سرویس فرهنگ و ادبیات هنر آنلاین: در کنار مضامین مربوط به ماه رمضان، عید فطر یکی از موضوعات قابل توجه در شعر کلاسیک فارسی است. شاعران هر یک از زاویه دید خود به این عید بزرگ اسلامی نگاه کردهاند؛ گاه سرور عیدانه را به تصویر میکشند و گاه افسوس میخورند که چرا رمضان به پایان رسید.
اینک اشعاری از شاعران بزرگ کلاسیک در این باب: فرخی سیستانی: روزه از خیمه ما دوش همیشد به شتاب عید فرخنده فراز آمد، با جام شراب چه توان کرد اگر روزه ز ما روی بتافت؟ نتوان گفت مر او را که ز ما روی متاب چه شود گر برود؟ گو برو و نیک خرام رفتن او برهاند همگان را ز عذاب
خاقانی شروانی: صبحخیزان کز دو عالم خلوتی برساختند مجلسی بر یاد عید از خلد خوشتر ساختند هاتف میخانه داد آواز کای جمعالصبوح پاسخش را آب لعل و کشتی زر ساختند منوچهری دامغانی:
ماه رمضان رفت و مرا رفتن او عید رمضان آمد المنه لله حافظ:
بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد هلال عید به دور قدح اشارت کرد ثواب روزه و حج قبول آنکس برد که خاک میکده ی عشق را زیارت کرد امیر معزی:
همایون و مبارک باد عید روزه دارانش چو عید روزه دارانش مبارک باد قربانش عید اضحی رسم و آیین خلیل وآذرست عید فطر اندر شریعت سنت پیغمبر است بیدل: عید آمده هر کس پی کار خویش است مینازد اگر غنی و گر درویش است من بیتو به حال خود نظرها کردم دیدم که هنوزم رمضان در پیش است سنایی غزنوی: ای ماه صیام ارچه مرا خود خطری نیست حقا که مرا همچو تو مهمان دگری نیست از درد تو ای رفته بناگه ز بر ما یک زاویهای نیست که پرخون جگری نیست ای داده به باد این مه بابرکت و باخیر مانا کهت از این آتش در دل شرری نیست
مولانا:
عید آمد و عید آمد وآن بخت سعید آمد برگیر و دهل میزن، کان ماه پدید آمد
انتهای پیام/