سرویس مد و لباس هنرآنلاین : زینب دوزالی که در بخش علمی دانشگاهی چهارمین جشنواره مد و لباس فجر توانست رتبه دوم پایان نامه را به دست آورد در گفت‌و‌گو با خبرنگار هنرآنلاین گفت: من در رشته طراحی پوشاک دانشگاه علمی کاربردی تحصیل کردم و هم اکنون کیف و کفش‌های چرم دست‌ساز تولید می‌کنم که کامل کننده لباس هستند و بر اساس جنس و طرحی که معمولا در لباس‌ها استفاده می‌شود این کار را انجام می‌دهم.

او با اشاره به موضوع پایان‌نامه خود گفت: طراحی لباس با روش اوریگامی برای پوشاندن عیوب اندام، موضوع کار من بود. چنین شیوه‌هایی در دانشگاه مورد استفاده قرار نمی‌گیرد اما من با توجه به علاقه زیادی که به اوریگاهی داشتم در مورد آن مطالعه می‌کردم و حتی به سفارت ژاپن رفتم تا این کار را یاد بگیرم. مبنای اوریگامی حجم، خط و نقطه است و همین نکات در طراحی لباس هم مورد نیاز است.

دوزالی ادامه داد: متوجه شدم که با روش اوریگامی می‌توان ایرادهای اندام را پوشاند و به عنوان نمونه در طراحی لباس برای کسانی که سرشانه کوچک داشتند با تکنیک اوریگامی توانستم کاری کنم که سرشانه فرد بزرگتر به نظر برسد. بعضی از طراحان از این شیوه در کار خود استفاده می‌کنند و حتی پلیسه کردن یک شیوه اوریگامی است. اما خیلی اوقات مردم اطلاعی از خاصیت آن ندارند و پلیسه را ممکن است جایی استفاده کنند که بدن را بدتر نشان دهد، اما استفاده درست آن باعث می‌شود فرم اندام متناسب به نظر برسد.

او در مورد حمایت سیستم آموزشی از کارهای پژوهشی گفت: سیستم آموزشی اصلا در این زمینه خوب عمل نمی‌کند. من از قبل مقاله می‌نوشتم و با نوشتن آشنا بودم اما وقتی شوع به نوشتن پایان‌نامه کردم دیدم موضوعات بسیار محدودی به ذهن دانشجویان می‌رسد. برای انجام چنین کارهای تحقیقاتی باید رشته‌های دیگر را وارد رشته اصلی خود کنید تا بتوانید به موضوع جدیدی برسید و این یک ضعف بزرگ در دانشگاه است. من بر اساس علاقه شخصی این موضوع را انتخاب کردم و هدف من چاپ یک کتاب بود ولی دانشگاه‌ها از این کار حمایت نمی‌کنند و موضوع جدیدی به دانشجویان پیشنهاد نمی‌دهند.

دوزالی در مورد شرکت در جشنواره مد و لباس گفت: جشنواره برای جوانان ایجاد انگیزه می‌کند و فرصت مناسبی ایجاد می‌کند که روی موضوعات جدید تحقیق شود. من از دوره اول با مقاله‌هایم در جشنواره شرکت داشتم و به نظرم سال به سال بهتر شده است.

دوزالی افزود: معمولا کار تحقیقاتی را کسانی انجام می‌دهند که نساجی خوانده‌اند و دانشجویان طراحی لباس کمتر به سراغ کار تحقیقاتی می‌روند. در حالی که ما نیاز بسیاری به این کار داریم و اینکه می‌بینیم طراحی لباس ما الگوبرداری از خارج است به دلیل نبود کار تحقیقاتی است. من به کارخانه‌های زیادی رفتم و دیدم که طرح ورساچه را برای مانتو می‌زنند. وقتی اطلاعات طراح و مصرف کننده لباس ناقص است همین آشفتگی در پوشش به وجود می‌آید. برندهای مطرح دنیا کار خود را با شناسنامه ارائه می‌دهند و ایده و شیوه کار آنها مشخص است اما عموم مردم در ایران اطلاعی از لباسی که بر تن دارند و مفهوم آن ندارند.

او با اشاره به اینکه مقاله‌های جشنواره سوم در یک کتاب منتشر شده است ادامه داد: این کتاب در دسترس عموم نیست، اما من فکر می‌کنم باید کتاب مقالات و پژوهش‌ها که با نظر داوران مختلف انتخاب شده‌اند در دانشگاهها وجود داشته باشد تا دانشجویان به عنوان یکی از منابع درسی خود روی آن مطالعه کنند و از تحقیقات دیگران استفاده کنند. مشکل بسیاری از فارغ‌التحصیلان این رشته بی‌کاری است و مردم آنها را یک خیاط می‌دانند. نگاه به غرب هم دقیقا به همین موضوع برمی‌گردد و امیدوارم انجام کارهای پژوهشی و استفاده از آنها باعث شود پیشرفتی در طراحی لباس داشته باشیم.

انتهای پیام/