به گزارش خبرنگار هنرآنلاین ، ندا آل محمد طراح لباس برند "حنا"، در رشته مهندسی کامپیوتر تحصیل کرده، اما علاقه او به طراحی لباس به حدی بوده که با رهاکردن شغل اصلی خود، تمام وقتش را به کار طراحی لباس اختصاص داده است. درباره فعالیتش در عرصه مدولباس گفت و گویی با او داشته ایم که در ادامه می خوانید.

چه طور شد که جذب کار طراحی لباس شدید؟

من از ابتدا کارهای هنری مثل نقاشی و عکاسی انجام می دادم و علاقه زیادی به هنر داشتم. در انجام کارها خلاقیت داشتم و اصولا از هیچ کاری نمی ترسیدم . وقتی برای خودم مانتو طراحی می کردم ، دیگران می گفتند که طرح هایم خیلی خلاقانه است و پیشنهاد می دادند که کارهای بیشتری انجام بدهم و نمایشگاه بگذارم. من هم از حدود پنج سال پیش این کار را شروع کردم. در ابتدا در کنار طراحی شوهای فصلی می گذاشتم اما از حدود یک سال قبل فقط کار طراحی انجام می دهم.

برای یاد گیری این کار دوره ای هم دیدید؟

از قبل با خیاطی آشنا بودم ولی بعد از این که وارد کار شدم یک دوره طراحی مد را در موسسه ماه مهر گذراندم. اما بیشتر چیزها را با کار عملی و در واقع در جریان کار یاد گرفتم.

چه طور یک طرح جدید به ذهن شما می رسد و طراحی های شما چه مراحلی دارد؟

بعضی وقت ها به راه رفتن یک نفر نگاه می کنم و بی هیچ دلیلی ذهنم به سمت یک طرح جدید می رود . بیشتر مواقع این اتفاق خیلی نا به هنگام است و سریع اتود می زنم که طرح را فراموش نکنم. یک مدتی هم قرار بود برای یک تولیدی کار کنم که البته به نتیجه نرسید . آن زمان اتود می زدم و عکس های برندهای معروف را می دیدم . نه این که بخواهم کپی کنم اما دیدن کارهای دیگران برای طراحی کارهای جدید خیلی کمک می کند. مثل نویسنده ها که باید زیاد بخوانند تا بتوانند بهتر بنویسند.

به نظر شما چه فاکتورهایی باید در لباس وجود داشته باشد تا هویت ایرانی را نشان دهد؟ علاوه بر طرحهایی مثل بته جقه و.. که نشان دهنده هویت ایرانی است، نوع دوخت هم مهم است. من یک مقاله خوانده بودم از یک آقای آلمانی که در مورد لباسهای مردانه ایرانی تحقیق کرده بود. توجه او به مدل لباس و دوختهای سنتی ایران بود. چیزهایی مثل سرمه دوزی، پارچه مخمل و... مواردی هستند که ایرانی بودن کار را نشان می دهند.

خود شما در این زمینه کاری انجام دادید؟

کاری که من این اواخر انجام دادم چاپ روی لباس بوده که از طرحهای شاهنامه و مینیاتورها برای روی لباس استفاده کردم. با وجود اینکه عده ای می خواستند تصاویری مثل عکس بازیگران خارجی روی لباسشان چاپ کنم اما من قبول نکردم و خواستم که حتما طرح ایرانی کار کنم.

از لباس های محلی هم در کارها الگو می گیرید؟

تا به حال چنین فرصتی پیش نیامده اما ایده خیلی خوبی است. البته نمی شود همه آن لباسها را در طرح های امروزی استفاده کرد . مثلا دامن های بلند قابلیت استفاده در لباس شهری را ندارد. اما می شود از قسمتهایی مثل یقه یا سرآستین استفاده کرد .

کسی که بخواهد طراحی لباس را شروع کند به سرمایه زیادی نیاز دارد؟

من زمانی که این کار را شروع کردم سرمایه خیلی کمی داشتم. همه چیز بستگی دارد که چه نوع کاری انجام دهید. اگر حجم کار زیاد باشد سرمایه زیادی می خواهد اما شوهای فصلی با تعداد کمی مانتو که به عنوان مدل ارائه شوند و خریدار بتواند از روی آنها سفارش دهد امن ترین شیوه کار است.

تفاوت کار شما با کار تولیدی چیست؟

تفاوت از زمین تا آسمان است. هزینه های مزون چندین برابر تولیدی است. قیمتی که برای خیاط و پارچه و... در مزون پرداخت می شود خیلی بیشتر از تولیدی است. با اینکه قیمت کارهای آنها پایین تر است اما سود خیلی بیشتری دارند چون فروش عمده دارند. اصل هزینه در مزون مربوط به خیاطی است اما خیاطهای تولیدی با قیمت بسیار پایین کار می کنند. مزون دار باید پارچه ای را بخرد که از چند دست گذشته و قیمت بالایی دارد اما تولیدی ها معمولا وارد کننده پارچه هم هستند. من پیشنهاد کار با تولیدی هم داشتم اما به نتیجه نرسید چون اصولا تولیدی ها نمی خواهند بودجه زیادی برای طراحی بگذارند. برای همین ترجیح می دهند از طرحهای ترکیه ای کپی کنند.

اگر قصد همکاری با تولیدی را داشته باشید، می توانید همین طرح ها را به آنها ارائه کنید؟

نه این طرح ها قابل استفاده در تولیدی نیست. چیزی که ممکن است از نظر من در مزون طرفدار زیادی داشته باشد ، از نظر آنها در تولیدی طرفدار ندارد. آنها اکثریت جامعه را در نظر می گیرند و چیزی تولید می کنند که مخاطب زیاد داشته باشد. اما مزون دار با یک گروه ویژه طرف است و آنها افرادی هستند که مدل های خاص می خواهند و حاضرند برای آن مبلغ بیشتری بپردازند. خیلی از آنها برای مراسم خاصی لباس می خواهند و نمی توانند آن را در فروشگاه ها پیدا کنند به همین دلیل به مزون می آیند.

نحوه ارائه کارها به چه صورت هست؟

اوایل نمایشگاه های فصلی داشتم اما الان نمایشگاه دائمی است. مشتری ها تماس می گیرند و برای دیدن لباسها می آیند و خرید می کنند یا سفارش می دهند. شال ها را هم به صورت آنلاین سفارش می دهند و دو روزه تحویل می گیرند.

در مورد آینده ی طراحی لباس در ایران چه طور فکر می کنید؟

امیدوارم که بحث مد در ایران بیشتر مورد توجه قرار بگیرد. واقعیت این است که ما نسبت به کشورهای دیگر منابعی غنی داریم اما از آنها استفاده کمی می شود . در پوشش ایرانی همیشه چیزهای جالبی بوده اما امروزه فقط تقلید می کنیم. تقلید کردن در بعضی موارد اشکالی ندارد اما نباید همه کار محدود به همین شود. باید به طراحی لباس توجه کنیم و قانون کپی رایت را رعایت کنیم تا طراحان احساس امنیت کنند. الان طراحان از ترس کپی شدن طرح هایشان آنها را نشان نمی دهند و این باعث می شود که رقابت کم شود.

انتهای پیام/ب/