سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: فیلم "سانشوی مباشر" بر اساس داستانی از اوگائی موری است. این داستان ریشه در فرهنگ کهن ژاپن داشته و به صورت سینه به سینه در بین مردم نقل می‌شده است. یکی از دلایل موفقیت کارگردانان ژاپنی مثل میزوگوچی، کوروساوا یا کوبایاشی را می‌توان در استفاده از داستان‌ها و افسانه‌های کشورشان دانست. داستان فیلم مربوط به ژاپن قرن یازدهم است. فرماندار تایرو به ‌خاطر مخالفتش با فساد فئودالی برکنار و تبعید می‌شود. همسرش تاماکی، به همراه پسرش زوشیو و دخترش آنجو عازم ملحق شدن به او در تبعیدگاه هستند. در طول راه مردانی آنان را به زور به بردگی می‌گیرند؛ تاماکی به یک خانه بدنام فرستاده می‌شود و بچه‌ها نیز در املاکی خصوصی که زیر نظر سانشوی مباشر اداره می‌شود، به خدمت گرفته می‌شوند. سال‌ها بعد که آنان بزرگ شده‌اند، خبر زنده بودن مادرشان را می‌شنوند و آنجو، برادرش را به فرار ترغیب می‌کند و خود می‌ماند و خودکشی می‌کند (یکی از کم نظیرترین سکانس‌هاس تاریخ سینما را می‌توان سکانس خودکشی آنجو به حساب آورد). زوشیو خود را به کیوتو می‌رساند و اصل و نسبش به رسیمت شناخته می‌شود و به فرمانداری تایرو منصوب می‌شود. پس از شنیدن خبر خودکشی خواهرش عازم یافتن مادرش، می‌شود و او را تنها و کور در ساحل می‌یابد. بیننده در این فیلم با یکی از تلخ‌ترین و تکان‌دهنده‌ترین ملودرام‌های تاریخ سینما روبه روست. فیلم در عین سادگی، به دقت طراحی و کارگردانی شده است. در این فیلم ما با دو گروه مواجه هستیم. گروه شر و گروه خیر. "سانشوی مباشر" را می‌توان یکی از برجسته‌ترین فیلم‌ها در نشان دادن تقابل خیر و شر دانست. فیلم به یک معنا خط سیر درد کشیدن انسان‌های بی‌گناه و مظلومی است، که همواره صلیب خود را به دوش می‌کشند. بعضی از پلان‌هایی که در فیلم با آن‌ها روبه رو می‌شویم، بیننده را به میان واقعیت، شعر، رویا و خیال می‌برد. اما با تمام این‌ها جهان سانشوی مباشر، جهان خشن و بی‌رحمی است که میزوگوچی ما را به درون آن می‌برد و بدون هیچ ملاحظه‌ای! ما را در این کابوس‌ها شریک می‌کند. ژاک ریوت منتقد مجله کایه‌دو سینما در سال 1958 در این مجله می‌نویسد: میزوگوچی ما را مجذوب می‌کند زیرا در اولین وهله سعی نمی‌کند مجذوب‌مان کند و هرگز به بیننده باج نمی‌دهد. دنیای او دنیای درمان‌ناپذیر است. در آن‌ها همه چیز در زمان ناب رخ می‌دهد که همان زمان حال ابدی است: آن‌جا، زمان گذشته و آینده غالبا در هم می‌آمیزند.

انتهای پیام/

علیرضا سردشتی