به گزارش هنرآنلاین به نقل از مدآنلاین، پولینا لنور طراح فارغ‌التحصیل دانشکده طراحی سنترال سنت مارتین کفش‌های بسیار درازی طراحی کرده است که موجب می‌شود فرد در مورد مسیر و نوع راه رفتن خود تجدیدنظر کند. این کفش‌های بسیار دراز محصول دوران تحصیل لنور در دانشکده طراحی سنت مارتین در لندن بوده است و در زمان تحصیل وی طراحی آن‌ها انجام شده است. او می‌گوید: در طراحی این کفش‌ها به این مفهوم فکر می‌کرده است که معماران چگونه روند زندگی شهری را به ساکنان شهر دیکته کرده و "ریتم فردی" همین شهروندان را از بین می‌برند. این کفش‌ها دو برابر یک پای معمولی طول داشته و در طراحی آن‌ها از یک تکه سیلیکونی سنگین استفاده شده است که موجب می‌شود فرد قدم‌های بلندی را بردارد و لذا "عدم قطعیت، شگفتی و کشف" وارد زندگی هر روزه‌اش می‌شود. طول و وزن کفش‌ها به‌صورت عامدانه‌ای، در قیاس با ابعاد بدن فردی که آن‌ها را می‌پوشد، افزایش یافته است. هرکدام از لنگه کفش‌هایی که به عنوان طرح اولیه تولید شده‌اند یک کیلوگرم وزن دارند. در حالی که پاشنه و کناره‌های کفش با استفاده از چرم گاو باکیفیت تولید شده‌اند، اما نوک کفش بصورت غیرمتناسبی طولانی شده و در نقطه‌ای دور به کفی کفش می‌رسد. برای حفظ تناسب ظاهری این کفش، بخش بندها و لبه‌های کفش به صورتی سازگار با ابعاد کلی کفش، بلند طراحی شده‌اند. لنور خودش درباره این طراحی می‌گوید: "این کفش‌های بسیار بلند روشی است تا عامدانه موجب آهسته‌تر راه رفتن فرد شویم. وزن و طول آن‌ها مانع می‌شود نتوانید با سرعت زندگی شهری قدم بردارید. او می‌گوید: بهره وری در بیشتر ابعاد تعاملات روزمره، معماری و اشیای فضای شهری ما سایه افکنده است. ما کنترل خود بر تعیین تفسیر و روند فردی خودمان از این زمان را از دست داده‌ایم. تنوع الگوهای زندگی ما دیگر از بین رفته است.

در ویدئویی که برای اثبات تأثیر این کفش‌ها طراحی شده است یک تاجر بریتانیایی با پوشیدن این کفش به کندی در مسیرها شلوغ خیابان‌های لندن و ایستگاه متروی خیابان لیورپول، یکی از شلوغ‌ترین ایستگاه‌های لندن، قدم برمی‌دارد. سختی قدم برداشتن با این کفش‌ها با هدف وادار کردن فرد به تفکر درباره ریتم حرکت‌های تحمیلی توسط معماران و بالاتر آگاهی در مورد زندگی شهری ایجاد شده است. طراح این کفش‌های فوق بلند می‌گوید: هر فردی دارای یک ریتم فردی است که معمولاً پنهان است و همین ساختارها، سیستم‌ها و جداول زمانی در محیط شهری موجب محدودیت و پنهان شدن آن ریتم‌ها می‌شوند. او ادامه می‌دهد: آشنا بودن مسیرها، فضاها و اشیای شهری، آگاهی نوع برخورد ما با ریتم‌های مختلف زندگی را دشوار می‌کند.

لنور امیدوار است با شکستن این الگوهای حرکتی بتواند فرد را وادار خروج از الگوهای آشنا و تغییر تعامل با فضای شهری کند. این طراح می‌گوید: وقتی فرد بتواند رفتارهای هم شکل تحمیلی توسط اشیا و معماران شهری را دیده و تحلیل کند، محیط شهری ناآشنا و مسخره می‌شود.

این کفش‌ها برای اولین بار در نمایشگاه فارغ‌التحصیلان دانشکده هنر سنت مارتین به نمایش گذاشته شده است. لنور در حال حاضر مشغول ایجاد یک محیط نمایشگاهی است تا بتواند رابطه میان طراحی و عملکرد را مورد بررسی قرار دهد. انتهای پیام/