سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: جایزه اسکار بهترین فیلمنامه در سال 1949 به این فیلم اهدا شد. در سال 1952 مجله سایت اند ساوند، دزدان دوچرخه را در مقام بهترین فیلم انتخاب کرد. فیلم در فضای بیرون استودیو، استفاده از بازیگران غیر حرفهای و در خیابانهایی ساخته شده که فاقد هرگونه طراحی و دکور از سوی کارگردان بودهاند.
در سالی که این فیلم ساخته شد، دسیکا به عنوان مهمترین کارگردانی به حساب میآمد که در جنبش اصیلی و واحدی به نام جنبش نئورئالیسمی با رویکردی متفاوت در فیلمسازی کار میکرد. البته پایهگذار این سبک را روسلینی با فیلم "رم، شهر بیدفاع" محصول سال 1945 میدانند.
داستان فیلم درباره کارگر بیکاری به نام آنتونیو است، که بعد از مدتی به عنوان اعلامیه چسبان مشغول به کار میشود. او بعد از اینکه بعضی از وسایل خانهاش را به گرو میگذارد، دوچرخهای میگیرد و مشغول به کار میشود. اما در حین کار دوچرخهاش را میدزدند. او که با این اتفاق میداند کارش را از دست میدهد، همراه پسرش برونو، برای پیدا کردن دوچرخه کل شهر را زیر پا میگذارند. اما وقتی نمیتوانند اثری از دوچرخه پیدا کند، تصمیم میگیرد دوچرخهای را بدزدد.
در پایان جنگ جهانی دوم، ایتالیا که یکی از قربانیان این جنگ است، در فساد و فقر به سر میبرد، و مردم برای سیر کردن شکمهای خود دست به هر کاری میزنند. فیلم با پیش بردن نقدی به اجتماع خود دارد، در عین حال به پاشیده شدن روابط و اعتماد، بین پدر و پسری را هم به تصویر میکشد. اوج فیلم زمانی است که برونو ضعفهای پدرش را پذیرفته است و با دراز کردن دستش به سوی او عشق خود را بیان میکند.
دسیکا در این فیلم، در صدد پیدا کردن مقصر نیست، او تنها قصد دارد وضعیت و روابط حاکم بر جامعه را که تحت تاثیر مشکلات اجتماعی و اقتصادی است، به تصویر بکشد. اما در بعضی موارد، نگاهش را مستقیم به سمت هدفش نگه میدارد و قضاوت میکند، مثلا به پلیس با این دید مینگرد، که به وظایف خود در پیدا کردن دزد دوچرخه عمل نمیکند.
کن لوچ درباره این فیلم میگوید: "دزد دوچرخه برای من نه تنها اولین فیلم تاثیرگذار زندگیام بود، بلکه نشانم داد که سینما چیست و چطور میتواند زندگی را دگرگون کند. در چند دهه اخیر بسیاری از کارگردانهای با تجربه و قدیمی که سینمایشان را دوست دارم هم از این فیلم به عنوان یکی از اولین آثار تاثیرگذار زندگیشان یاد کردهاند. ویتوریو دسیکا نئورئالیستیترین فیلم تاریخ سینما را ساخته است."
انتهای پیام/
علیرضا سردشتی