شهرزاد اخگر، کارشناس ارشد بازاریابی مد و مدرس دانشگاه ضمن ابراز نگرانی از مشکلات دانشجویان رشته طراحی لباس در این‌باره به خبرنگار مد و لباس هنرآنلاین گفت: تولید به کسانی نیاز دارد که دارای مهارت و تخصص بوده، هوش هیجانی قابل توجهی داشته، توان تجزیه و تحلیل و استدلال همراه با درک قوی از محیط را دارا بوده و نیز ویژگی‌های شخصیتی مناسب کسب و کار و بودن در اجتماع مانند: نظم، دقت، ممارست و پشتکار، امیدوار بودن، روحیه بالا داشتن و از شکست نهراسیدن را دارا باشند. البته به موارد فوق باید توان هماهنگی با سایر بخش‌های تولید را نیز افزود. متاسفانه امروزه اغلب دانشجویان این رشته‌ها فاقد ویژگی‌های ذکر شده در بالا هستند. عده‌ای از آنان معتقدند که مسایل تولید و کسب و کار در دنیای واقعی با روحیات و ویژگی‌های شخصیتی آنها فاصله زیادی دارد و عده‌ای دیگر نیز ترجیح می‌دهند در دنیای خود باقی بمانند و دچار این همه سختی و دگرگونی نشوند. تنها بخش اندکی از آنان هستند که پس از گذراندن واحد‌های خاصی مانند بازاریابی و اقتصاد به تکاپو می‌افتند تا در بازار کار برای خود موقعیتی فراهم آورند.

این مدرس دانشگاه درباره دلایل بی‌انگیزگی دانشجویان طراحی پارچه و لباس اظهار کرد: بخشی از این مشکل به قبل از ورود به دانشگاه و سیستم‌ آموزشی کشور ما باز می‌گردد. یعنی زمانی که دانش آموزان برای انتخاب رشته‌های دبیرستان و هنرستان تفکیک می‌شوند. چنانچه در نظر است فارغ التحصیلان این رشته‌ها بطور کارآمد به بازار کار وارد شوند باید دروس مقاطع آموزشی آنان مورد بازنگری قرارگیرد و همزمان با آن سیستم‌های انگیزاننده را در کنار آنها تقویت نمایند تا پس از ورود به دانشگاه ادامه آن میسر شود.

وی از افزودن دروس "مدیریت تولید و "بازاریابی و اقتصاد" به واحدهای رشته طراحی لباس خبر داد و بیان کرد: دانشگاه به تازگی دروس "مدیریت تولید" و "بازاریابی و اقتصاد" را به واحدهای این رشته افزوده است؛ اما این مساله کافی نیست چرا که موارد متعدد دیگری نیز برای کسب مهارت دانشجویان نیاز است.

این مدرس دانشگاه توضیح داد: صنعت در ایران ویژگی‌های خاصی دارد. یکی از این ویژگی‌ها خانوادگی بودن کار است که در عرصه پوشاک نیز دیده می‌شود. یعنی کسی که از سال‌های گذشته در این زمینه تبحر داشته امروز از بستگان و همشهریان خود برای کار بهره می‌برد. در چنین حالتی نگاه تولیدی‌ها و صاحبان صنایع نسبت به جذب غریبه منفی است. چه رسد به اینکه این غریبه طراح باشد. آنها شیوه‌های دیگری را جایگزین استفاده از طراح می‌کنند که عملا این نگرش باعث حذف طراح در مجموعه‌های تولیدی می‌شود. مگر مجموعه‌هایی که می‌خواهند برند شوند و با نگاهی تازه حرکت می‌کنند.

کارشناس ارشد بازاریابی مد تصریح کرد: از طرف دیگر،خروجی‌های دانشگاه هم توان ورود به تولید را ندارند. چرا که آنها نیروی تازه کار را به دلیل عدم مهارت و تخصص پذیرا نخواهند بود. دلیل آنها نیز قابل توجه است. زیرا تولیدی‌ها محل آزمون و خطا و کسب مهارت نیستند .این در حالی است که دانشجو نمی‌داند از چه راهی باید مهارت به دست آورد!

اخگر بیان کرد: دانشجویان آموزش می‌بینند اما تخصص لازم برای کار را به دست نمی‌آورند. به تصور آنکه در مقطع بعدی تخصص خواهند یافت، وارد مقطع کارشناسی ارشد می‌شوند در حالی که این مقطع نیز تئوریک است نه اجرایی.

او پیشنهاد داد: به نظر من دو راه حل قابل بررسی است. اول: از همان ابتدای تفکیک رشته‌های تحصیلی (اوائل متوسطه) دانش آموزان با معیارهای صحیحی ( از جمله جنبه‌های مختلف هوش و ویژگی‌های شخصیتی) انتخاب شوند و تحت آموزش کاربردی و اثربخش قرار گیرند که ادامه آن در دانشگاه هم مقدور بوده و نهایتا خروجی آن فردمتخصص و ماهر باشد. دوم : پس از پایان دوره متوسط، ابتدا علاقمندان با گرفتن یک فوق دیپلم با مسایل تئوریک آن رشته آشنا شده و بعد در مقطع کارشناسی عملا وارد مباحث اجرایی و تخصصی آن رشته شوند تا هنگام ورود به بازار مهارت های لازم را کسب کرده باشند.

این مدرس دانشگاه تصریح کرد: تمام مشکلات یاد شده در کنار عدم ممارست دانشجویان و نبود انگیزش سبب می‌شود که نتوانیم نیروی کار مورد نظر خود را از خروجی‌های دانشگاه به دست آوریم.

اخگر توضیح داد: متاسفانه بخشی از این عدم ممارست و انگیزش آنان ریشه در غربالگری نادرست سیستم آموزشی ما در مقاطع پایین تر دارد. یعنی تنها توجه به معدل داشتن به جای توجه به ابعاد گوناگون توانایی ها و ویژگی های شخصیتی و نیز رشد دادن آنها. آنچه مسلم است ، با این شرایط نیروی تحصیلی کشور با یک غربالگری نادرست وارد عرصه تحصیلات عالیه می‌شود.

وی افزود: البته بخش دیگری ازاین بی انگیزگی ها و مشکلات یاد شده به استاد و نوع تدریس آنان در دانشگاه نیز باز می‌گردد. اینکه دانشجوانگیزه پایینی دارد و کوشا نیست سبب می گردد تا اساتید هم در دراز مدت نسبت به تدریس به آنها از انگیزه بالایی برخوردار نباشند. مسلما این دو جریان همدیگر را تشدید خواهند کرد. متاسفانه بعضی وقت ها دانشجویان علت این ناامیدی را کمالگرایی اساتید و یا مبهم بودن اینده کاری می دانند که سبب شده تا آنها نیز از خود نا امید باشند. شاید یاد آوری این نکته به جا باشد که بخشی از وظایف ما معلمان تشویق، انگیزه دهی ، نشان دادن راهکار، همدلی و راهنمایی توام با صبر و مهربانی است .

اخگر در پاسخ به این سوال که چرا دانشجویان ما به صنعت نمی‌رسند؟گفت: بخشی از این مساله به موانع تولید و صنایع باز می‌گردد ، از جمله اینکه، صاحبان صنایع حاضر نیستند برای طراحی هزینه ای انجام دهند چون نگران آن هستند که هزینه تمام شده کار بالا ‌رود. از سوی دیگر معتقدند؛ طراحان تازه کار بازار را به حد کافی نمیشناسند که تا حدود زیادی هم حق دارند.

وی ادامه داد: طراحی که آگاه به سلیقه مخاطب نباشد نمی‌تواند سرمایه را به مجموعه بازگرداند. تولید فرد پرتجربه و با مهارت می‌خواهد، نیرویی می‌خواهد که کار بلد باشد لذا تولیدی ها و صنایع نمی‌تواند فضای سعی و خطای فارغ التحصیلان باشند. نکته مهم این است که؛ مسئولین تصور می کنند که دانشگاه می تواند مهارت و تجربه را به افراد بدهد در صورتی که عملا چنین چیزی نیست.

کارشناس ارشد بازاریابی اظهار کرد: در زنجیره موجود یک قطعه کم است بنابراین دانشجو باید یاد بگیرد زمانیکه در حال تحصیل است، خود را آماده و تجهییز برای ورود به بازار نماید . نکته امیدوار کننده اینکه، اگر دانشجو به استعدادها وابعاد مختلف هوش و ویژگی های شخصیت خود واقف گردد و در دوران آموزش انگیزه و تشویق لازم را دریافت کند تقریبا مسیر خود را برای رسیدن به موفقیت پیدا خواهد کرد و این همان وضعیتی است که دانشگاه های ما نیاز مند آن هستند.

اخگر افزود: متاسفانه، بسیاری از این دانشجویان در ترم های پایین متوجه می شوند که به رشته انتخابی خود علاقه ندارند . مسلما ادامه چنین شرایطی هم اتلاف وقت وهزینه است که خروجی انهم مطلوب نیست. متاسفانه دانشگاه ها هم با تغییر رشته آنها نیزموافقت نمی کنند. وی پیشنهاد داد: خوب است دانشگاه این انعطاف را داشته باشد که قبل از انتخاب گرایش (ابتدای دوره متوسطه) و انتخاب رشته دانشگاهی ، تور شناخت رشته‌ها و استعداد سنجی را برای محصلان و علاقمندان ارائه دهد و یا اینکه پس از انتخاب اشتباه آنها را به سمت رشته‌های مناسب دیگر هدایت کند.

انتهای پیام/