سرویس سینمایی هنرآنلاین: جشنواره سی و چهارم در بخش کاخ جشنواره با تغییرات زیادی مواجه بود. در وهله اول سئانس‌های صبح حذف و تمام فیلم‌ها بدون وقفه تا سه صبح به نمایش درمی‌آمدند و با توجه به تأخیر برخی از سئانس‌ها مدعوین مجبور بودند بلافاصله بعد از تماشای فیلم قبلی وارد سالن بشوند و فیلم بعدی را ببینند و این باعث خستگی و عدم تمرکز فیلم دیدن می‌شد.

به همین جهت اغلب منتقدان که مثل خبرنگاران سایت‌ها موظف به دیدن تمام فیلم‌ها نبودند، از نیمه دوم برگزاری جشنواره انرژی‌شان ته می‌کشید و یک خط در میان فیلم‌ها را می‌دیدند. روزگاری فیلم دیدن برای آرامش و لذت بردن بود، اما چند سالی است بیشتر حکم یک عذاب و چالش را دارد.

در کنار این فشردگی نمایش وجود صف‌های طولانی برای ورود به سالن نمایش چالش دیگری بود که از روز دوم جشنواره شروع شد و عین صف دریافت کوپن در دهه شصت و یا صف‌های فیلم دیدن جشنواره در دهه‌های شصت و هفتاد در سینماهای مردمی، کلی سقلمه و آرنج نوش جان کردن و لگد شدن پا مواجه می‌شدیم و آبدیده وارد سالن نمایش می‌شدیم تا شاهکارهای برخی از دوستان فیلمساز را بینیم.

تغییر مهم دیگر مدیر پیدا کردن کاخ جشنواره و کاخ سینمای مردمی (پردیس ملت) با حضور بهروز غریب‌پور و مجید مظفری بود. سمتی که من متوجه کارکرد و دلیلش نشدم و فقط دیدم دوستان مدیر در برخی از فرش‌های قرمز به استقبال مدعوین می‌آمدند و بازار ماچ و بوسه گرم بود و احیاناً با برخی از دوستان صاحب کلاس بازیگری و کارگردانی شامی در دفترشان صرف کنند.

اگر این دوستان به خصوص مدیر کاخ جشنواره اگر می‌خواستند مدیریت مؤثری داشته باشد باید حداقل در طول روز چند باری به صف‌های دم سالن نمایش‌دهنده فیلم‌ها سری می‌زد و می‌دید دوستان کنترلر به خصوص در طبقه دوم با خونسردی حتی تا شروع تیتراژ نمایش فیلم مدعوین را به سالن راه نمی‌دادند و بعد از اذن ورود همه کورمال‌کورمال با لگد کردن و هول دادن هم روی صندلی‌ها می‌نشستند. در صف ایستادن برای ورود به سالن نمایش برای برخی از فیلمسازان شاخص و مدیران اسبق بلندپایه در نوع خودش جذاب بود. ابراهیم حاتمی‌کیا بدون اینکه بخواهد از نامش استفاده کند بارها در چنین صف‌های دیده شد. محمدرضا عباسیان، شفیع آقامحمدیان و خیلی‌ها دیگر در چنین صف‌هایی دیده شدند. دیدن خاله، عمه، مادربزرگ، بقال سر کوچه و کودکان نوپا در برخی از سئانس‌ها به خصوص سئانس‌های پایانی نشان داد که صحبت دبیر جشنواره برای تکریم و راحتی خبرنگاران به خوبی رعایت شده است و با نصف شدن سهمیه خبرنگاران جای برای حضور این تحلیل‌گران و کارشناسان سینمایی باز شد! در محوطه کاخ جشنواره تقریباً هم یک متر دوربینی کاشته شده بود و دوست جوان جویای نامی با میکروفن به دست مثل عقاب کمین کرده بود تا چهره‌ای را ببیند و با دوربین بدود سمتش و با او مصاحبه کند و اگر خدای‌ناکرده شما خواستان نبود و از جلوی دوربینش عبور می‌کردید با چشم‌غره‌ای به شما حالی می‌کرد که باید مواظب خودتان باشید. بنابراین ما بعد از خروج از سالن چهارچشمی منتظر قلمروهای این دوستان بودیم که واردشان نشویم!

اوضاع بیرون هم دست کمی از تو نداشت اگر به محوطه بیرونی می‌رفتید در انبوه دود سیگار دوستان خبرنگاران احاطه می‌شدید و دوباره مجبور به بازگشت به سالن می‌شدید و برای باز هزارم باید کیفیتان را از گردن خارج و وارد کیت بازرسی می‌کردید و این قصه هر روز ادامه داشت. احمد محمد اسماعیلی