علیرضا حائری، دبیر انجمن نساجی درباره توان ایران برای تامین مواد اولیه پوشاک کشور به خبرنگار مد و لباس هنرآنلاین گفت: با اینکه پوشاک بالاترین ارزش افزوده را دارد اما متاسفانه رشدی متناسب با سایر رشته‌های نساجی نداشته است زیرا هنوز پوشاک کشور ما صنعتی نشده و در حد زیرپله‌ای باقی مانده است لذا تا زمانی که پوشاک اینچنین است نمی‌توان قولی در مورد صنعت نساجی داد.

او افزود: ابتدا باید بدانیم چرا هنوز بخش پوشاک کشور ما صنعتی نشده است و موانع آن را رفع کنیم و سپس به بحث نساجی بپردازیم.

دبیر انجمن نساجی تصریح کرد: کشورهایی نظیر ترکیه، چین و بنگلادش 70 درصد گردش مالی صنعت نساجی خود را از پوشاک به دست می‌آورند در حالی که ما بسیار عقب هستیم و تقریبا روی خط صفر ایستاده‌ایم.

حائری ادامه داد: البته این هنر نیست که بخواهیم همه نیاز داخلی کشور را خودمان تولید کنیم زیرا خودکفایی به معنی تولید همه چیز در داخل نیست. در این راستا باید مرزهای کشور را باز بگذاریم تا کمبودها وارد شوند و در بخش‌هایی که قدرتمند هستیم به صادرات اقدام کنیم.

او در پاسخ به این سوال که آیا پارچه‌های داخلی به نام خارجی به فروش می‌رسند گفت: مقداری از این حرف‌ها صحت دارد اما اینطور نیست که تمام بازار اینچنین باشد. تمایل مردم به جنس خارجی و تایید کیفیت برخی از برندها و کشورها این موضوع را سبب شده است.

دبیر انجمن نساجی توضیح داد: البته به طور حتم این نوع مارک زدن‌ها کار کارخانجات بزرگ نیست و بیشتر مربوط به کارگاه‌های کوچکی است که نام و نشان چندانی ندارند زیرا قطعا یک کارخانه بزرگ در یک رول 5 هزار متری چنین کاری را انجام نمی‌دهد اما تولیدکنندگان کوچک می‌توانند در کارگاه این تغییر برند را انجام دهند.

حائری درباره نظارت بر اینگونه تخلفات گفت: قطعا بازرسی و رفع چنین تخلفاتی کار بازرگانی استان‌ها و سازمان حمایت از مصرف‌کنندگان است که نمی‌دانم به چه نحوی در جریان است.

او ادامه داد: کارخانجات نساجی که در زمینه پوشاک فعال باشد بسیار انگشت شمار هستند به همین خاطر بعید می‌دانم که به جای معرفی برند خود نام خارجی را بپذیرد.

دبیر انجمن نساجی درباره تغییر ذائقه مردم برای پذیرش کالای ایرانی گفت: قطعا تصور بی‌کیفیتی یک روزه در ذهن مردم یک جامعه شکل نمی‌گیرد به همین خاطر تغییر آن نیز یک پروسه زمان‌بر است که کار فرهنگی و کیفی هم‌زمانی را می‌طلبد.

حائری تصریح کرد: باید به مرور زمان همه دستگاه‌های نظارتی روی کیفیت کار کنند و تولیدکننده نیز برای آن تلاش کند تا بتوانیم این نوع ذهنیت را در جامعه تغییر دهیم اما قبل از آن باید به یک تعریف جامع از کیفیت دست پیدا کنیم.

او افزود: کیفیت یک مقوله ریاضی نیست بلکه ممکن است برای هر شخص یا واحد تولیدی تعریف منحصر به فردی داشته باشد از نگاه من کیفیت یعنی خواست مشتری و آنچه که او می‌خواهد.

دبیر انجمن نساجی ادامه داد: کیفیت می‌تواند یک طبقه اجتماعی را تعریف کند مثلا برخی از پارچه‌های خاص با رنگ‌های زنده و شاد تنها در مناطق عشایر خریداری می‌شوند و در تهران هیچگونه مخاطبی ندارند.

حائری درباره نابرابری کیفیت کالا با مبلغی که خریدار پرداخت می‌کند، گفت: وقتی مردم برابر با پولی که پرداخت می‌کنند کیفیت دریافت نمی‌کنند یعنی کم فروشی. چنین واحدهای صنعتی محکوم به ورشکستگی و طرد شدن از سوی مردم هستند. در حقیقت جایی که مدیران صنعتی بازار مخاطب و هدف خود را به درستی نمی‌شناسد و واحد صنعتی با شکست مواجه می‌شود.

او افزود: تعطیلی یک واحد صنعتی اتفاق وحشتناک و زشتی نیست. زیرا قانون اینگونه است که ضعیف‌ترها حذف می‌شوند و قویترها باقی می‌مانند. در اتحادیه اروپا 300 بانک ورشکست شدند اما آنهایی که ماندند قویتر کار کردند لذا نباید از اینگونه عوامل بترسیم زیرا بازار صنعت به خودی خود اقدام به حذف گروه‌های ضعیف‌تر می‌کند و صنایع کیفی‌تر را پذیرا می‌شود.

انتهای پیام/61