سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: نام اصلی فیلم "کامانوسو جو" به معنی قلعه تار عنکبوت است. "سریر خون" اقتباسی از "مکبث" است و برای اینکه داستان رنگ و بویی ژاپنی و بومی بگیرد؛ کوروساوا جمعی از بهترین نویسندگان را دور هم گرد آورد و با سرپرستی خودش نگارش فیلمنامه سریر خون را به پایان برد."

با اینکه کوروساوا به اصل داستان وفادار مانده است ولی در شیوه روایتش مجبور شده فرم را تغییردهد. البته همین کار او باعث شد تا سریر خون یک مکبث ژاپنی به نظر بیاید.

سردار واشیزو (میفونه) و دوستش، سردار میکی (چپاکی)، پس از پیروزی در جنگ، در راه بازگشت گم می‌‌شوند و جادوگری را می‌بینند که پیشگویی می‌کند که واشیزو به حکومت خواهد رسید، اما ورثه میکی جانشینش می‌شوند. آنان به‌ دلیل شجاعت‌‌شان پاداش می‌گیرند، سپس واشیزو ابتدا پادشاه و بعد میکی را می‌کشد. بار دومی که جادوگر را می‌بیند، از او می ‌شنود که تا جنگل حرکت نکند، او در امان است. پسر واشیزو مرده به‌ دنیا می‌آید و همسرش یامادا دیوانه می‌شود. تا این ‌که سرانجام پسر میکی به قلعه حمله می‌کند و سپاهیان برای استتار از درختان جنگل استفاده می‌‌کنند.

در نمایشنامه شکسپیر یکی از شخصیت‌ها ساحره‌ای است که تاثیر زیادی در افول شخصیت اول بازی می‌کند، و کوروساوا به بهترین نحو از این ساحره برای بومی کردن داستان خود استفاده کرده است. ساحره‌های کوروساوا شبیه کشیش‌ها هستند و پیشگو، هر چند آینده شومی را پیشگویی می‌کند، اما شریر نیست.

افسانه "مکبث" برای کوروساوا از جذابیت زیادی برخوردار است. مثل اکثر آثار کوروساوا هدف اصلی برای قهرمان شناخت خود است اما برای شناخت خود به اشتباه جاه طلبی را جایگزین می‌کند.

آوازی در ابتدای فیلم شنیده می‌شود: "روزگاری در قلعه نیرومندی، جنگ آور مغروری بود که جاه طلبی فنایش کرد. روحش هنوز سرگردان است. شهرتش پابرجاست. جاه طلبی مرگ آور همه در پی ماست". این آواز با تصاویر سنگ قبرها و فضای مه آلود به نوعی همه حرف کوروساوا است.

کوروساوا با شاعرانگی، شیطان را به تصویر می‌کشد. او جنگل را عنصری شیطانی نشان می‌دهد و یکی از ناب ترین نمادها از شیطان را در این اثر او شاهد هستیم.

در "سریر خون" بار دیگر، جمله معروف انتهایی "مکبث" را تداعی می‌کند که زندگی حکایتی است که ابلهی می‌گوید، انباشته از خشم و هیاهو برای هیچ و پوچ.

در ژاپن بعضی از منتقدین کوروساوا را به تقلید از غرب متهم می‌کنند اما او خود معتقد است: " همواره غرب و ژاپن در کنار هم زیسته‌اند، بدون آن که بین آنها تعارضی حادث شود."

انتهای پیام/

علیرضا سردشتی