سرویس فرهنگ و ادبیات هنر آنلاین : "کتاب هفته" هفته نامه‌ای بوده است که روزهای یکشنبه هر هفته در اوایل دهه چهل منتشر می‌شد اما این نشریه به دلیل شکل و ساختاری که برای مطالب منتشر شده‌اش برگزیده بود دست کمی از یک کتاب پر محتوا نداشت. در شماره این هفته "ادبیات پشت پرده" به سراغ نسخه بیست و نهم آن در نهم اردیبهشت سال 1341 رفتیم.

در بخش داستان‌های آن آثاری می‌خوانیم از تئودور درایزر(به ترجمه پرویز داریوش)، ایرج قریب، کلرگول(به ترجمه عبدالله توکل)، آندره دوریشو(به ترجمه دکتر یحیی مروستی)، بارنابی کنراد(به ترجمه مسعود رضوی)، لوییجی پیراندللو(به ترجمه پ.بهارلو) و داشیل هامت (به ترجمه ضمیر). در بخش ادبیات و هنر آن نوشته‌ای از سن اگزوپری با عنوان آلبوم نویسندگان معاصر جهان به ترجمه ایرج قریب خودنمایی می‌کند و علاقه‌مندان شعر هم در این شماره "کتاب هفته" دو شعر از اسماعیل شاهرودی(آینده) و محمد زهری می‌خوانند.

با اینکه تئودور درایزر یکی از نویسندگان برجسته دهه‌های آغازین قرن بیستم در ادبیات آمریکا و البته جهان به حساب می‌آید اما همچنان ذوق و شوق خوانندگان امروز ما را برنمی‌انگیزد شاید به این دلیل که اصولا آثار درایزر عناصر سرگرم کننده ادبیات متاخر آمریکا را ندارد.اما باید در نظر داشت که او را نویسنده‌ای مهم و تاثیر گذار می‌دانند و رمان معروفش "تراژدی آمریکایی" را از بهترین آثار قرن بیستم.

"جف سیاهه" به ترجمه پرویز داریوش قصه‌ای است که بعدها داریوش همراه با چند قصه دیگر در قالب یک کتاب منتشر کرد، اما آن‎طور که به نظر می‌رسد این اثر نخستین بار در "کتاب هفته" منتشر شد.

داریوش در پیش در آمد این داستان نوشته است:"تلاشی که هنوز به ثمر نرسیده است... داستان بردار کشیدن سیاهی است از زبان یک خبرنگار. در داستان جف سیاهه چشم است که قلم را می‌گرداند نه قلب، طبیب هرگز به رنجی که بیمار از مرضش می‌کشد توجه ندارد، توجه او فقط به درمان است، درد تب و بی‌خوابی و سوزش زخم جزو بیماری و لازمه مرض است. درایزر در اینجا قصد ندارد که به حال جف سیاه پوست گریه کند و در درد و غم او شریک شود، چه فایده دارد که انسان فقط برای یک سیاه و بدبختی او اشک بریزد؟ او دنبال مرض را می‌گیرد و جلو می‌رود، درایزر نگاهش به درد است نه به کسی که درد می‌کشد. او همراه عوام کالانعام که جف سیاهه را مثل گرگ گرسنه در دشت و کوه دنبال می‌کنند قدم به قدم جلو می‌رود و در وسط معرکه هم که طناب به گردن جف می‌افتد از پشت تماشاگران سرک می‌کشد. او مثل خبرنگاری که در داستان جف سیاهه می‌خواهد خبر چاق و چله‌ای برای روزنامه‌اش مخابره کند، پیام غم انگیز این انسان‌های ساده را به گوش می‌رساند... "

در پایان باید گفت داستان جف اینگالس که به بهانه‌ای واهی مشتی سفید پوست به دنبالش می‌دوند، بیش از همه تحسین ما را در نوع نگاه درایزر به فاجعه و حسی که انتقال می‌دهد برمی‌انگیزد.

انتهای پیام/