به گزارش هنرآنلاین، بیستمین جشنواره کتابخانههای عمومی و مطالعه مفید ظهر امروز چهارشنبه 24 آبان در مرکز همایشهای مجموعه برج میلاد تهران برگزار شد. محمود احمدینژاد رئیس جمهور به عنوان سخنران پایانی این مراسم گفت: این که مجموعه کتابخانهها به دو برابر برسد، کار بزرگی است، اما حرف من درباره نکته اصلی کار شما کتابداران است. کار کتابداری یکی از زیباترین کارهاست. وقتی راجع به کتاب صحبت میشود، از عبارت دوست خوب استفاده میشود. فکر میکنم هر کس به کتابخانه مراجعه میکند، دو دوست دارد. یک دوست همان کتاب است که ممکن است انسان با این دوست قطع رابطه کند و بعد از مدتی به نقض و تکذیب آن برسد. اما دوست دوم کسی است که هرکس با او آشنا شود، دیگر با او قطع رابطه نمیکند و آن هم عبارت است از یک دوست مهربان و آگاه به نام کتابدار.
احمدینژاد به اهمیت کتابداران اشاره و بیان کرد: اصولا کتابخانه بدون کتابدار بیمعناست. عدهای از حاضران شروع به تشویق وی کردند که رئیس جمهور در واکنش به این تشویق گفت: بگذارید نکته اصلی را بگویم، بعد باهم صفا میکنیم.
وی در ادامه گفت: منظورم اصل کار کتابداری است که بعد دوم کار کتابدار است. کتابدار به عنوان یک طبیب فرهنگی و آگاه باید مردم و مراجعهکنندگان را راهنمایی کند. خاطرات زیادی از دوران کودکی و نوجوانی دارم از کتابدارهایی که با همین عشق و سوز عمل میکردند و وقتی به حاصل کارشان نگاه میکنم، میبینم هرکدام هزاران انسان فرهیخته را تربیت کرده اند.
رئیس جمهور گفت: موضوع همه هستی، انسان است. انسان را برداری یعنی خلق آسمان و زمین بیمعنا میشود. انسان تنها موجودی است که میتواند از خاک تا خدا برود و جلوه خدا شود. میتواند به بالاترین قلههای زیبایی دست پیدا کند. میتواند عینیت علم، رافت و ... باشد. حالا انسان با چه میتواند به این جا برساند؟ چیزی که ماده است یا فرهنگ و اخلاق است؟ انسان منهای فرهنگ بیمعناست. چون عالم هستی بدون انسان بیمعناست پس عالم هستی بدون فرهنگ بیمعناست. پیشرفتهای مادی، اقتصادی، عمران و آبادی باید در خدمت این بخش باشند؛ در خدمت بزرگ شدن و عزیز شدن انسان. انسان خیلی موجود عظیمی است.
احمدینژاد در ادامه گفت: بگذارید این نکته را در پرانتز بگویم، اگر تکفیر هم شد، ایرادی ندارد. تا مرزهای خلیفةاللهی یعنی رسیدن به همان مرزهایی که خدا در آن هست، تنها یک تفاوت میماند، این که خدا خالق است و انسان مخلوق و هر کاری هم کند در نهایت در راستای اراده الهی است. اصلا انسان خلق شده است برای آن عظمت. بالاترین خسارت این است که عمر انسان در مسیری صرف شود که به آن عظمت نرسد.
رئیس شورای عالی انقلاب فرهنگی همچنین گفت: اصل کتاب، اصل کتابت، اصل کتابداری و اندیشه همه در راستای همین عظمت است. بچه محلهای ما یک کتابخانه سیار داشتند که هر هفته در خانه یکی از بچهها کتابها توزیع میشد و یک روز دیگر درباره کتابها بحث میشد. بعدها هم به مسجد محل منتقل شد.
رئیس جمهور ادامه داد: اگر بخواهیم در یک جمله بگوییم، کار کتابداری کار انسان سازی است، نه یک کار فیزیکی و از این منظر است که کار شما ارزش دارد. من کتابداری را دیدهام که جانها را زنده کرده است. هرکس در هر شغلی که هست اگر از این منظر به کارش نگاه کند، کارش الهی و بیبدیل میشود و هیچ کاری ماندگارتر از این نیست که فردی جانی را احیا کند و احیای جان انسان همان فرهنگ و ادبیات و همان چیزی است که در کتاب است. خدا را سپاسگزارم که کتاب و کتابخوانی امروز در این سرزمین پررونق است. باید به نقطهای برسیم که آحاد جامعه اهل اندیشیدن، اهل مطالعه، خودشناس، خداشناس، حقیقتشناس و راهشناس باشند و این از مسیر همین تلاشهایی که شما انجام میدهید، میسر خواهد شد.
در ادامه احمدینژاد با این جملات، به صورت زنده و از طریق ویدئوکنفرانس، کتابخانه صبا در تنب بزرگ را افتتاح کرد و گفت: راه اندازی یک کتابخانه به خودی خود، کار مهمی نیست. نکتهای که مهم است نگاه ملت ایران به زندگی و عرصه مسائل اجتماعی است. ملت ایران در طول تاریخ، منادی فرهنگ و ارزشهای الهی و انسانی بوده است. به دنبال تسلط و جهانگشایی و زورگویی نبوده است. به غیر از مقاطع خاصی که عدهای که یا ایرانی نبودند و یا متعلق به این فرهنگ نبودند، در طول تاریخ ملت ایران همیشه منادی فرهنگ بوده است. تنب بزرگ در خلیج فارس است. اقلیتی تلاش دارند با جنجال حقایق را عوض کنند؛ اسم تغییر را میآورند یا جابهجا میکنند. در جایی جوانانی از من پرسیدند در این مورد نگرانی؟ گفتم نه نگران نیستم. نگرانی را آنهایی دارند که ریشهای ندارند، اصالتی ندارند و با خط کشیهای استعماری سرپا هستند. این ملت در طول تاریخ روی پای خود ایستاده است.
وی در پایان گفت: اسمهای تاریخی هم این جور به وجود نمیآیند که وقتی کسی یک شب خوابید و خوابی دید و صبح از خواب برخاست، بخواهد آنها را تغییر بدهد. این اسمها یا فرهنگ مسلط پیشرفته بوده، یا اقتدار و حاکمیتی بوده است که به نام آن نامگذاری شده است. آن زمان که این اسمها گذاشته شده است، مگر چیزی جز ایران و فارس بوده است؟ حالا اگر امروز چند تازه به دوران رسیده در چند روزنامه و رسانه کارهایی بکنند، حقایق عوض نخواهد شد. تنب بزرگ هنوز چندان آباد نشده و خوب است که یکی از اولین کارها برای آبادانی آن، راهاندازی کتابخانه و در واقع نماینده همان فرهنگ با اصالت است.