سرویس مد و لباس هنرآنلاین : مادربزرگ‌های ما یا مادران آنها هرگز یک لباس فرسوده را بدون جدا کردن دکمه‌های آن و کنار گذاشتنش برای موارد نیاز دور نمی‌انداختند. بنابراین جعبه‌های پنهان در زیر شیروانی یک منبع بزرگ برای کلکسیونرهای دکمه هستند. هنوز هم بسیاری از این دکمه‌های قدیمی به جای نصب روی کارت تبریک یا کاردستی، می‌توانند روی لباس‌ها استفاده شوند. آنها می‌توانند یک لباس معمولی با تولید انبوه را شخصی کنند و حس یک لباس خانگی را به آن اضافه کنند.

دکمه‌ها نه تنها آینه‌ای از مد، بلکه نمایانگر سنت‌های اجتماعی هستند. به عنوان مثال گفته می‌شود سربازان اسکاتلندی در زمان رفتن به دور دوست ترجیح می‌دادند دکمه نقره روی لباس خود داشته باشند تا در صورت مرگ، هزینه حمل جسد آنها به خانه فراهم شود. مردم قبل از ظهور بورس و بانک‌ها پول خود را در جواهرات، طلا و نقره که شامل دکمه‌های نگین‌دار هم می‌شد سرمایه‌گذاری می‌کردند. حتی ملکه هنریتا ماریا دکمه الماس چارلز اول را فروخت تا هزینه سربازان خود را فراهم کند.

چند نمونه از دکمه‌های قبل از قرن هجدهم یافت شده است که بسیار جذاب هستند. بیشتر آنها متعلق به مردانی بوده که اگر استطاعت مالی داشتند لباس خود را مانند طاووس پر زرق و برق می‌کردند. قرن هجدهم عصر سازندگان هنرمند بود، اما کم‌کم ماشین‌آلات جایگزین آنها شدند. دکمه‌های ماشینی به راحتی قابل شناسایی هستند چون از حدود 1800 تولید کننده بیشتر آنها نام خود را در پشت دکمه حک می‌کردند.

برای ساخت دکمه‌ها از مواد گوناگون استفاده می‌شد، از الماس تا پلاستیک، از چینی تا کاغذ، از طلا تا ترکیب قلع و سرب. حتی بعضی از آنها با پر یا بال پروانه‌ها ساخته شده‌اند. برخی از آنها قطعه مینیاتوری از طبیعت هستند که با استفاده از چمن، گل، حشرات، سنگ و صدف ساخته شدند. دکمه‌های مینا قیمت بالایی داشتند اما شکننده بودند. قبایل مختلف هم دکمه‌های خاص خود را داشتند. افریقایی‌ها دکمه‌هایی سفالین می‌ساختند و اسکیموها آنها را از عاج شیرماهی در اشکال انتزاعی یا حیوانی می‌ساختند.

بیرمنگام یک مرکز مهم برای انواع مختلف دکمه‌های طلا، نقره، فولاد، مروارید و... بود. گفته می‌شود در زیرزمین سالن شهر هزاران تن صدف وجود دارد که ضایعات کارگاه‌های ساخت دکمه‌های مروارید است.

طرح‌ها از مواد هم متنوع‌تر هستند، اما مجموعه‌داران برای پیگیری آنها دسته‌بندی‌های خاصی در نظر گرفته‌اند. خانواده‌های اشرافی برای خدمتکاران خود دکمه‌های ویژه سفارش می‌دادند که روی آنها طرح‌هایی از جانوران افسانه‌ای، قله کوه و... بود.

شکارچیان حروف نام خود یا تصویری از روباه، گوزن، خرگوش صحرایی، شاخ و اسباب سواری را روی دکمه استفاده می‌کردند. دکمه‌های نظامی هم برای خود دنیایی دارند، با اصول تخصصی و زیر مجموعه‌های بسیار زیاد.

در دهه 1920 و 1930 سبک آرت دکو رواج یافت که هنرهای تزئینی را به صنعت مدرن پیوند می‌داد و در ساخت دکمه هم با ترکیب کروم و پلاستیک خود را نشان داد. دهه 40 مد زودگذری به وجود آمد و دکمه‌ها نشان دهنده میوه، سبزیجات، شیرینی و حتی یک شام کامل شامل بره، نخودفرنگی و سیب‌زمینی بود. پس از آن شخصیت‌های والت دیزنی مانند "سفید برفی و هفت کوتوله" بر دکمه‌ها نقش بستند. بزرگترین مجموعه‌داران دکمه آمریکایی هستند و باشگاه‌ها، مجلات و نمایشگاه‌هایی دارند که به بهترین نمایش دکمه جایزه می‌دهد.

گاردین

انتهای پیام/