سرویس معماری هنرآنلاین؛ در ستایش پیری سخن بسیار گفته اند؛ در ستایش کمال شعور و درایت، در ستایش سالها تجربه و تحقیق و زمان برداشت محصول زندگی انسان. با این همه آن ها که در وادی هنر قدم می زنند از پیری می ترسند، خصوصا آن ها که روزگاری نقش اول فیلم ها و سریال ها بوده اند و امروز هیچ صحنه ای مزین به نام شان نیست. اهالی هنر هر بار به بهانه ای دور هم جمع می شوند اما چهارشنبه شب گذشته، آن هایی که به تالار وحدت آمده بودند تا مهمان موسسه هنرمندان پیشکسوت باشند، یک ویژگی متفاوت با باقی مهمانان گردهمایی های رایج داشتند؛ همگی چهره هایشان نشان می داد که چوب خط زندگی را لااقل، 60 خط کشیده اند! تالار وحدت با میزهایی در حیاط آماده پذیرایی از آن هایی بود که می گویند بزرگان هنر هستند؛ از فرشچیان مینیاتوریست گرفته تا سوپراستارهای درجه یک سینما و موسیقی سالهای دور و حتی بازیگران نه چندان معروفی که چهره هایشان با وجود پیری، هنوز پر از یادآوری خاطرات سالهای رفته، برای هر مخاطب بود.

موسسه هنرمندان پیشکسوت از معدود موسساتی است که در حوزه حمایتی فعالیت می کند و هنوز زنده است. زنده به این معنا که با مخاطبانش یعنی همان هنرمندان پیشکسوت در ارتباط و تعامل است و فعالیت هایش را محدود به برگزاری جشن های سالیانه نمی کند. اعضای این موسسه را در یک فهرست آوردن کار سختی است، آن چنان که محمود عزیزی، مدیر عامل این موسسه در همان ابتدا گفت که میزان استقبال از فعالیت های موسسه مطبوعش به حدی بوده که عدم همراهی برخی ها، جز منزوی کردن خودشان، نتیجه دیگری ندارد. فراخوان برنامه، فراخوانی گسترده بود؛ لیست مهمانان آن قدر بلند بالا بود که شاید هیچ گزارشی نتواند همه شان را نام ببرد. آمده بودند روی صندلی ها نشسته بودند و با دیدار یاران شان، ساعت می گذراندند. یکی از کم توجهی ها گله می کرد، یکی از درد ستون فقرات و پاهایش، دیگری از کم سویی چشم می گفت و عذرخواهی می کرد که سلام کنندگان را به جا نمی آورد و دیگری خاطره تعریف می کرد از صبح های زود و حضور در شبکه دو، از صحنه های تئاتر و پشت صحنه های فیلم های تاریخ ساز. بهزاد فراهانی، داریوش اسدزاده، چنگیز جلیل وند، منوچهر والی زاده، رضا ناجی، محمود فرشچیان، محمدعلی کشاورز، محمود پاک نیت، مهوش صبرکن، محمود بصیری، رضا فیاضی، انوشیروان ارجمند، شهلا ریاحی، منوچهر آذری،، مجید قناد، فضل الله توکل، گوهر خیراندیش، جمشید مشایخی، اسماعیل شنگله، ایران درودی، طالقانی، سیاووش طهمورث، محمد علی بهمنی،ایرج خواجه امیری، محمد موسوی، حجت الاسلام دعایی، محبوبه بیات، ایرج خواجه امیری، داوود گنجه ای، عبدالوهاب شهیدی، ملکه رنجبر، کامبیز درم بخش، محمد سریر، حسن ریاحی، هادی منتظری، رضا صابری، پری صابری، فریدون شهبازی، مریم نشیبا و ...تنها بخشی از هنرمندانی بودند که نویسنده این گزارش نام آنها را از فهرست مهمانان به خاطر داشت.

گفت و گوها گاه پشت میزهای چند نفره در جریان بود و هر وقت که مسئولی به خوش آمدگویی سر میزها می آمد، می رفت به سمت گروهی شدن. محمدعلی کشاورز از اعتماد به هنرمندان پیشکسوت گفت، از این که باید در صدر بنشینند و ارج ببینند و باید شرایطی مهیا شود تا تجربیاتشان را به نسل بعد و نسل های بعد برسانند. جمشید مشایخی با توپ پر از سانسور انتقاد کرد و گفت که هنرمند کار سیاسی نمی کند که بخواهد مورد سانسور قرار بگیرد. لهجه اصفهانی اسماعیل آذر در وقت اجرای برنامه، حکایت از آن داشت که درها به روی این شکوه و شکایت ها و درخواست ها باز باز است. شب، شب گفتن بود و جواب شنیدن از مسئولانی که خود به این برنامه آمده بودند تا بیش از آن که بگویند، بشنوند. علی مرادخانیف معاون وزیر ارشاد در ابتدای سخنانش نتوانست خوشحالی اش را از ادامه حیات موسسه هنرمندان پیشکسوت پنهان کند و گفت که «مشکلات بدهی صندوق حمایت از هنرمندان در حال برطرف شدن است». مسجدجامعی هم در این مراسم یک به یک با هنرمندان سخن گفت، به پری صابری قول داد که مقاله ای را که در باب سعدی نوشته است برایش ارسال کند و به دیگری گفت که پیگیری احوال او در روزهای بیماری بوده و حالا از بهبودی اش جویا می شد. و در جواب آن ها عبدالوهاب شهیدی با وجود کسالت حضور در این مراسم را مهم خواند چرا که «برگزاری دومین جشن این موسسه باعث شد هنرمندانی که بعد از دوره فعالیت خود دیگر توانایی اجرای برنامه های هنری نداشتند و در خانه ها در حال فراموش شدن بودند در اینجا گرد هم آمده اند تا دل های شکسته شان ترمیم شود.» در میان همین گفتارها، ناگهان صدای شش دانگ ایرج پیچید، سالمندان هنر، با وجود خستگی ها و بیماری ها، از جا بلند شدند و برای خواننده «من یه پرنده ام» دست زدند، منوچهر آذری و شهلا ریاحی اشک شوق ریختند و دیگران برایش آرزوی سلامتی کردند. بعد از او این مریم نشیبا، گوینده قدیمی رادیو و دوبلور بود که از موسسه هنرمندان پیشکسوت تشکر کرد بابت برگزاری جشن تولدهایی هر چند کوچک برای هنرمندان درست در روز تولدشان. و این موضوعی بود که پیش از آن هم محمود عزیزی، ریاست این موسسه به آن اشاره کرده بود. برگزاری لااقل 200 جشن تولد برای هنرمندانی که اگر چه همگی نام آشنا هستند اما کمتر کسی از دوستدارانشان هست که بداند آنها متولد چه روزی هستند. پیش از پایان بندی مراسم، محمد باقر نوبخت، سخنگوی دولت هم به جمع تالار وحدتی ها پیوست، با همان خلق متواضع با یکی یکی آنها سلام و علیک کرد و گفت از این که آنها را از نزدیک می بیند و خاطره هایش از هنرنمایی آنها تجدید می شود خوشحال است. این گشت و گذار میز به میز تا پایان برنامه ادامه داشت، آن جایی که کیک تولد 2 سالگی موسسه به دست کسانی بریده شد که همگی دست در دست هنر دارند.

محمدباقر نوبخت در جشن 2 سالگی تأسیس موسسه هنرمندان پیشکسوت از پیگیری مطالبات هنرمندان پیشکسوت با همراهی و همکاری احمد مسجدجامعی وزیر اسبق فرهنگ و ارشاد اسلامی خبر داد. محمدباقر نوبخت در سخنانی درباره حضورش در این گردهمایی گفت: من سالهای زیادی را با صدا و چهره شما در رادیو و تلویزیون بزرگ شدم و همه کسانی که در این کشور زندگی می کنند مانند من به پاس حق‌شناسی از آن چه شما به ما هدیه کرده اید و ساعات دلنشینی را که با شنیدن و دیدن صدا و چهره شما داشته ایم باید در این جمع حضور می‌یافتم و حضور من در جمع شما به عنوان نمادی از حضور دولت تلقی می شود. او افزود: دولت هم نسبت به شما فرهیختگان و هنرمندان تعهداتی دارد همان طور که شما کریمانه و صمیمانه هنرتان را متعهدانه به ایرانیان عزیز داخل و خارج از کشور ارائه کردید و اکنون محبوب و عزیز همه ایرانیان هستید. نوبخت تصریح کرد: وظیفه دولت در قبال شما که تعهد خود را در قبال کشور به خوبی ایفا کرده اید، این است که به هر شکلی که می تواند این تعهدات هنری شما را در قالب تقویت موسسه هنرمندان پیشکسوت جبران کند، به همین منظور قرار است با آقای مسجدجامعی که هم چهره ای دوست داشتنی در جمع ما خدمتگزاران مردم در دولت و هم معتمد شما در جامعه هنری است، بیش از این در ارتباط باشیم تا مطالبات شما هنرمندان را هر چند ناگفته در قالب جلساتی که خواهیم داشت مطرح کرده و دولت وظایفی را که در این زمینه بر عهده دارد بهتر ایفا کند.

مراسم با امضای کارت تولد موسسه به پایان رسید. آدم هایی که روزی چهره های آشنای هنر بودند به خانه های خود بازگشتند و تالار از همهمه خالی شد. آن ها که آمده بودند همگی خاطره ساز بودند و امروز بعضی هایشان در محاق فراموشی. خروج از خانه برای خیلی از آنها، مشکل ساز بود اما آمده بودند چرا که سرود زندگی آنها از گلوی هنر جاری است و آمده بودند تا در ستایش پیری، بسرایند و این چنین خود را از پشت صحنه به روی صحنه آورده و به تماشاچی یادآوری کنند که عشق به هنر، می تواند سالشمار زندگی را در هم بپیچاند و طرحی نو در اندازد. انتهای پیام/ سعید برآبادی