سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین //

"پرویز اسلامپور" عنوان مجموعه شعری‌ست از پرویز اسلام‌پور فقید که در سال 1349 چاپ شد. این کتاب را به راحتی می‌توان در دسته کتاب‌های فراموش شده قرار داد چرا که به راستی در طول سالیانی مدید پشت پرده ادبیات قرار داشت. اسلامپور دو مجموعه شعر دیگر با عناوین "وصلت در منحنی سوم"(1346) و "نمک و حرکت ورید"(1347) نیز منتشر کرد اما در این مجال کوتاه به کتاب "اسلامپور" اشاره می‌شود و بخشی که شاعر با عنوان شقیقه سرخ لیلی نامگذاری کرده است.

"شقیقه سرخ لیلی" را می‌توان شعر بلندی سرشار از استعاره خواند؛ استعاره‌های نویی که حاکی از خلاقیت شاعر است. اگر در کلیت شعرهای اسلامپور گرایش‌های حجم‌گرایی و اسپاسمانتالیستی می‌بینیم، در این شعر به خصوص کمتر با پرتاب‌های حجمی روبه‌رو می‌شویم:" تی‌ی‌مور/تی‌ی‌مورچی/آواز گوزن را می‌شنوی/آواز آن خراب گرسنه/آن خرابه آن دستک نقره‌‍‌‌‌ای..."یا"آنچه مانده‌ست/دست نیلوفری گوزنست/چار پاشنه مضطرب/و یک چشم...""دست نیلوفری گوزن" یا "چارپاشنه مضطرب" آنچنان خواننده را با خلاء (gap) شاعرانه مواجه می‌کنند که خواننده در وهله اول دچار حیرت شود و بعد به وجه خلاقه زبان در شعر اسلامپور بیندیشد: "و سنگینی بخور/گل را به عتاب از پنجره می‌کشد/آن عاقبت از کدام دیار آمد"با اینکه "شقیقه سرخ لیلی " شعری بلند به حساب می‌آید اما شعر از لذت بخشی این چنینی تخلیه نمی‌شود و مستمرا به این روند خلاقه ادامه می‌دهد:"مرغی اگر/ از شاپرک ساده مظلوم پرسید/دستی اگر از ملخ/دریا را دریا دریا/آبی را سرختر قرمزتر..."یا "این است سرنوشت،این/سپیده‌ای که متلاشی می‌شود/ستایش خون است وقتی/هزار جسد و هزار کفتار/به میهمانی یک کبوتر و یک اسب می‌روند"

استعداد پرویز اسلامپور در ایجاد فضای شاعرانه از این جهت تحسین برانگیز است که همیشه نو وبدیع می‌نماید و تنها به واسطه همین خصیصه است که ما را درگیر می‌کند. این بدعت در نوع زبانی که به کار می‌برد و تصاویری که خلق می‌کند هم دیده می‌شود، هر چند این طرفگی در بازه زمانی طولانی مورد توجه قرار نگرفت و همین مسئله موجب شد که اسلامپور هم همچون دیگر شاعران دیگری به انزوا روبیاورد؛ تا جایی که حتی از پذیرش چاپ دوم آثارش در سال‌های بعد نیز امتناع کند. تجربه گرایی اسلامپور مانند خیلی از آثار تجربی در حوزه ادبیات به مدت زیادی با بی اعتنایی مواجه شد اما اکنون چند سالی می‌شود که این بی اعتنایی جای خود را به اعتنایی درخور از جانب مخاطبان شعر ناب داده است.

پاره‌ای دیگر از شعر بلند شقیقه سرخ لیلی: سگ از سیاهی نفرین عوعو کرد و دوید سگ از مهارت ویرانی کلوخ انداز شد تی‌ی‌مورچی آواز گوزن را می‌شنوی در شبی که ارابه بارش را گله گوزن‌های موزون با تاج‌هاشان بر سر و خلخال‌هاشان به پا می‌رانند

انتهای پیام/ مجتبا هوشیار محبوب