گروه فرهنگ و ادب هنرآنلاین؛ حمیدرضا شاه آبادی، سال‌هاست که برای نوجوانان این مرزوبوم می‌نویسد. علاقه‌مند به تاریخ و دانش آموخته این رشته است و می‌کوشد تا در کتاب هایش، نوجوانان را با پیشینه و هویت تاریخی خود آشنا کند. "دیلماج" و"لالایی برای دختر مرده»" از جمله داستان‌های او هستند.

"اعترافات غلامان"، کتابی درباره زندگی امام رضا(ع) به قلم شاه آبادی است که به بخشی از زندگی هشتمین امام شیعیان می‌پردازد. در این داستان، رفتار 30 غلام که مامور می‌شوند امام رضا(ع) را به قتل برسانند، بهانه‌ای برای پرداختن به زندگی این بزرگوار می‌شود؛ کسی که بارها از او گفته و شنیده شده است. شاه آبادی بر این باور است که رویدادهای تاریخی و دینی، گاهی بارها و بارها تعریف می شوند اما آنچه دراین میان اهمیت دارد، زاویه دید و شیوه روایت است و این همان چیزی است که موجب رسیدن به روایتی تازه از حادثه‌ای می شود که بارها و بارها شنیده‌ایم و دیگر تازگی و جذابیتی برایمان ندارد. به عبارتی مهم این است که داستانی جذاب بنویسیم و از ابزاری فراگیر برای انتقال آن استفاده کنیم.

به گفته نویسنده کتاب "دیلماج" ما می توانیم به اصل رویدادهای تاریخی وفادار باشیم اما از حواشی هم غافل نمانیم. نویسندگان ما ضمن پرداختن به شخصیت‌های فرعی و رخدادهای حاشیه‌ای به راحتی می‌توانند از حقایق تاریخی به صورت مستند سخن بگویند. با این روش هم به جذابیت‌های متن می‌افزایند و هم بر کاستی‌های خود در زمینه اطلاعات تاریخی سرپوش می‌گذارند. با این همه تاکنون، جدای از بعضی موارد استثنا، داستان‌ تاریخی و مذهبی جذابی برای نوجوانان نوشته نشده است.

شاه آبادی در پاسخ به این‌که آیا پرداختن به حواشی، موجب کمرنگ شدن اصل داستان نمی شود می‌گوید: در فیلم و مجموعه های تلویزیونی چرا اما در داستان نه. چون در فیلم، امکان تصویرکردن پیامبر و امامان معصوم وجود ندارد در نتیجه کارگردان‌ها ناچارند شخصیت های فرعی را پررنگ تر کنند اما در نوشته، این مشکل، کمتر به چشم می خورد.

نوجوانان، شخصیت‌های اصلی داستان‌های شاه آبادی هستند. از او می پرسی: آیا نویسندگان تنها با انتخاب شخصیت‌های اصلی رمان خود از میان نوجوانان می‌توانند به نوشتن برای این گروه سنی بپردازند؟ و او پاسخ می‌دهد: قطعا پرداختن به شخصیت‌هایی که نوجوان هستند، به تنهایی موجب قرار گرفتن یک داستان در این گروه سنی نمی‌شود. به هر حال آنچه من خلق کرده‌ام، تعریف من از نوجوانی و جوانی است و نباید فراموش کرد که این داستان اگرچه این گروه سنی را در برمی‌گیرد اما از صافی ذهن من گذشته و در جای جای آن، ردپای حمیدرضا شاه آبادی نویسنده به چشم می‌خورد؛ اما هر نویسنده‌ای می‌کوشد تا شخصیت‌هایی که خلق می‌کند به واقعیت بیرونی نزدیک‌تر باشند.

در هرحال، من فکر می‌کنم نویسنده در هنگام نوشتن داستان، در فضای عجیبی به سر می‌برد و نمی‌تواند به مخاطب بیندیشد، بلکه تنها درک و فهم خود از زندگی را به روی کاغذ می‌آورد و این نوشته است که پس از آفرینش، مخاطب خود را پیدا می‌کند.البته اگر شاعر یا نویسنده از دل مردم برخاسته باشد، درد و رنج آنها را احساس می‌کند و ناخودآگاه از زبان آنها سخن می‌گوید.