سرویس مد و لباس هنرآنلاین : دنیا عمرانی، طراح لباس، در گفت و با خبرنگار هنرآنلاین در مورد ضرورت داشتن تحصیلات برای ورود به این کار گفت: من بعد از پایان تحصیلاتم متوجه شدم علاقه‌ای به رشته خود ندارم و در عوض به لباس علاقه زیادی دارم. بنابراین از سال 84 در دوره‌های آزاد خیاطی و الگوسازی شرکت کرده و فعالیت در این زمینه را آغاز کردم. با وجود این باز هم احساس می‌کردم چیزی کم است و نیاز به تحصیلات آکادمیک دارم، بنابراین در کنکور هنر شرکت کردم و همزمان با تحصیل در رشته طراحی لباس، کار می‌کردم.

عمرانی ادامه داد: ابتدا با دوخت تعدادی مانتو و برگزاری یک نمایشگاه کوچک کار خود را شروع کردم و با شناخت ایرادات کارم مانند این که از چه پارچه‌هایی استفاده کنم یا طرح و دوخت چه طور باشد، جدی‌تر کار را ادامه دادم. در آن زمان فضای مجازی هنوز چندان شناخته شده نبود اما من به صورت اتفاقی تصمیم گرفتم عکس کارهایم را در اینترنت بگذارم تا دیگران هم ببینند. بعد از آن افراد دیگری هم این کار را کردند و جوی به وجود آمد که باعث شد کار طراحان لباس به خوبی دیده شود.

او در مورد نکاتی که باید برای طراحی یک لباس در نظر گرفته شود گفت: طراحی لباس دو بخش هنری و بازاری دارد. گاهی یک طرح فقط برای دل طراح است و حتی ممکن است کسی آن را نپوشد. اما وقتی بخواهید به عنوان کار به این موضوع نگاه کنید باید سلیقه مردم، شرایط جامعه، رنگ‌ها و شکل کار را در نظر بگیرید. همه اینها روی طراحی اثر می‌گذارند. این که لباس کجا قرار است پوشیده شود مهم است. بعضی از طرح‌ها پارچه‌های ساده دارند با مدل‌های پیچیده و بعضی دیگر برعکس هستند. این موضوع بستگی دارد به اینکه در آن زمان مردم چه چیزی را بیشتر می‌پسندند، لباس ساده یا شلوغ و پیچیده.

عمرانی در مورد طراحی یک لباس ایرانی گفت: در سال‌های اخیر به ایرانی بودن کارها توجه زیادی شده و مانتوهایی تولید شده‌اند که به آنها سنتی می‌گویند و در آنها از طرح‌های سنتی مانند بته جقه استفاده می‌شود. ولی متاسفانه در کارخانه‌های ما پارچه‌هایی با طرح‌های سنتی و ایرانی تولید نمی‌شود. بنابراین مجبور می‌شویم از پارچه‌های هندی استفاده کنیم که نقوش آنها به ما نزدیک است.

این طراح لباس ادامه داد: طراحی لباس ایران در حال پیشرفت است و این را مدیون کسانی هستیم که در این شرایط و با وجود محدودیت پارچه و امکانات کار می‌کنند. لباس‌های ما با چند سال قبل تفاوت زیادی دارد و با استفاده از پارچه‌های خارجی تنوع زیادی در مانتوها به وجود آمده است. اما نکته اینجاست که چون تولیدات پارچه در ایران وجود ندارد سلیقه طراح به دست وارد کننده پارچه می‌افتد، در صورتی که اگر کارخانه‌های نساجی فعال شوند کمک زیادی به طراحان می‌کنند.

انتهای پیام/