سرویس سینمایی هنرآنلاین: "امکان مینا" فیلم بدی است. بیشتر از آنکه فیلم بدی باشد فیلمی است که تاریخ مصرفش هنوز به نمایش درنیامده تمام شده است. نه به لحاظ موضوعی که به آن پرداخته بلکه به خاطر پرداخت ضعیفش روی موضوعی که اتفاقاً روایتش بسیار حساس است. روایت این فیلم برمی‌گردد به سال‌های اول بعد از انقلاب که منافقین در ایران دست به ترور و وحشت می‌زدند. در تهران هم بمباران بود. حالا این میان یک زن و شوهر محور روایت هستند که زن قصه‌اش سه سال است به گروه منافقین پیوسته و خبرچینی می‌کند از شوهر روزنامه نگارش که یکسری خبرهایش می‌رود در بولتن محرمانه (اصلاً هم مشخص نیست این خبرهای محرمانه چیست؟ چون ظاهراً مرد صرفاً گزارش‌های مردمی می‌گیرد و برخی گزارش‌های مردمی‌اش دچار ممیزی می‌شود) و شوهر اصلاً خبردار نیست و زندگی فوق عاشقانه‌ای هم دارند. فقط اتفاقی بعد از سه سال یک روز مرد متوجه می‌شود زنش آموزشگاهی که باید برود نمی‌رود و سریع به او مظنون می‌شود و شروع می‌کند به تعقیب او. در این میان گروه‌های اطلاعاتی که زن را زیر نظر دارند تا به سرشاخه گروهک منافقین برسند شوهر را خیلی ضربتی از راز زنش باخبر می‌کنند و در نهایت هم در یک پایان‌بندی هندی‌وار شوهر می‌رود همکاران زنش را می‌کشد و خودش هم کشته می‌شود و زنش سرشاخه را لو می‌دهد و .... بگذریم از اینکه واقعاً اگر قرار است به بحث منافقین پرداخته شود چرا این‌قدر ساده‌لوحانه این گروه و عملکردشان را نشان می‌دهیم! گروهی که ضربه‌های هولناکی به پیکره انقلاب زده‌اند، بگذریم که فیلم به لحاظ روایی بر پایه اتفاق و شانس پیش می‌رود، بگذریم از اینکه بازی‌ها مصنوعی است و هیچ باورپذیری ندارد (خصوصاً بخش بازی‌های نقش‌های اطلاعاتی‌ها)، بگذریم از اینکه ما نمی‌فهمیم واقعاً چرا زن حاضر است سه سال به شوهرش دروغ بگوید و جاسوسی او را بکند در حالی که ظاهراً عاشق همسرش است و ما هیچ نشانه‌ای از شستشوی مغزی زن توسط گروهک موردنظر نمی‌بینیم و اصلاً خیلی عقیدتی با گروه همراه نیست یا ما نمی‌بینیم، تنها چیزی که می‌شنویم این است که زن فقط به خاطر اینکه دیده دوست نوزده ساله‌اش کشته شده به این گروه پیوسته!، بگذریم از اینکه به همین راحتی هم زن با شنیدن یک نوار ضبط‌شده از حرف‌های سرشاخه گروهک موردنظر ضد آن‌ها می‌شود و ما نمی‌فهمیم این چه منطق درامی است آخر، بگذریم از کارگردانی بد و مصنوعی فیلم خصوصاً در صحنه‌های پایانی، بگذریم از اینکه بدون شک از کمال تبریزی بیش از این‌ها انتظار می‌رود، اما مگر می‌شود با سینما شوخی کرد؟ چرا هیئت‌داوران در این حد با ما شوخی دارند که در هر بخشی که توانسته‌اند این فیلم را نامزد کرده‌اند تا در اولین ساعت‌های پس از اعلام اسامی نامزدها موج انتقادهای جدی و شوخی فضای مجازی را پر کند؟ واقعاً کجای این داستان سیمرغ دادن‌ها در جشنواره فیلم فجر شوخی است؟ حالا همه دارند در فضای مجازی می‌نویسند: درخواست ویدئو چک برای این فیلم داریم...می‌نویسند چقدر "امکان مینا" واقعاً زیاد بود.... می‌نویسند.... به نظر می‌رسد یکجا باید مطالبه آن‌قدر جدی شود که هیئت‌داوران مجبور شوند بیایند و توضیح بدهند چرا فیلم "امکان مینا" را در این‌همه بخش نامزد کرده‌اند. بگذارند سواد فنی منتقدین و باقی سینماگران هم بالا برود.

آزاده سهرابی