سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: فکر کنم میلان کوندرا بود که گفته بود برای اینکه بخواهیم ببینیم یک کشور تا چه میزان پیشرفته است و قدرتمند باید قدرت خبرنگار در آن کشور را سنجید. به نظر من که پرت گفته بود، خیلی هم پرت، برای همین هم بهتر است بعد از این جمله میلان کوندرا که نقل به مضمون کردم، بنویسم: بگذریم!
جیوانی ناتاراتزی، نویسنده ایتالیایی هم در این باره اظهار نظر جالبی دارد؛ او گفته " دو صنف بیشترین اهمیت را در میان صنوف اجتماعی دارند: معلم و خبرنگار." وقتی به جمله ناتاراتزی هم نگاه می کنم می بینم انصافا پرت گفته است. پس کارگران، کارمندان، پلیس ها، ارتشیها، پزشکها یا مثلا قضات دادگاهها چی؟! در ثانی ؛ این جمله ناتاراتزی هم از شنیدههاست و نمیتوان به آن اعتماد کرد؛ مضافا که هر چه در اینترنت هم جست و جو کردم چیزی از جیوانی ناتاراتزی - که اسم فامیلش هم بیشتر شبیه ناراضی است تا راضی- پیدا نکردم.
خلاصه لب کلام و جان مطلب اینکه حقیقت سادهای است پذیرفتن این نکته که خبرنگاری شغل پر اهمیتی است در نظام اجتماعی، فرهنگی و سیاسی یک مملکت. حالا این اهمیت به انحای مختلف و زاویه دیدهای متفاوت برجسته می شود. در ایران یک روز را به نام این بندگان خدا یا به عبارت بهتر خبرنگاران مزین کردند. این موضوع از نظر من دو بُعد دارد؛ یک وجه مثبت و یک وجه منفی و از آنجا که به شخصه آدم خوشبینی هستم ابتدا به امر صاف میروم سراغ جنبه مثبت قضیه.
جنبه مثبت قضیه
روز خبرنگار 17 مرداد است.17 مرداد و بس! خب بی رودربایستی باید گفت یک روز کم است برای خبرنگارانی که دقیقا خبر دارند که چه شغل خطیری است. دست کم یک روز کم است برای اینکه به یاد خبرنگاران باشیم؛ خبرنگارانی که به هر دلیل شغلی را انتخاب کردند که زندگیشان را با کمی اغراق 24 ساعته درگیر کرده است. خبرنگار همیشه روی سکوی پایینی میایستد. بگذارید بیشتر درباره این سکوی پایینی توضیح بدهم. منظورم از سکوی پایینی سکویی است که از سکوی بالایی پایین تر است. البته شاید بگویید که این توضیح واضحات است. اما باور کنید این شفاف ترین توضیح ممکن است. روی سکوی بالایی خیلی ها ایستادهاند از مسئولان و مقامات گرفته تا دبیر تحریریه و سردبیر و مدیر مسئول و صاحب امتیاز که سفارشات بسیار دارند و توصیههای اکید. من که فکر میکنم هر چه خبرنگار بیشتر مصداق بارز مَثَل " یاسین در گوش خر خواندن" باشد، حرفهای تر است.
جنبه منفی قضیه
از آنجا که من "مَنفیافوبیا" دارم؛ یعنی کلا با جنبه منفی امور رابطه درست و درمانی ندارم صرفا به این بند بسنده میکنم که "خبرنگاری که برای یک قرون دو زار نشست فلانی یا بهمانی خبرنگاری میکند یا مادامی در کسوت خبرنگار کار میکند که برایش بصرفد و بتواند از فلان یا بهمان خدمات بهره ببرد، همان بهتر که در سال یک روز بیشتر به یادش نیستند. و البته که آن یک روز هم از سرش زیاد است."
یادم رفت بگویم؛ جمله آخری را خولیو ژوله مطرح ترین خبرنگار فرانسوی اسپانیایی الاصل در سمیناری در دانشگاه برنارد آمریکا ایراد کرد.
انتهای پیام/