سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: این فیلم اقتباسی از رمانی به همین نام نوشته روی چنسلر است. وقتی روی چنسلر رمان "جانی گیتار" را در سال 1953 منتشر کرد، در مقدمه‌اش آن را به جون کرافورد تقدیم کرد و فیلیپ یوردان نیز به عنوان سناریست، آن را به داستانی برای جلوه‌‏گری کرافورد تبدیل کرد.

فیلم در عین حال که در ژانر وسترن ساخته شده است، اما پر است از لحظه‏‌های دراماتیک. تا پیش از این فیلم در تاریخ سینمای وسترن، هیچ زنی نقش قهرمان داستان را بر عهده نداشت و زمان ساخت جانی گیتار، دوره ابر وسترن‌های مردانه‌ مثل "آسمان بزرگ"، "ماجرای نیمروز" و... بود، ولی فیلیپ یوردان شخصیت کرافورد را به گونه‏‌ای نوشت که به قول خودش انگار برای کلارک گیبل می‌‏نویسد و نیکلاس ری نیز او را به شکل مردانه‏‌ای هدایت کرد تا به‌جای زن، مرد در ذهن مخاطب مجسم شود.

جانی گیتار داستان زنی به اسم وینا ست که صاحب یک کافه و زمین‏‌های اطراف آن است. او منتظر ورود راه آهن است تا املاکش را به قیمت کلان بفروشد. چهره‌‏های با نفوذ و بزرگان شهر به سرکردگی اما اسمال که از وینا خوشش نمی‌‏آید، قصد بیرون راندن او از آن منطقه را دارند و وینا نیز برای ایستادگی و مقاومت دربرابر این جماعت خشمگین از جانی گیتار، محبوب دوران قدیمی‌اش، طلب کمک می‏‌کند. درچنین شرایطی، وینا ناچار است برای حفظ استقلال و محافظت از موقعیت و جایگاهش درمنطقه ازاحساسات زنانه‌‏اش چشم بپوشد و در ردای یک وسترنر اسلحه به کمر ببندد.

به اعتقاد کارل گوستاویونگ در وجود هرمردی زنانگی پنهانی وجود دارد که نامش آنیماست و در نهاد هر زنی منش مردانه‌ای نهفته است که آنیموس نام دارد. یکی ازبهترین نمونه‏‌های چنین ویژگی را در فیلم "جانی گیتار" می‌‏توان دید. فیلم دوئلی زنانه است در کنار مردان که بیشتر بچه هستند و نابالغ و هر کدام از آنها زیر سایه سیاه یک زن ایستاده‌‏اند. در سکانسی از فیلم این طغیان زنانه را با دوئل "اما" و ویانا نشان می‌‏دهد و در اینجا نیز مردهای فیلم باز هم نظاره‌‏گر هستند .

فرانسوا تروفو با دیدن این فیلم چنان دلباخته آن شد که طی دو هفته ده بار آن را تماشا کرد و از آن به عنوان وسترنی رویایی و وهم‌آلود یاد کرد و کارگردانش را شاعر شبانگاهی خواند.

موسیقى فیلم "جانى‏ گیتار" تا این زمان با بیش از چند صد اجراى مختلف تنظیم شده است و کمتر رادیو و تلویزیونى در جهان وجود دارد که بارها قطعه‌‏اى از آن را پیش و بعد از برنامه‌هاى اصلى خود به گوش شنوندگان و تماشاگران نرسانیده باشد.

انتهای پیام/

علیرضا سردشتی