مرتضی رضوانفر، مردم شناس در گفتوگو با هنرآنلاین با اشاره به این که قصه ها و افسانه ها در دنیای امروز، کارکرد پیشین خود را از دست داده اند میگوید: متاسفانه، امروز، قصههای عامیانه ایران، کارکردهای اجتماعی و فرهنگی خود را تاحد زیادی، بهویژه در جوامع شهری از دست دادهاند و یکی از دلایل اصلی آن به پدیدآمدن رقیبان قدرتمندی برای اینگونه هنرهای قومی چون سینما، پویانمایی و... برمی گردد.
او امروزی کردن قصه ها و افسانه ها را لازمه حفظ و زنده نگه داشتن آنها می داند؛ به باور رضوانفر یکی از راه حل های اساسی برای حفظ این گونه هنرهای محلی و شفاهی، تبدیل این گونهها به ژانرهای ادبی و هنری و با زبان معاصر است. همچنان که بازنویسی قصه های عامیانه برای کودکان و و نوجوانان و تبدیل قصههای محلی اقوام مختلف ایرانی به فیلم یا انیمیشن، از دیگر روش های موثر برای پاسداری از افسانهها و ادبیات عامیانه است تا آنجا که امروز بسیاری از شخصیتهای فیلمها و داستانهای غربی،قهرمانان افسانههای قدیمی هستند که امروزی شدهاند.
رئیس پیشین پژوهشکده مردمشناسی سازمان میراث فرهنگی، همچنین به گردآوری قصههای عامیانه مردم ایران در قالب طرح ادبیات شفاهی اشاره میکند و میگوید: پژوهشکده مردمشناسی، تعدادی از قصههای عامیانه موجود در ایران را در قالب 10 جلد کتاب منتشر کرده و بسیاری از این قصهها و افسانهها به صورت گزارشهای تحقیقی در آرشیو پژوهشکده نگهداری میشود.
رضوانفر با اشاره به ضرورت بازنویسی زنده و جذاب قصههای عامیانه میافزاید: برخی سازمانهای دولتی از جمله پژوهشکده مردمشناسی به گردآوری گونههای مختلف ادبیات شفاهی پرداخته و از پژوهشگران در زمینه انتشار آثارشان، پشتیبانی کردهاند، اما گردآوری قصههای عامیانه، بدون بهروز کردن و تبدیل آن به متنهای جذاب برای کودکان و نوجوانان،چندان بهکار نمیآید و ما تلاش میکنیم تا به نقد و بررسی افسانهها و روزآمد کردن آن بپردازیم.