به گزارش خبرنگارهنرآنلاین، علاقه به پوشیدن لباس‌های خاص و غیربازاری، دیگر مختص تهران نیست. به همین دلیل در بعضی شهرستان‌ها طراحانی هستند که به دوخت و ارائه آثار متفاوت اقدام کرده اند. گفت و گوی هنرآنلاین با یکی از این افراد را می خوانید.

لطفا خودتان را معرفی کنید و بگویید چه طور وارد کار طراحی لباس شدید؟ بهار نهرمونی هستم متولد سال ۵۹ و ساکن شیراز. در رشته کارگردانی تئا‌تر تحصیل کرده‌ام اما از زمانی که وارد این کار شدم با وجود انجام کارهای کارگردانی و بازیگری، متوجه شدم که علاقه اصلی من در زمینه طراحی لباس است. پوشش و لباس‌های من همیشه به شکلی بود که نظر دیگران را جلب می‌کرد و به همین دلیل دوستان پیشنهاد کردند که کار طراحی لباس یک تئا‌تر را انجام دهم. وقتی اولین کار را انجام دادم تصمیم گرفتم به شکل علمی در این زمینه اطلاعات کسب کنم و مجددا مشغول تحصیل شوم. اما بعد منصرف شدم و سعی کردم خودم اصول کار را یاد بگیرم. کارهای تحقیقاتی زیادی انجام دادم، به عنوان نمونه یک پروژه تحقیقاتی درباره تاریخ لباس انجام دادم که بسیار گسترده بود اما بخش عملی آن به دلیل هزینه بالا انجام نشد. از سال ۸۶ تا به حال کار طراحی لباس حدود ۲۰ تئا‌تر را دراستان فارس انجام داده‌ام و در واقع تنها طراح لباس تئا‌تر در شیراز هستم. بعد از مدتی تصمیم گرفتم که به صورت تجاری این کار را انجام دهم و از سال ۸۸ اقدام به برگزاری نمایشگاه‌های فصلی کردم و در کنار آن کار طراحی لباس تئا‌تر هم انجام می‌دهم.

کارهای خود را چگونه عرضه می‌کنید و محصولات شما شامل چه چیزهایی هستند؟ کارهای من مانتو، پالتو، روسری، و کلا پوشش بیرون از خانه است. در مواردی هم به صورت سفارشی لباس‌های دیگری برای مشتریان طراحی می‌کنم. در حال حاضر جای ثابتی ندارم اما تصمیم دارم که به زودی مکانی را برای کار‌هایم در نظر بگیرم. کار‌ها را هر فصل به مدت چند روز در نمایشگاه ارائه می‌کنم و بعد از آن فروش کار‌ها به صورت اینترنتی انجام می‌شود و مشتری‌هایی هم از تهران و شهرستان‌ها و خارج از کشور داشته‌ام.

لباس‌های شما از نظر قیمت مخاطب خاص دارند یا طیف گسترده‌ای را در بر می‌گیرند؟ بستگی به نوع لباس دارد. در بعضی از نمونه‌ها پارچه‌های خاصی استفاده شده که هزینه زیادی دارد و قیمت آن را بالا می‌برد. این نوع کار مخاطب خاص دارد و من می‌دانم که مشتریانی هستند که خواهان آن باشند. اما خودم علاقه دارم که عده بیشتری توان خرید کار‌هایم را داشته باشند به همین دلیل کارهایی با قیمت‌های متفاوت انجام می‌دهم تا افراد مختلف بتوانند از آن‌ها استفاده کنند. قیمت کارهای من از ۸۰ تا ۷۰۰ هزار تومان است اما این طور نیست که مثلا کار ارزان کیفیت پایین تری داشته باشد. همه کار‌ها مرغوب هستند و گارانتی دارند. بعد از فروش آن‌ها با مشتری ارتباط دارم و در مورد کیفیت آن سوال می‌کنم و اگر مشکلی در پارچه لباس پیش آمده باشد، لباس را عوض می‌کنم. اکثر افراد بعد از اولین خرید مشتری کارهای من می‌شوند و در نمایشگاه‌های بعدی هم حاضر می‌شوند.

شروع این کار و برگزاری نمایشگاه هزینه زیادی دارد؟ من فروش کار‌ها را از فامیل شروع کردم به این شکل که برای خودم مانتویی می‌دوختم و بعد کسانی که خوششان می‌آمد به من سفارش می‌دادند. وقتی تعداد سفارشات زیاد شد تصمیم گرفتم مزون بزنم و کار را گسترش بدهم. برای پرداخت هزینه خیاطی و مکان مناسب نیاز به صرف هزینه زیادی است اما در ابتدا می‌توان با کارهای کوچک شروع کرد.

کارهای شما چه ویژگی خاصی دارند؟ در حال حاضر کار بیشتر مزون‌ها کپی برداری از کارهای خارجی یا مزون‌های داخلی است اما من سعی می‌کنم از جاهای مختلف ایده بگیرم. مثلا وقتی عکسی از یک لباس می‌بینم از قسمتی مثل جیب آن خوشم می‌آید و از آن ایده می‌گیرم و قسمت‌های بعدی را خودم طراحی می‌کنم. یا گاهی یقه یک لباس را می‌بینم و از آن برای طراحی یک جیب الهام می‌گیرم. کار طراحی لباس یک علم است و هرچند سلیقه هم در آن تاثیر گزار است، اما باید نگاه علمی به آن داشت. من در این کار به سود خودم فکر نمی‌کنم و وقتی کسی لباسی را می‌خواهد بررسی می‌کنم و اگر احساس کردم به دلایلی مثل اشکالات اندام، لباس مناسب آن فرد نیست این مطلب را به او می‌گویم تا لباسی را انتخاب کند که معایب اندام او را بپوشاند. من قبلا در شرکت وارد کننده کاشی و سرامیک کار می‌کردم و نقوش آن‌ها برایم جالب بود و با الهام گرفتن از آن‌ها به این فکر می‌کردم که چه طور می‌شود آن طرح‌ها را روی پارچه پیاده کرد. حتی گاهی در خواب طرحی به ذهنم می‌رسد و بیدار می‌شوم و آن را روی کاغذ پیاده می‌کنم تا یادم نرود.

به نظر شما کار‌هایتان نشان دهنده هویت ایرانی در یک لباس هست؟ در حال حاضر من روی یک مجموعه کار می‌کنم که قرار است در جشنواره‌ای خارج از ایران شرکت کند. موضوع کار پوشش اسلامی است و باید نشان دهنده هویت خاص هر کشور باشد. به هر حال مانتو که پوشش رسمی ما است برگرفته از لباس‌های خارجی است ولی با استفاده از عناصر متعددی می‌توان هویت ایرانی آن را نشان داد. فرش های ایرانی، کاشی، پارچه‌های عشایر و.. نقش های متنوعی دارند که به خوبی می‌توان از آن‌ها استفاده کرد. در بازار وکیل شیراز بافته‌های عشایر عرضه می‌شود و بسیار مورد توجه خارجی‌ها قرار می‌گیرند. من هم قصد دارم در کارهای بعدی از بافته‌های عشایری در مانتو‌هایم استفاده کنم.

به نظر شما رشد روزافزون مزون‌های لباس چه تاثیری روی وضعیت طراحی لباس در ایران دارد؟ به عنوان یک طراح لباس از این موضوع خوشحال نیستم چون هر روز که وارد اینترنت می‌شوم می‌بینم ۱۰نفر به تعداد طراحان اضافه شده است. البته این به معنی ناراحتی من از کار دیگران نیست، به این دلیل است که عده زیادی بدون علم وارد این کار می‌شوند. طراحی لباس هم مثل سایر مشاغل نیاز به تخصص دارد. کسی که رنگ را نمی‌شناسد یا نمی‌داند چه نوع لباسی باید برای چه اندامی طراحی شود، به صرف اینکه چند لباس زیبا داشته و کسی از آن‌ها تعریف کرده، نباید فکر کند که می‌تواند طراح لباس شود. با جابه جا کردن چند پارچه رنگی نمی‌توان کار طراحی لباس انجام داد. متاسفانه اکثر این مزون‌ها در حدی نیستند که کارشان وارد بازار شود.

انتهای پیام/