علیرضا روشن، شاعر و روزنامهنگار در گفتوگو با هنرآنلاین با اشاره به تاثیر ادبیات و روزنامهنگاری بر یکدیگر میگوید: اگر روزنامهنگاری که پدیده روزگار مدرن است بر شعر و ادبیات معاصر، تاثیر مستقیم نگذشته باشد بر آن بیتاثیر هم نبوده است. پس از پیدایش تلگراف، نثری با عنوان نثر تلگرافی که کوتاه و بریده بریده بود شکل گرفت؛ امروز هم گسترش نشریات و پیامک و شبکه های اجتماعی چون فیس بوک، خواه ناخواه بر زبان و ادبیات تاثیر می گذارند و این مساله، ناگزیر است.
او گاه روزنامه را ظرفی مناسبتر از کتاب میداند و خود را به ماهیگیری مانند میکند که با وجود نابلدی و به امید صید ماهی قلاب میاندازد؛ روشن، مطبوعات را برای خود شبیه همان قلاب ماهیگیری میداند و میگوید: من نوعی، داستانهای خود را در روزنامه منتشر میکنم چون تیراژ بیشتری دارد و آسانتر در اختیار مخاطب قرار میگیرد. طبیعتا این داستانها به مسایل روز توجه میکنند.
شاعر مجموعه "کتاب نیست" معتقد است مردم روزنامه نمیخرند که داستان بخوانند هدف از خرید روزنامه، با اطلاع شدن از اخبار و اتفاقات است اما در قالب داستان و شعر که میتواند جنبه طنز و فکاهه هم داشته باشد به رویدادهای روز پرداخت.
روشن "سفرنامه ناصرخسرو" و" تاریخ بیهقی" را گونه ای روزنامه نگاری می داند و می گوید: ناصرخسرو در سفرنامه خود به شرح وقایع روزانه پرداخته؛ بیهقی داستان زندگی حسنک و آنچه بر او گذشته را گزارش داده است؛ ای بسا اگر آن زمان روزنامه یا نشریه ای بود ابوالفضل بیهقی به نوشتن در آن رو میآورد.
او براین است که مطبوعات، موجب شکل گرفتن نثر ژورنالیستی شد که کوتاه و روان است و بیبهره از آرایههای ادبی چرا که نیازی به آن ندارد.
انتهای پیام/