به گزارش هنرآنلاین ؛ مدیرعامل خانه هنرمندان ایران در ابتدای این مراسم گفت: سپهری هنرمندی است که آثارش در زمینه ادبیات و شعر زبانزد همگان است و نسل‌های مختلف با این اشعار او همراه شده‌اند در زمینه نقاشی نیز آثار بسیار برجسته‌ای دارد که اهمیت آن‌ها هر روز بیشتر می‌شود و سخت است که امروز بگوییم سهراب شاعر نقاش بود یا نقاش شاعر. چرا که او هر دو ویژگی را در خود داشت و اشعارش نشان از نقاشی‌هایش دارند و در نقاشی‌هایش می‌توان سراغ اشعارش را گرفت.

مهدی قرچه‌داغی مترجم و یکی از دوستان سهراب سپهری سخنران بعدی بود که پشت تریبون قرار گرفت و اشاراتی به زندگی و آثار این هنرمند داشت.

قرچه‌داغی گفت:‌سهراب در خانواده‌ای ادیب ودانش‌دوست دیده به جهان گشود،‌سالهای نوجوانی‌اش را در کاشان گذراند و از کودکی دوستدار شعر و نقاشی بود به طوری که از هشت سالگی شعر می‌گفت. با اتمام تحصیلاتش در کاشان وارد دانشکده هنرهای زیبا تهران شد که فرصتی برای شکوفا شدن ذوق و استعداد او بود و با احراز رتبه نخست و نشان درجه اول علمی دانشگاه را پشت سر گذاشت.

در ادامه این مراسم پرویز کلانتری هنرمند نقاش درباره دوست سال های جوانی اش سهراب گفت: سهراب وسیع بود،‌هنر مدرن را می‌شناخت،‌فرانسه می‌دانست،‌فرهنگ غرب را هم می‌شناخت و به عنوان یک ایرانی سنتی،‌فرهنگ و ادبیات ایرانی و حکمت ایرانی را هم به خوبی می‌شناخت. او بسیار سفر کرده بود و البته وسیع بود و تنها و البته تنهایی چیزی نیست که از آن شکایت کرده باشد. همان طور که در اشعارش هست تنهایی او بزرگ بود و با اهمیت و جایی دیگر می‌گوید به سراغ من اگر می‌آیید نرم و آهسته بیایید که مبادا ترک بردارد چینی نازک تنهایی من. این یعنی ظرافت و حساسیت او نسبت به تنهایی‌اش که آن را دوست داشت.

حسین محجوبی هنرمند نقاش نیز آخرین سخنرانی بود که بالای سن رفت اما به ذکر چند جمله کوتاه اکتفا کرد و گفت:‌سهراب نمونه شگفت‌انگیزترین مردان ایران زمین است او خود را نه شاعر می‌دانست و نه نقاش. او بسیار وارسته،‌بی ادعا و دوست‌داشتنی بود که عاشق عالم بود و اگر چه فقدانش بزرگ است اما آثارش او را جاودانه ساخت.

انتهای پیام/