سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: جایزه اسکار بهترین فیلم‏نامه در سال 1949 به این فیلم اهدا شد. در سال 1952 مجله سایت اند ساوند، دزدان دوچرخه را در مقام بهترین فیلم انتخاب کرد. فیلم در فضای بیرون استودیو، استفاده از بازیگران غیر حرفه‌‏ای و در خیابان‌‏هایی ساخته شده که فاقد هرگونه طراحی و دکور از سوی کارگردان بوده‌‏اند.

در سالی که این فیلم ساخته شد، دسیکا به عنوان مهم‌ترین کارگردانی به حساب می‏‌آمد که در جنبش اصیلی و واحدی به نام جنبش نئورئالیسمی با رویکردی متفاوت در فیلمسازی کار می‏‌کرد. البته پایه‏‌گذار این سبک را روسلینی با فیلم "رم، شهر بی‏‌دفاع" محصول سال 1945 می‏‌دانند.

داستان فیلم درباره کارگر بیکاری به نام آنتونیو است، که بعد از مدتی به عنوان اعلامیه چسبان مشغول به کار می‏‌شود. او بعد از اینکه بعضی از وسایل خانه‏‌اش را به گرو می‏‌گذارد، دوچرخه‌‏ای می‏‌گیرد و مشغول به کار می‏‌شود. اما در حین کار دوچرخه‌‏اش را می‏‌دزدند. او که با این اتفاق می‏‌داند کارش را از دست می‏‌دهد، همراه پسرش برونو، برای پیدا کردن دوچرخه کل شهر را زیر پا می‏‌گذارند. اما وقتی نمی‏‌توانند اثری از دوچرخه پیدا کند، تصمیم می‏‌گیرد دوچرخه‌‏ای را بدزدد.

در پایان جنگ جهانی دوم، ایتالیا که یکی از قربانیان این جنگ است، در فساد و فقر به سر می‏‌برد، و مردم برای سیر کردن شکم‏‌های خود دست به هر کاری می‌‏زنند. فیلم با پیش بردن نقدی به اجتماع خود دارد، در عین حال به پاشیده شدن روابط و اعتماد، بین پدر و پسری را هم به تصویر می‌‏کشد. اوج فیلم زمانی است که برونو ضعف‏‌های پدرش را پذیرفته است و با دراز کردن دستش به سوی او عشق خود را بیان می‏‌کند.

دسیکا در این فیلم، در صدد پیدا کردن مقصر نیست، او تنها قصد دارد وضعیت و روابط حاکم بر جامعه را که تحت تاثیر مشکلات اجتماعی و اقتصادی است، به تصویر بکشد. اما در بعضی موارد، نگاهش را مستقیم به سمت هدفش نگه می‌‏دارد و قضاوت می‏‌کند، مثلا به پلیس با این دید می‏‌نگرد، که به وظایف خود در پیدا کردن دزد دوچرخه عمل نمی‌‏کند.

کن لوچ درباره این فیلم می‌‏گوید: "دزد دوچرخه برای من نه تنها اولین فیلم تاثیرگذار زندگی‌ام بود، بلکه نشانم داد که سینما چیست و چطور می‌تواند زندگی را دگرگون کند. در چند دهه اخیر بسیاری از کارگردان‌های با تجربه و قدیمی که سینمایشان را دوست دارم هم از این فیلم به عنوان یکی از اولین آثار تاثیرگذار زندگی‌شان یاد کرده‌اند. ویتوریو دسیکا نئورئالیستی‌ترین فیلم تاریخ سینما را ساخته است."

انتهای پیام/

علیرضا سردشتی