گروه مد و لباس هنرآنلاین /مائده ملاآقایی

مهر حرف‌های زیادی دارد برای گفتن و همیشه نامش با آغاز فصل مدارس همراه است. همه ساله یکی از دغدغه‌های خانواده‌ها در آستانه شروع سال تحصیلی تهیه لباس فرم مدرسه دانش‌آموزان است که برای خود داستان مفصلی دارد. از اندازه گرفتن و مناسب بودن سایز گرفته تا فرم و رنگ و جنس پارچه. به شکل معمول دانش‌آموزان خصوصاً دانش‌آموزان دختر برای پوشیدن این لباس مقاومت می‌کنند و رغبتی برای پوشیدن آن نشان نمی‌دهند.

سؤال اینجا است که چرا این حس به لباس مدرسه منتقل می‌شود و چرا کمتر کسانی هستند که آن را بپسندند؟ باید با دید وسیع‌تر و عمیق‌تری به این موضوع نگاه کرد. دیدی فراتر از سلیقه شخصی یا نوع نگاه فردی به پوشش. وقتی حرف از لباس ملی به میان می‌آید پس چه بهتر که این لباس ملی را برای کودکان از بدو ورود به مدرسه جا بیندازیم. لباس مدرسه پتانسیل‌های فراوانی برای گنجاندن این مفهوم در خود دارد. مدرسه محیطی است شاد و پویا و لباس بومی ما هیچ‌گاه جدا از شادی و پوشایی و پویایی نبوده.

از آن گذشته مهد همه آموخته‌های ما همین مدارس هستند و اگر برگردیم و خوب به سال‌های اولیه تحصیلمان نگاه کنیم می‌بینیم که آموخته‌هایمان در آن سال‌ها به خوبی در ذهنمان نهادینه شده‌اند. از این موضوع به سادگی می‌شود نتیجه گرفت که دبستان بهترین مکان برای نهادینه کردن مباحث فرهنگی است و پوشش یکی از مهم‌ترین عناوین این مباحث است. لباس هر مدرسه‌ای می‌تواند به اقتضای ذوق و سلیقه مسئولان آن، درون مایه‌هایی از لباس‌های شهرها و اقوام مختلف ایران زمین را در خود جای بدهد و این راه مناسبی برای فرهنگ سازی و انتقال فرهنگ به نسل‌های جدید است. قرار است جشنواره لباس آقایان هم برگزار شود و یکی از اهداف آن هم رسیدن به پوشش ملی برای آقایان است که واکنش های مثبت و منفی مختلفی در این باره صورت گرفته است. جا افتادن کت و شلوار در میان آقایان، موضوعی تاریخی و فرهنگی است که نمی توان به راحتی از کنار آن گذشت یا آن را کنار گذاشت. اگر عزمی برای ملی سازی پوشاک آقایان وجود دارد، بهترین راه، رسیدن به فضای فرهنگ ساز در مدارس است. این راه کمترین هزینه را برای جامعه ما خواهد داشت و از آن سو بهترین نتیجه را.

مسئولان وزارت آموزش و پرورش متصدیان این امور هستند و برای نهادینه کردن فرهنگ صحیح پوشش در میان کودکان طلایه‌دارند. حتی تأثیر فعالیت‌های آموزش و پرورش می‌تواند از کانون پرورش فکری کودک و نوجوان که یک فضای فانتزی دارد بیشتر باشد. بنابراین لزوم توجه به این مقوله از سوی مسئولان این سازمان به شدت احساس می‌شود و امیدواریم با به‌کارگیری خلاقیت فرم مدارس را از این روال تکراری خارج کنند.

انتهای پیام/31