محسن هجری، نویسنده کتاب"ایستاده بر خاک" در گفتوگو با هنرآنلاین، عنصر خیال را مهمترین ویژگی شعر و ادبیات میداند و میگوید: ارسطو، شعر را کلام مخیل میداند و عبدالحسین زرینکوب نیز در "نقد ادبی"، خیال را رکن اساسی ادبیات میداند؛ بنابراین هر مضمونی که مهمان جهان ادبیات میشود باید خیال انگیز باشد وگرنه داستان و اثر ادبی به شمار نمیرود.
نوشتن داستان های تاریخی- مذهبی، کار چندان ساده ای نیست. چراکه نویسندگان هم باید به اصل تاریخ وفادار بمانند و هم اصول ابتدایی و اساسی داستان نویسی را رعایت کنند و این دشواری زمانی بیشتر می شود که نویسندگان بخواهند درباره زندگی پیامبر و امامان یا واقعهای چون عاشورا بنویسند؛ به باور محسن هجری، بیان دقیق زندگی امامان یا واقعهای چون عاشورا برعهده یک تاریخ نگار است نه نویسنده؛ وظیفه "من نویسنده"، این نیست که یک سری اطلاعات خشک و بی روح، در اختیار مخاطب خود بگذارم؛ من باید از زاویهای تازه به آنچه رخ داده بنگرم و حس و حال متفاوتی را به او منتقل کنم.
نویسنده کتاب"چشم عقاب" براین است که ما در پایبندی به میراث معنوی خود دچار بدفهمی شده و از مشرب کسانی چون مولانا فاصله گرفتهایم؛ به این معنی که مولانا، موسی (ع؟) را از آن خود کرده همانگونه که جامی با یوسف(ع) چنین کرده؛ نویسندگان امروزی با مرور ادبیسات کهن در مییابند که این اتفاق، ماجرای تازهای نیست و کسانی چون حافظ و فردوسی و عطار و مولانا که بر قلههای ادب فارسی ایستادهاند، هر کدام از دریچه خود به بزرگان دین نگاه کردهاند.
"هر خیالی بر پایه واقیت استوار است" ... هجری با تاکید براین جمله میگوید: نویسندگان نمیتوانند به نوشتن در خلا و براساس آن بپردازند؛ پس واقعیتی وجود دارد اما آنچه مرز میان آثار تعلیمی و ادبیات را روشن میکند، خیال است؛ متن ما هرچه تاویلپذیرتر باشد ادبیتر و ارزشمندتر است. جعفر ابراهیمی(شاهد) در گفتوگو با هنرآنلاین که با عنوان "روز واقعه، بهترین نمونه در ادبیات عاشورایی است" و به تاریخ 27 آبان ماه منتشر شده، گفته بود: کودکان با اصل داستانهای تاریخی آشنا نیستند و نویسندگان نمیتوانند با تکیه بر خیال برای آنان بنویسند. در حالیکه محسن هجری براین باور است که چنین دیدگاهی از نادیده گرفتن توانایی کودکان دارد؛ بچهها واقعیت را میفهمند که به خیال پناه میبرند.
به گفته هجری آنچه اهمیت دارد اینکه متولیان فرهنگی، حمایت را با دخالت یکی نکنند و بگذارند خلاقیت، مسیر طبیعی خود را طی کند.