سرویس مد و لباس هنرآنلاین : مریم فرشته‌خو رشته طراحی چاپ پارچه را در دانشگاه الزهرا آموخته است. او که هم اکنون در یک کارگاه به چاپ دستی روی روسری می‌پردازد، عقیده دارد این رشته با مشکلات زیادی رو به رو است. او در گفت‌و‌گو با خبرنگار هنرآنلاین گفت: برای چاپ طرح روی لباس به مد بازار و اینکه مردم چه چیزی را بیشتر می‌پسندند توجه می‌شود. در حال حاضر کارهای موجود در بازار کپی برندهای معروف دنیاست و مردم هم چون فقط آن طرح‌ها را می‌بینند،‌‌ همان را می‌پسندند.

او افزود: وقتی برای انجام کار به یک کارخانه یا تولیدی می‌رویم تعدادی طرح به ما می‌دهند و می‌گویند طبق آن‌ها طراحی کنید. آن‌ها اجازه نمی‌دهند آن چیزی را که در ذهن دارید بروز دهید. طرح‌هایی هم که مردم در برندهای خارجی می‌بینند و می‌پسندند، با شیوه‌هایی چاپ شده که لوازم آن در ایران نیست. بنابراین باید طرح را روی پارچه پیاده کرده و برای چاپ به چین یا ترکیه بفرستیم.

فرشته‌خو با اشاره به اینکه به طرح‌های ایرانی علاقه دارد گفت: دوست دارم از نقش‌های ایرانی و یا آنچه در معماری ایرانی داریم برای چاپ روی لباس استفاده کنم، اما تولیدکننده به آنچه مردم می‌خواهند توجه نکرده و ریسک نمی‌کند که طرح جدیدی را امتحان کند. آن‌ها منتظر می‌مانند تا برندهای بزرگ ریسک کرده و طرح جدیدی بیاورند و بعد از آن‌ها تقلید کنند، چون از موفق نشدن ترس دارند.

او در مورد امکانات موجود در ایران گفت: اینجا کارگاه‌های چاپ زیادی داریم اما بیشتر طرح‌ها برای چاپ به خارج از کشور می‌روند. مواد هم راحت تهیه نمی‌شود و باید به چین یا ترکیه سفارش دهیم. دستگاه‌های چاپ دیجیتال کیفیت بسیار خوبی دارند اما قیمت بالایی هم دارند و باید مهندس حرفه‌ای با آن‌ها کار کند تا بتواند محصول مورد نظر را از دستگاه بگیرد. هدایت کننده دستگاه بسیار مهم است و باید در محل تولید دستگاه آموزش ببیند تا بتواند با آن کار کند.

فرشته‌خو در مورد نحوه آموزش رشته چاپ پارچه در دانشگاه گفت: دانشگاه پایه کار را آموزش می‌دهد اما دانشجو خودش باید با تولیدکننده و کارخانه‌دار در ارتباط باشد تا بتواند رشته‌ای را که در آن آموزش دیده است به شکل حرفه‌ای مورد استفاده قرار دهد.

او افزود: در دانشگاه چاپ ساده را آموزش می‌دهند و در طول سال‌ها هیچ تغییری در سیستم آموزشی به وجود نیامده است. الان دانشجو‌ها‌‌ همان چیزی را آموزش می‌بینند که ۱۰ سال قبل هم آموزش داده می‌شد. این در حالی است که الان دستگاه‌های دیجیتال پیشرفت زیادی کرده‌اند. چاپ سیلک هم بسیار پیشرفته شده اما در دانشگاه‌‌ همان شکل ابتدایی آن آموزش داده می‌شود. در دانشگاه باید تکنیک‌های جدید آموزش داده شود یا حداقل آن‌ها را به دانشجو معرفی کنند که وقتی وارد بازار کار می‌شود از آن‌ها شناخت داشته باشد.

فرشته‌خو در مورد نحوه ورود فارغ التحصیلان دانشگاه به بازار کار گفت: در نتیجه این شیوه آموزشی، از فارغ التحصیلان دانشگاه انتظار نمی‌رود که بتوانند با تولیدکننده کار کنند و این نقص به دانشگاه برمی‌گردد. باید آموزش‌ها آنقدر مفید و طبق تکنولوژی باشد که دانشجو بتواند ایده خود را ارائه دهد. در دانشگاه رنگ‌های جوهری ساده را توضیح می‌دهند و حتی دانشجو نمی‌داند که جنس‌های مختلف رنگ وجود دارد. یک فارغ التحصیل چاپ فکر می‌کند فقط پیگمنت و اورینت وجود دارد و حتی اگر استادی هم توضیح بدهد که رنگ‌های دیگری وجود دارد تا زمانی که فرد با آن‌ها در تماس نباشد نمی‌تواند رنگ‌ها را بشناسد.

او ادامه داد: باید تولیدکننده‌ها ذهن طراح را آزاد بگذارند و او را محدود نکنند به اینکه طرح چاپ شده را کپی کند. این نقصی است که تولیدکننده‌ها در بازار مد ایران به وجود می‌آورند. با چاپ دستی کارهای زیادی می‌توان انجام داد و ایده‌های جدیدی را می‌توان با آن عملی کرد. اگر تولیدکننده‌ شرایطی فراهم کنند که روی لباس‌ها طرح‌هایی منطبق با فرهنگ خودمان پیاده کنیم حتما با استقبال مردم مواجه می‌شوند. تولیدکنندگان بزرگ وقتی که ببینند مردم از این طرح‌های ایرانی استقبال می‌کنند به این نتیجه می‌رسند که از طرح‌های خودمان استفاده کرده و از کپی کردن دست بکشند.

انتهای پیام/