سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: ابلوموف نام رمانی است نوشته ایوان گنچاروف نویسنده روس که در سال 1859 نوشته شد.

ابلوموف ترسیم کننده زندگی مردم روسیه در قرن نوزدهم میلادی است. مردمی از طبقه اشراف که زندگی خود را با تنبلی و تن‏پروری می‏‌گذرانند. هرکس که این رمان را می‏‌خواند به نوعی با آن همذات‌‏پنداری می‏‌کند و خود را کم و بیش در آینه آن می‏‌بیند. انتشار این کتاب دلیل پیدایش اصطلاح "آبلومویسم" در ادبیات روسیه و نیز ادبیات جهان شد.

ایلیا ایلیچ آبلوموف دوران کودکی را در املاک پدرش در روستا در کنار خانواده و دوستش آندره می‏‌گذارند. در جوانی در سن پترزبورگ به استخدام دولت در می‏‌آ‌ید و پس از سال‏‌ها خدمت در کار دولتی، ابلوموف بازنشسته همه روز در خانه روی کاناپه می‌‏لمد. لمیدگی برای او نه از روی خستگی یا کسالت، بلکه عادت اوست. هر وقت در خانه است - که همیشه هست - بر روی کاناپه لمیده یا در خواب است.

آندره می‏‌کوشد ابلوموف را با زندگی اجتماعی آشنا کند و او را از سستی و خمودگی نجات دهد اما تلاش او بی‏‌ثمر می‏‌ماند. عشق اولگا هم نمی‏‌تواند او را از رخوت و سستی بیرون آورد. آبلوموف همچنان به زندگی راحت و خمودگی خود ادامه می‌دهد و...

بلینسکى درمقاله "ابلوموف‌گرایى چیست؟" این رمان را نخستین شکایت از نظم اجتماعى حاکم روس دانست و آن را شاهکار اصیل گنچاروف و آینه خصوصیات جامعه آن زمان روس نامید. تولستوی نیز این رمان را شاهکار بزرگ ادبی نامید.

گنچاروف را نماینده ادبیات واقع‏‌گرایی روسیه می‏‌دانند. رمان‏‌های او کوششی است برای شناساندن روسیه آن زمان. واقع‌‏گرایی او بر اساس دیالوگ‌‏های دقیق و مفصل شخصیت‏‌هایش از موضعی روانشناسانه است. او ضعف‌‏های قهرمانانش را با مهربانى و همدردى انسان‌ دوستانه شرح می‏‌دهد.

برای گنچارف، زندگی ابلوموف‏‌های فقیر و ثروتمند، هر دو عاری از هدف است. هر کدام از این طبقات خود را به سختی نمی‌‏اندازند برای اینکه کاری یاد بگیرند و روزگار خودشان را بدون هیچ هدفی سپری می‏‌کنند. آن‏ها برای خود دلیلی پیدا نمی‏‌کنند تا کار کنند و در زندگی‌‏های خود بدون هدف پیش می‌‏روند.

نیکیتا میخایلکوف، کارگردان روس، در ۱۹۷۹ بر اساس این رمان فیلمی با عنوان "چند روز از زندگی آبلوموف" ساخته است.

انتهای پیام/