به گزارش خبرنگار هنرآنلاین ، مریم عطار طراح لباس برند "مریتا" بر این باور است که چشم اکثر مردم ما به خارج از ایران است، درحالی که ما باید به جای مصرف کننده بودن در فکر طراحی لباسهایی مطابق با فرهنگ و عرف جامعه خودمان باشیم. گفتوگویی با این هنرمند انجام شده که در ادامه میخوانید.
خودتان را معرفی کنید و بگویید چه طور وارد کار طراحی لباس شدید.
مریم عطار هستم متولد سال ۶۷ در شیراز و کارشناس گرافیک از دانشگاه یزد. من از کودکی به این کار علاقهمند بودم اما آشنایی چندانی با آن نداشتم. همیشه مادرم برایم لباس میدوخت، اما نه لباسهای معمولی، لباسهایی هنرمندانه و با خلاقیت که تاثیر زیادی روی من داشتند. بزرگتر که شدم وارد رشته گرافیک شدم و برای خودم طراحی لباس انجام میدادم و مادرم آنها را میدوخت. از آن زمان اینکه همه به دنبال لباسهای خارجی بودند مرا اذیت میکرد و ناراحت بودم که چرا کسی از خودش خلاقیت به خرج نمیدهد تا یک کار ایرانی تولید کند. در طول تاریخ ما حرف اول را در زمینه نساجی و لباس میزدیم، اما الان پسرفت کردهایم و کشورهای دیگری مثل ترکیه و ژاپن بازار را در دست دارند.
فعالیت حرفهای خودتان را چطور شروع کردید؟
ابتدا به کلاس خیاطی رفتم که به نظر من کمک زیادی به طراحی لباس می کند. از دو سال پیش هم با کمک مادرم شروع به طراحی و دوخت لباس کردیم و بعد به شکل مستقل به تولید و عرضه کارها پرداختم. اولین نمایشگاه من در گالری باران شیراز بود. بعد از آن سایتی راهاندازی کردم که امکان سفارش اینترنتی هم فراهم شود. بعد از نمایشگاه اول در دو بوتیک نمونه کارهایم را قرار دادم تا مشتریها ببینند و سفارش دهند. امکان تغییر در رنگ بندی و سایز هم برای این کارها فراهم است. البته کارها در دو بوتیک با هم متفاوت هستند.
برای طراحی یک لباس چه نکاتی را درنظر میگیرید؟
اول باید پارچه را انتخاب کنم، چون طراحی لباس بستگی به پارچه آن دارد. برای نمایشگاه اولم سعی کردم از پارچههای ساده استفاده کنم، چیزهایی که شاید چندان به چشم دیگران نمیآمد. روی آن پارچههای ساده از نقوش ایرانی استفاده کردم. طرحها را در کامپیوتر طراحی میکردم و بعد با دستگاه لیزر روی پارچه نقش میانداختیم. در کارهای بعدی از تکه دوزی و گلدوزی روی پارچه استفاده کردم که طرحهای ایرانی و پارچههای ترمه نشان دهنده هویت ایرانی کارها بود.
از لباسهای محلی هم در کارهایتان الگو میگیرید؟ در ذهنم هست که این کار را انجام دهم و بر اساس آنها لباس طراحی کنم. چیزی که همیشه در ذهن من بوده این است که از ابتدا لباسها در ایران حالت ردا داشتهاند یعنی گشاد و بلند بودهاند و در دورههای مختلف چیزهایی به آن اضافه یا کم شده است. من هم سعی کردم از این مدل در کارهایم استفاده کنم. در واقع میخواهم مد را برگردانم به سمت فرهنگ خودمان. یعنی به جای لباسهای کوتاه وتنگ، لباس های گشاد و بلند طراحی کردم که گاهی اوقات روکشهایی از پارچههای دست بافت دارند. سعی کردم ایرانی بودن کار را نشان دهم. متاسفانه چشم اکثر مردم ما به خارج از ایران است، اما من میخواهم به جای مصرف کننده بودن تولید کننده باشیم.
افراد دیگری هم در این زمینه با شما همکاری میکنند؟
کارهای طراحی را من انجام میدهم و همکارانم در بخش بازاریابی و عکاسی و یک گروه هم در بخش خیاط ی فعالیت دارند. البته مادرم هم در کار طراحی کمک میکند. تولیدات ما هم مانتو و پالتو و دامنهایی است که برای بیرون از خانه مناسب هستند.
آینده طراحی لباس در ایران را چه طور میبینید؟
تا قبل از تغییرات چندسال اخیر، همه کشورها پیشرفت زیادی در زمینه لباس کردهاند اما ایران در وضعیت راکدی باقی مانده بود و طراحی لباس ما تنها دنباله رو و مقلد کشورهای دیگر بود. در این سالها طراحانی شروع به کار کردند که خیلی هم موفق بودند و بعضی از آنها در دنیا هم شناخته شدهاند. این شروع خوبی است و امیدوارم همه ما بتوانیم پیشرفت کنیم.
و حرف آخر...
به نظر من مد، زیبایی، زیباییشناختی و لذت بردن از آن جرم و گناه نیست. خداوند هر فصلی را با یک رنگ آفریده و ما هم نباید خودمان را به رنگ خاصی محدود کنیم. اما اکثر زنان ایرانی از رنگهای تیره استفاده میکنند. در اسلام هم از رنگهایی مثل زرد و سفید نام برده شده و حتی از نظر بهداشتی و سلامت روان هم رنگها بسیار تاثیرگذار هستند. همان طور که هر فصلی یک میوه خاص دارد، هر رنگی هم مناسب یک فصل است. هدف نهایی هم این است که دنیا از ما الگو بگیرد نه ما از آنها.
انتهای پیام/