گروه فرهنگ و ادب هنرآنلاین؛ آتوسا صالحی، نام آشنایی در عرصه ادبیات کودک و نوجوان است. او در سال 1351 به دنیا امده و 1369 فعالیت خود را با سروش نوجوان آغاز کرده است. از صالحی تا کنون بیش از30 عنوان کتاب برای کودکان و نوجوانان منتشر شده که از میان آنها می توان به آثاری چون "مثل همه، مثل هیچ کس"، "دلم برای تو تنگ است"، "افسانه های شاهنامه در 9 جلد" و... اشاره کرد. او نثر ژورناتلیستی را این‌گونه تعریف می‌کند: نثر ژورنالیستی، نثری ساده و روان است که در آن از پیچیدگی و ایهام و صنایع ادبی، خبری نیست؛ نثری که به راحتی با مخاطب خود ارتباط برقرار می کند و آنچه می خواهد بگوید را به خوبی و به سرعت به او منتقل می‌کند.

و همه اینها، ویژگی‌های مثبت نثر ژورنالیستی است در کل روزنامه برای این نوشته و منتشر می‌شود که در کوتاه ترین زمان با مخاطب خود ارتباط برقرار کند و اطلاعات لازم را در اختیار او بگذارد. نویسندگانی چون همینگوی و مارکز هم روزنامه نگار بوده‌اند و این نوع نگارش را در کارهایشان می‌توان دید. در هرحال ادبیات و روزنامه‌ها دو ظرف مختلف برای مظروف ما هستند ؛ بستگی دارد چه کسی و چگونه از آن استفاده کند.

نویسندگان ما یا روزنامه‌نگاران ما توانسته اند از این ظرف به درستی استفاده کند؟ نویسندگان ما به ادبیات بیش از اندازه بها می‌دهند و سطح روزنامه را پایین می‌آورند در صورتی که هرکدام، دانش و تخصص خاص خود را می‌طلبد. ای بسا نویسندگان خوب نتوانند گزارش نویسان خوبی باشند و ضرورتی هم به داشتن چنین تخصصی وجود ندارد؛ از سوی دیگر بسیاری از روزنامه نگاران ما با ادبیات، به ویژه ادبیات کهن بیگانه‌اند در صورتی که متون کلاسیک به دانش آنها و دایره لغاتشان می‌افزاید. در کل نثر روزنامه‌نگارانی که ادبیات را نمی‌شناسند، معیوب است.

پس قالب‌های مختلف باید وجود داشته باشند، بدون آن‌که ارزش‌گذاری شوند؟ ما همیشه درپی ارزش‌گذاری قالب‌ها هستیم؛ شعر را برتر از داستان و داستان را بهتر از روزنامه‌نگاری می‌دانیم در صورتی که مخاطب به انواع مختلف نیاز دارد. گاهی یک گزارش، به مراتب تاثیرگذارتر از یک داستان یا شعر است. آنچه اهمیت دارد این است که آثار تولید شده باید خلاقانه باشند. بگذریم از این که ما روزنامه‌ای ویژه کودکان نداریم و آنچه هست هفته نامه و ماهنامه است با ویژگی‌هایی که کمتر شباهتی به ژورنالیسم دارد چراکه همان شاعران و نویسندگان کودک در آن می‌نویسند بی آن که سبک نگارش گزارش یا معرفی کتاب را بدانند.