سرویس مد و لباس هنرآنلاین: سحر صنیعی دانشجوی دکترای اندیشه سیاسی است و به تدریس اندیشه غرب و امپریالیسم در دانشگاه آزاد کرج مشغول است. او علاوه بر رشته تحصیلی خود به نقاشی آب رنگ و نقاشی روی پارچه و لباس هم میپردازد. صنیعی در گفتوگو با خبرنگار هنرآنلاین گفت: به اعتقاد من مد ایرانی باید همراه با اندیشه و تفکر باشد و از این منظر میتوان در طرحهای پارچه، از نقوشی استفاده کرد که گویای فرهنگ اصیل ایرانی باشد. من به عنوان نقاش، روی طرحهایی کار کردهام که علاوه بر رعایت رنگ و فرم برای تامین زیبا شناسی اثر، بتواند اندیشه ایرانی را نیز بازگو کرده و در ابعاد بزرگ یا در قالب های کوچک، بر روی پارچه قابل ترسیم باشد.
صنیعی افزود: استفاده از رنگهای گوناگون بر روی پارچه، می تواند نگاه و سلیقه افراد را تحت تاثیر قرار داده و آنها را به سمت لذتهای هنری بیشتر سوق دهد. ضمن آنکه نقشهای آبرنگی، این ظرفیت را دارد که به تناسب نگاه و سلیقه هر زن ایرانی، به شکلی متفاوت طراحی و اجرا شود.
این مدرس دانشگاه در مورد لباس ملی گفت: زنان ما قبلا لباس ملی داشتند و آن هم دامن بوده است. در شرق باستان زنها دایره زن بودند و حرکات چرخشی داشتند. زن نماد خورشید بوده و به همین دلیل پوشش آنها یک دامن گرد است که در هنگام چرخش، دایره وار دیده میشد. چارقد آنها هم برش دایرهای داشته است و بعد در طول زمان لباسها تغییر کرد.
صنیعی ادامه داد: این که باید پوشش ملی داشته باشیم یک موضوع قطعی است، چون زن ایرانی باید لباسی داشته باشد که مختص او باشد. اما این لباس باید مورد پژوهش قرار گیرد و در مورد نقشها و طرحهای آن باید بررسی شود. نقاشها و طراحان باید آنچه در قدیم بوده مثل بته جقه، گلها، حاشیهها و... را بازسازی کنند. در سالهای اخیر استفاده از این نمادها به سمت افول رفته و این کم کاری نقاشان و طراحانی است که فکر میکنند فقط باید روی بوم نقاشی و طراحی کنند.
او با اشاره به اینکه استفاده از نقشهای ایرانی زیبایی شناسی مردم را تقویت میکند افزود: مردم ما رنگهای تیره و مرده میپوشند و اگرچه چند سال است رنگ وارد لباسهای جامعه شده، اما هنوز بیشتر افراد گرایش به رنگهای تیره دارند. مردم ما لباس گلدار نمیپوشند و اگر هم روی لباسی نقاشی شده باشد بسیار گران است چون کار دست است و فقط عده محدودی میتوانند از آن استفاده کنند.
صنیعی که مطالعات زیادی در زمینه پیوند هنر و سیاست دارد گفت: پوشش افراد میتواند نشانگر فرهنگ آنها باشد و سیاست را تحتالشعاع قرار دهد. مثلا خانمهای ایرانی که در سطح جهانی مذاکره میکنند اگر پوششی داشته باشند که هویت و فرهنگ ایران را نشان دهد تاثیر زیادی بر طرف مقابل دارد. امروزه نمیتوان سیاست را از فرهنگ و هنر جدا دانست و یک رابطه دو سویه بین آنها وجود دارد.
او ادامه داد: حتی آقایان در مذاکرات خارجی از لباسهای یقه بلند که مشهور به پاکستانی است استفاده میکنند، در حالیکه میتوانند در کتهای خود از طرح ایرانی استفاده کنند. آن موقع برای طرف مقابل سوال پیش میآید که لباس شما چه چیزی را میخواهد مطرح کند و زمانی که نقش ایرانی به آنها معرفی شود، تبادل فرهنگی شکل میگیرد. حتی میتوان شالهایی با نقوش ایرانی طراحی کرد که سیاستمداران زن خارجی که به ایران میآیند به جای شال ساده از آنها استفاده کنند.
صنیعی افزود: جهانی شدن و تبادل فرهنگ و هنر در حال اتفاق افتادن است. دیدن این نقشها و سبک ایرانی باعث میشود کشورهای دیگر علاقهمند شده و حتی از آنها استفاده کنند. متاسفانه هنوز این قسمت سیاست شناسی نشده است و حتی طراحان در این زمینه فکر نمیکنند تا طرحی را ارائه دهند.
او در مورد اینکه معمولا سیاستمداران از فرمهای کلاسیک استفاده میکنند گفت: فرم کلاسیک جهانی میتواند در لباس سیاستمداران ایرانی هم باشد، اما میتوان در بخشهایی از آن از کار طراحان ایرانی استفاده کرد تا نمود فرهنگ ایرانی باشد و طرف مقابل جذب آن هنر شود.
صنیعی افزود: بعضی چیزها از طرف ما تعریف شده اما باید در آنها ساختارشکنی کرد. قطعا سیاستمدار ما نمیتواند با لباس محلی اقوام ما در جلسات شرکت کند و باید لباس رسمی بپوشد، اما در این رسمی بودن میتوان توسط کسانی که متخصص هستند یک اندیشه نو تولید کرد تا در زیست اجتماعی تغییر ایجاد کند. ما همیشه به سمت عادت میرویم و اگر کسی این عادت را بشکند مورد نقد قرار میگیرد، در حالیکه باید پرسشگری ایجاد کنیم و این وظیفه سیاست است که پرسش را ایجاد کند و هنر میتواند به آن پاسخ دهد.
این تحصیل کرده فلسفه گفت: من دوست دارم هنر وارد سیاست شود. سیاست تک بعدی نیست ولی ما آن را تک بعدی کردیم و در حوزه های دیگر از آن استفاده نشده است. باید در این اندیشه تغییر ایجاد کرد تا سیاست بتواند همه مسائل مثل هنر را وارد خود کند.
انتهای پیام/