گروه فرهنگ و ادب هنرآنلاین، اشک، نخستین شعری بود که جعفر ابراهیمی سرود. او حالا 60 سال دارد و بیش از 120 کتاب سروده است. شاعر و نویسنده‌ای که کودکی و نوجوانی‌اش را بهترین و خاطره‌برانگیزترین دوران زندگی خود می‌داند؛ او در این سال‌ها برای کودکان و نوجوان شعر سروده؛ داستان پلیسی نوشته؛ قصه گفته و افسانه سرایی کرده است.

فرزند روستاست. سال ۱۳۳۰ در اردبیل، روستای حور به دنیا آمده و کودکی خود را در همان ده گذرانده است. هنوز هم وقتی از کوه و دشت و دره و چشمه می‌گوید و از آلاچیقی که پدرش ساخته بود، صدایش پر از شوق می‌شود و چشمانش برق می‌زند. چشمه‌ عجیب و غریبی که از دل کوه می‌جوشید و گاهی برای بچه‌ها، سیب و گلابی کال هدیه می‌آورد. هدیه هایی که شاعر را شگفت زده می‌کرد.

یک روز اتفاق عجیبی افتاد. جعفر تازه از چشمه برگشته و برای پدرش آب آورده بود تا قوری را پر کند و هر دو استکانی چای بنوشند که نگاهش به ماری افتاد که در آستانه در چنبره زده و زبانش را بیرون آورده بود. پسرک به گمان این‌که مار تشنه است و آب می‌خواهد، ظرفی سفالین برداشت و به جای آب، کمی شیر در آن ریخت تا تشنگی‌ مار برطرف شود. مار قدری نوشید و روانه دشت شد. رد مار بر خاک باقی مانده بود و انگار از دوست مهربان خود این‌گونه تشکر کرده بود. آن روز بود که جعفر احساس کرد این صورت اوست که نسیم را نوازش می‌کند. دلش می‌خواست بنویسد و چیزی بگوید اما لب چشمه رفت و گریست و گریه، نخستین شعر او بود.

اشک، نخستین شعری بود که جعفر ابراهیمی سرود. او حالا 60 سال دارد و بیش از 120 کتاب سروده است. شاعر و نویسنده‌ای که کودکی و نوجوانی‌اش را بهترین و خاطره‌برانگیزترین دوران زندگی خود می‌داند و به نقش پدر در تربیت و شکل‌گرفتن گرفتن شخصیت خود اشاره می‌کند.

14 سالگی با حافظ آشنا می‌شود و شروع به سرودن شعرهایی ساده و روان می‌کند. نخستین شعر او با عنوان "سکوت دشت‌ها" در نشریه "دختران، پسران" منتشر می‌شود. با ذوق و شوق، شعر را به دوستانش نشان می‌دهد اما آنها باور نمی‌کنند که این شعرها از اوست و می‌گویند: اسم جعفر ابراهیمی زیاد است، از کجا معلوم این شعرها مال تو باشد؟ تا این‌که یکی از دوستانش پیشنهاد می‌دهد برای خود تخلص شاعرانه انتخاب کند. او حافظ را می‌گشاید و می‌خواند: «پشاهد آن نیست که مویی و میانی دارد / بنده طلعت آن باشد که آنی دارد و ابراهیمی نوجوان "شاهد" را به عنوان نام شاعرانه خود برمی‌گزیند و با این عنوان، دو شعر در یکی از مجله‌های آن زمان منتشر می‌کند. حالا دیگر خانواده و دوستان، شاعر بودن او را باور کرده‌اند.

جعفر ابراهیمی 18 ساله بود که دوره دبیرستان را به پایان رساند و نه تنها عضو سپاه بهداشت که سپاهی نمونه شد؛ حالا می‌توانست یا بدون کنکور به دانشگاه رود یا ادامه تحصیل ندهد و به استخدام در یکی از وزارت‌خانه‌ها درآید. او وزارت فرهنگ و هنر آن زمان را انتخاب کرد. بعد در وزارت دارایی استخدام شد و به عنوان مامور مالیاتی به کار پرداخت. یکی دوسال کار کرد که انقلاب شد و به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان رفت. آن زمان سیروس طاهباز، مدیریت انتشارات کانون را برعهده داشت و ادبیات کودک و نوجوان، هنوز آن‌گونه که باید و شاید شکل نگرفته بود. از این‌رو کسانی چون محمود مشرف آزاد که در حوزه ادبیات بزرگسال فعالیت می‌کردند برای کودکان هم می ‌نوشتند.

جعفر ابراهیمی در کانون ‌ماند و شورای شعر کانون را راه‌اندازی ‌کرد. شعرهایش را در "کیهان بچه ها" که نخستین نشریه کودکان بود به چاپ ‌رساند و داستان نوشت و به جلو رفت... سال‌ها از آن روز گذشته؛ حالا جعفر ابراهیمی، شاعری میانسال است و ده‌ها داستان و مجموعه شعر نوشته است. "تا کجای آسمان؟" را بیش از همه کارهایش دوست دارد؛ مجموعه‌ای که به تازگی از سوی انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان منتشر شده و 18 شعر هایکووار برای نوجوانان را دربرمی گیرد؛ شعرهای تصویری کوتاهی که حس شاعر را بیان می‌کنند. ابراهیمی در "تا کجای آسمان؟" به قالب نیمایی روی آورده و زبان به ستایش آرامش و آشتی گشوده است.

"بوی کال یاس" مجموعه 12 شعر و 12 نقد بر این اشعار است که باز هم کانون پرورش فکری ناشر آن بوده. این مجموعه برای نوجوانان گفته شده و نوجوانی از دیدگاه ابراهیمی زمانی است که تو تلاش می‌کنی جایگاه خود را در جامعه و هستی پیدا کنی، پیله خود را بشکافی و چون پروانه‌ای به پرواز درآیی؛ از این‌رو او حس و حال نوجوانان و دنیایشان را دوست دارد.

"هیچ هیچ هیچانه"، مجموعه اتل‌متل‌های امروزی برای بچه هاست که هیچ معنا و مفهوم خاصی ندارد و تنها ریتم و موسیقی کلام در آنهاست که خردسالان را جذب می کند. مجموعه‌ای که به همت اعضای خانه شعر کودک و شاعرانی چون بیوک ملکی، بابک نیک‌طلب، اسدالله شعبانی، مصطفی رحماندوست، افسانه شعبان‌نژاد و شکوه قاسم‌نیا نوشته شده و 9 هیچانه از این مجموعه سروده ابراهیمی است.

اما جعفر ابراهیمی، رمان پلیسی هم نوشته. جمعه پسربچه‌ای است که در نزدیکی بندر دیر در استان بوشهر زندگی می‌کند. نوجوانی که در کار کارآگاهان معروفی چون شرلوک هولمز، پوآرو و خانم مارپل، خدشه ایجاد کرده؛ حالا همه این کارآکاگاهان به تهران، میدان راه آهن آمده‌اند تا جمعه را ببینند."جمعه در محاصره کارآگاهان"، ادای دین جعفر ابراهیمی به مردم خونگرم بوشهر است چرا این شاعر و نویسنده زمانی که سپاهی دانش بوده در یکی از روستاهای نزدیک به بندر دیر در استان بوشهر کار می‌کرده و جمعه، پسر بچه‌ای بوده که از روستای "شنبه" به دیدن او می‌آمده و مهربانی‌ها می‌کرده است.

"جادوگران سرزمین بی‌سایه"، عنوان یک رمان دوجلدی است که همزمان با 47 سالگی جعفر ابراهیمی منتشر شده است. یک داستان علمی- تخیلی با نگاه به عرفان شرقی برای نوجوانان. نویسنده در این رمان، ایمان قلبی را فراتر از علم دانسته است.

نخستین شعر جنگ برای کودکان را هم جعفر ابراهیمی سروده؛ 31 شهریور 59، وحید نیکخواه آزاد با او تماس می گیرد و می گوید: نیروهای عراقی مهرآباد را هدف گرفتند و جنگ آغاز شد.... من هیچ تصوری از جنگ نداشتم؛ بوشهر را به خاطر آوردم و نخل‌هایش را و این کلمات بر قلب سپید کاغذ نقش بست:

"باز هم مادر من، نخ و سوزن برداشت/ روی پیراهن من وصله‌ای دیگر کاشت پدرم کفش مرا، قالبی دیگر زد/ کت و شلوارش را کرد با من همقد باز شد مدرسه‌ها، بچه‌ها خوشحال‌اند/ به لباس نوی خود همگی می‌بالند شادمانم من هم چون که در تابستان/ کار کردم بسیار در دل نخلستان پر شده قلک من از همان کار و تلاش/ می‌توانم بخرم دفتر و کیف و تراش"