سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: او را نخستین بار حسینعلی هروی در مجله کیهان ماه شماره اول خرداد ۱۳۴۱ به زبان فارسی معرفی کرد. این مجله فقط سه شماره زیر نظر زنده یاد جلال آل احمد به چاپ رسید و سپس توقیف شد.
گابریلا میسترال یک معلم دبستان روستایی و برنده جایزه نوبل در ادبیات شیلی بود. او نخستین فرد آمریکایی لاتینی دریافتکننده جایزه نوبل ادبیات و یگانه زن آمریکای لاتین است که برنده این جایزه تا این زمان بوده است.
نام اصلیاش لوسیلا گودنی دآلکایاگا بود. او پس از دریافت گواهینامه آموزشی در مدارس مختلف شیلی در مقطع متوسط به آموزش پرداخت و به نام مستعار گابریلامیسترال مشغول کار شد. این نام برگرفته از نام آرکانخل گابریل به معنی بادهای سرد و خشک جنوب فرانسه است.
او با دریافت جایزه ملی شعر شیلی مورد توجه وزیر آموزش شیلی قرار گرفت و به مدیریت مدارس همگانی در پونتا آرناس و تموکو منصوب شد. پابلو نرودا شاعر ملی شیلی در۱۶ سالگی از شاگردان مدرسه میسترال بود. میسترال به عنوان دستیار وزیر آموزش مکزیک راهی این کشور شد و مجموعه مقالات جذاب تدریس برای زنان را در مکزیک تالیف کرد. نام کتاب های شعر او "ویرانی"، "نازکدلی"، "بریدن" و "چرخش" است. او در دانشگاه های مختلف و نامی تدریس کرد و به سمت کاردار شیلی در مادرید، لیسبون، ناپل و لس آنجلس خدمت کرد و در سال۱۹۵۷ در نیویورک درگذشت.
بر سنگنوشته گورش می خوانیم: آنچه روح برای جسم انجام می دهد همان را شاعر برای مردم خود به جای میآورد. این جمله آوای جوهره میسترال است و ارتباط ذاتی او با همه مردمان پیرامونش.
او واقعنگر و اسطورهگراست که برای بیصدایان و خاموشان سخن میگوید. سرچشمه این صدا، نیروی ضد فردگرایانهای، برخاسته از آگاهی میسترال است. آگاهی از رنج های دردبار مسیح... و شناختش از ماهیت پالایشگر آن ...
او زنی فروتن بود با رفتاری خاضعانه و شخصیتی یگانه، متون شعری میسترال، اکثرا بیانگر جغرافیای شیلی، محدوده الکی ولی و حاصلخیزی شمال است. متنی که ادعای مالکیت قلمرو کیهان و جهان را دارد. او هماهنگ با تصویر یک زن روستایی در گویش زبان در آمریکای لاتین، زبانی آفرید که به زعم شاعر شیلی انریک لیتین بدون پیشینه، بدون مکتب قبلی و بدون وارث بود.
زبان او در شعر، نثر و مقالات مطبوعاتی دارای صلابت رازناک سنت شعری یهودی- مسیحی است و پدیدههای زمینی: طبیعت، جهان، سرخپوستان و فرهنگ زنانه را با همه همسازی و ناهمرایی در اختیار میگیرد و در عین حال حس عمیق مدرنیسم را به نمایش میگذارد.
او با نهفتن طغیان در زیر نقاب یک آموزگار دبستانی، هویت نیرومند شاعرانه خویش را به عنوان یک معلم آفرید. چهرهای سنتی که دانش را با دیگران قسمت میکند و از خودگرایی امتناع میکند و زبانی به دور از زبان پرتکلف دوران گذشته ابداع کرد.
میسترال نوعی جادوگر شهودی بود، زنی خردمند که خرد او حاکی از جستجوی درون اوست.
نوشتههای او شامل شعر، نثر، حاشیهنویسی، داستانهایی برای خواندن به صدای بلند، لالاییهای کودکانه، متون سیاسی و نقد ادبی است.
کتاب "شب، زنبیل سیاهی است" (نشر مروارید، ترجمه فواد نظیری) گزیدهای است به ترجمه ماریا جاکت تی و نخستین تلاش برای ترجمه طیف وسیع کارهای میسترال است.
گردآمده از مجموعه شهرهای او لالاییهای کودکانه و گزینه ای از کارهای خاص. با انتخاب آن دست از متونی که نشاندهنده تنوع و تازگی دستاورد سنگین ادبی اوست.
همچنین گزیدهای از شاخصترین نمونههای نثر او نیز به آن اضافه شده است.
این مجموعه خواننده را به شناخت جهان تغزلی شاعر رهنمون میشود. به اقالیم درد و اندوه او به فضاهای عشق و سودای او با همه زلالی و شادمانی شعرش همچنان که خودش میگوید:
... نوشتن، مایه دلخوشی من است، همیشه روح مرا تسکین میدهد و مرا با کودکی معصوم و لطیف به سان روز ... متبرک میکند.
انتهای پیام/
سعیده اصلاحی