گروه فرهنگ و ادب هنرآنلاین ،

"در خوابهای کودکی ام/هر شب طنین سوت قطاری/از ایستگاه می گذرد دنباله قطار/انگار هیچ گاه به پایان نمی رسد انگار بیش از هزار پنجره دارد و در تمام پنجره هایش تنها تویی که دست تکان می دهی آنگاه/در چارچوب پنجره ها/شب شعله می کشد با دود گیسوان تو در باد/در امتداد راه مه آلود در دود/ دود/ دود..."

پنج سال پیش، هشتم آبان، مسافر قطاری بودیم که یاران و دوستان قیصر امین پور را به زادگاهش می برد. به گتوند در نزدیکی دزفول...قیصر می رفت تا برای همیشه در دل زادگاهش آرام بگیرد.

قیصر امین پور در سال 1338 در دزفول به دنیا آمد. تا سال 1357 در همان منطقه به تحصیل پرداخت و پس از آن به تهران آمد و در بدو ورودش به تهران و آغاز تحصیلات دانشگاهی جذب حوزه هنری آن سال ها شد و به جرگه شاعران و نویسندگانی چون بیوک ملکی و فریدون عموزاده خلیلی درآمد.در سال 1366 به همراه آنان، نشریه سروش نوجوان را طراحی و منتشر کرد؛ نشریه ای که وجودش، بی گمان در شکل گیری و گسترش شعر نوجوان موثر بود.

امین پور در سال 1376 با دفاع از رساله خود با عنوان "سنت و نو آوری در شعر معاصر" که با راهنمایی دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی به سامان رسیده بود، موفق به اخذ مدرک دکترای ادبیات فارسی از دانشگاه تهران شد؛پایان نامه ای که چند سال بعد در شمارگان بالا منتشر شد و در اختیار علاقه مندان قرار گرفت.

امین پور درسال 1368 توانست تندیس مرغ آمین را از آن خود کند و دو کتابش با نام های" ظهر روز دهم "و" به قولی پرستو" نیز در سال های 1365 و 1375 جایزه جشنواره کتاب کانون پرورش فکری کودکان و نوجوان به خود اختصاص دادند.

قیصر امین پور همچنین جایزه تندیس ماه طلایی را که به برگزیدگان شعر کودک و نوجوان 20 سال انقلاب تعلق می گرفت از آن خود کرد.

اشعار قیصر امین پور، هر چه که باشند، نمونه کامل زبان نسل دوم انقلاب است. نسلی که از آرمان گرایی، فاصله گرفته و به واقع گرایی نزدیک شده و همین امر موجب نوشدن افکار و اندیشه هایش شده است.

امروز، 5 سال از رفتن قیصر می‌گذرد و غبار تحسین‌هایی که می‌خواست او را مصادره به مطلوب کند، زدوده شده؛ حالا دیگر می‌توانیم چهره واقعی قیصر را ببینیم و از جایگاه او در شعر و شاعری بگوییم؛ از "آئینه‌های ناگهان" که به نوعی ترجمان زندگی قیصر است و دو دوره را در شعر هایش متمایز می‌کند؛ شعرهای جنگ (64 تا 67) و شعرهای پس از جنگ (67 تا 71). ویژگی شعرهای دوره نخست حماسی بودن آنهاست حال آنکه در دوره بعدی درون گرایی شاعر به نمایش درمی‌آید و از آن آشعار حماسی دیگر خبری نیست.

شعر قیصر امین پور، شعری حکمت‌گرا و حتی فلسفه گرا و اندیشه‌ورز است ؛ شعری که صادقانه است و از حکمت و فلسفه هستی سوال می کند آن هم نه با کلمات پیچیده که با زبانی ساده و روان که از دل برمی‌خیزد و بر دل هم می‌نسشیند؛ از این رو هنوز هم زنده است؛ انگار قیصر است که در گوشه‌ای نشسته و زیر لب می‌گوید:

"خسته ام از آرزوها، آرزوهای شعاری شوق پرواز مجازی، بال های استعاری

لحظه های کاغذی را روز و شب تکرار کردن خاطرات بایگانی، زندگی های اداری

آفتاب زرد وغمگین، پله های رو به پایین سقف های سرد و سنگین، آسمان های اجاری

عصر جدول های خالی، پارک های این حوالی پرسه های بی خیالی، نیمکت های خماری

رونوشت روزها را روی هم سنجاق کردم: شنبه های بی پناهی، جمعه های بی قراری

عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها خاک خواهد بست روزی، باد خواهد برد باری

روی میز خالی من، صفحه باز حوادث درستون تسلیت ها، نامی از ما یادگاری"