سرویس فرهنگ هنرآنلاین//موسیقی در کنار زبان یکی از بخش های هویت فرهنگی به شمار می رود. در فرهنگ های سنتی موسیقی نه تنها با شئون مختلف زندگی مردم ارتباط دارد، بلکه با تمام هنرها نیز مرتبط است؛ هنرهایی چون ادبیات شفاهی و کتبی، نگارگری، هنرهای نمایشی و آیین های بومی.
موسیقی محلی، با تغییرات و فراز و نشیب های زندگی مردم، ارتباط مستقیم دارد و در بخش های مختلف زندگی آنها، نقش ایفا می کند. مثلاً در مراسم عروسی، مرگ و آیین های گوناگون بومی، این نوع موسیقی نقش خاصی را بر عهده دارد.
موسیقی و ترانه های محلی و فولکلوریک، یکی از وسایل عمده انتقال فرهنگ نسل های گذشته به نسل جدید است. این هنر با کارکردهای ویژه خود، می تواند به انسجام بیشتر جامعه امروز کمک کند.
برخی از فرهنگ ها از جمله فرهنگ ایران زمین، علاوه بر موسیقی مردم پسند و موسیقی عامیانه، موسیقی اصیل و پیچیده ای دارند که اجرای آن به نوازندگانی بسیار آموزش دیده نیاز دارد.
سرزمینی چون ایران که از شرق به غرب و از شمال تا جنوبش پر است از گوناگونی اقوام و گویشها، آداب و رسوم و آب و هوا، موسیقی بسیار غنی دارد که از اصالتی بی شبهه برخوردار است. از نگاه محققان موسیقی سرزمین ایران که از گوشه و کنارش مظاهر تمدنی بس درخشان همواره نمایان است؛ دارای موسیقی است که در ذات ، روحانی و عرفانی است؛ به ویژه موسیقی فولکلور ایران که در دامنه ی کوه ها و دشتها و کناره های دریا یا نقاط خشک کویری پدید آمده است.
امسال بیست و هشتمین جشنواره بین المللی موسیقی فجر با گروه «لیان» به سرپرستی محسن شریفیان و اجرای موسیقی جنوب ایران در تهران آغاز شد و با تشویق تماشاگران روبه رو شد. این گروه در تازه ترین اثر خود قطعات متنوعی از موسیقی و داستان های فولک بومی بوشهری را به صحنه بردند.
نوای موسیقی بوشهر جالی خالی موسیقی محلی را در این دوره از جشنواره نمایان تر کرد. جشنواره بیست و هشتم در حالی کار خود را آغاز کرد که یک گروه موسیقی محلی آغاز گر آن بود.
به رغم وعده های مسئولان در حمایت از موسیقی محلی و بومی سهم این نوع موسیقی در جشنواره امسال بسیار کم است و دلیل آن بالا بردن سطح کیفی این موسیقی است که باعث نبودن این بخش از جشنواره و وعده برگزاری آن را به سال آینده موکول کردند. در جشنواره بیست و هشتم تنها سه گروه محلی در بخش جنبی شرکت دارند. گروه «رستاک» و «گروه حاوا» دو گروه دیگری هستند که در جشنواره بیست و هشتم حضور دارند.
موسیقی محلی ایران با پشتوانه و سابقه دیرین خود می بایستی ظرفیت گسترده ترو حمایت بیشتری را به خود اختصاص دهد. به قول، مرحوم روح الله خالقی،که دراین باره چنین می گوید: "یکی از منابع ذی قیمت موسیقی هر کشور آهنگها و ترانه هایی است که در نقاط مختلف آن مملکت خاصه در دهات و قصبات دور از شهر به وسیلۀ مردم بومی و روستایی خوانده می شود و چون این نوع موسیقی کمتر تحت تأثیر افکار مردم شهرنشین واقع شده، طبیعی تر و به موسیقی حقیقی ، اصیل و قدیمی آن کشور نزدیکتر است، جمع آوری آنها علاوه بر اینکه باعث حفظ و نگهداری آنهاست کمکی هم به تحقیق دربارۀ مختصات آن مملکت می کند، و چگونگی و کیفیت آن را معلوم می نماید.
مهرانگیز قهرمانی/