به گزارش هنرآنلاین؛ پوشاک با پیوندهای تاریخی و فرهنگی خود در روابط بین المللی نیز عاملی مهم بشمار رفته و تحت تاثیر استانداردهای محیطی،فرهنگی و اقتصادی قرار دارد.از اینرو باید گفت که پوشاک با تاریخ یک ملت و کشور در ارتباطی تنگاتنگ بوده و قالب فرهنگ مادی را بیش از سایر عناصر میتواند منعکس سازد.وضعیت پوشاک یک ملت براحتی میتواند همانند آینه ای شفاف تمامی تحولات اجتماعی ،فرهنگی،هنری حتی سیاسی آنرا نشان دهد.

در آذربایجان جنوبی لباسها علاوه بر تزئینات و تکنیک دوخت هایشان با پارچه های بکار رفته نیز خود را نمایان میسازند. فراوانی و ارزانی مواد خام در این سرزمین کهن موجب شده است تا پارچه بافی با پشم و ابریشم توسعه فراوانی داشته باشد.در آذربایجان جنوبی پارچه هایی مانند ساتن،تافتا،ترمه،موسلین و مخمل مهمترین پارچه ها محسوب میشود.

این پارچه ها در گذشته علاوه بر برآورد نیازهای خلق بومی به کشورهای خارجی نیز صادر میگشته است. لباس های زنان این خطه بیشتر از جنس ابریشم،ترمه و یا مخمل تهیه گشته و لباس مردان از پارچه های پشمی دوخته میشده است.

در گذشته به هنگام برگزاری مراسم های مختلف مردم از لباسهایی گران قیمت استفاده نموده و آن را به عنوان ابزاری برای اثبات تمایز خود قبول داشتند.به عنوان مثال ما بین لباس های یک دختر و یک زن تفاوت بسیاری وجود داشت.دختران جوان از رنگهای شاد استفاده نموده ولی در عوض زنان سالمند از تزئینات بسیار کمی بهره میبردند.

در قرن نوردهم واوایل قرن بیستم لباس های زنان آذربایجان جنوبی از دو بخش تشکیل یافته و به دو گروه شانه ای و کمری تقسیم میشدند.در اینجا جای آدارد که بشرح لباس های زنان آذربایجان جنوبی بپردازیم:

کؤینک روئی یکی از لباسهی شانه ای بوده و معمولا از جنس ابریشم تهیه میگشت.این لباس که بر روی شانه آن دوختی وجود نداشت،آستینهائی گشاد، بدون یقه و باز دوخته میشد.این لباس معمولا بشکلی تویی"داخلی" پوشیده شده و در بیشتر مناطق گؤینک نیز نامیده شده است.

یکی دیگر از لباسهائی که در فرهنگ آذربایجان جنوبی بر روی کؤینک بر تن میگردد "جبکن" نام داشت.این لباس که بدن را در خود میپیچاند دارای آستر بود و مهمترین خصوصیت آن آستین هایش بودند.این آستینها که بلند و انتهایشان دارای اشکالی متفاوت بود از شانه به پائین حالتی شل داشت.این لباس معمولا از جنس ابریشم و مخمل تهیه میشده است.

یکی دیگر از لباس های معروف آذربایجان جنوبی بنام "آرکالیک" در طرحها ،رنگها و مدلهای متنوعی مقابلمان ظاهر میشود. این لباس دارای آستینهای بلند و گشادی بود.آرکالیک یقه ای باز داشته و دو طرف بدن با دگمه هائی در وسط با هم گره میخوردند.آرکالیکهایی که بر روی پارچه مخملی زرشکی سیر آنها اشکالی از گلهای مختلف دوخته شده بودند توجه همگان را بخود جلب میساخت.در این لباس آستین ها تا آرنج تنگ و بعد از آن با پلیسه هائی گشاد میشدند.آرکالیک تاهمین گذشته نزدیک از روی گؤینک بر تن میشده است.

"لباده" نام دیگر لباسی است که تا زیر کمر ادامه یافته و مقابل آن باز میمانده است .این لباس در دو طرف خود دارای بالهایی بوده و آستینهایش تا آرنج میباشند.

لباسی جلیقه مانند،بدون آستین و کوتاه که زنان آذربایجان جنوبی در فصول سرد سال برتن میکنند "کوردو" نام دارد.یک کوردوی زرشکی رنگ که در داخل آستر داشته و در اطراف یقه و مقابلش پوست خرگوش بکار رفته باشد توجه هرکسی رابه خود جلب مینماید.

زنان آذربایجان جنوبی در گذشته دامنی گشاد که "تومان" نام داشته و تا مچ پا ادامه مییافتند را از زیر میپوشیدند.بعضا زنان چند دامن را بر روی هم پوشیده و به نمونه وسطی "آرا تومان" میگفتند.زنان وقتی قصد خروج از خانه را داشتن بر روی این دامنها نوعی روپوش که "چاکشیر" نام داشته و پاچه داشت را میپوشیدند.تومانها معمولا از جنس ابریشم دوخته میشدند.

بخش گشاد دامنها در قسمت کمر با پیلی هائی تنگ شده و در کمر بسته میشدند.

لباسهای ملی زنان آذربایجان جنوبی با کلاههائی که " بُرک" نامیده میشوند و کفشها کامل میشوند.زنان جورابهای پشمی و ابریشمین مختلفی در رنگها و طرحهای متنوع بکار میرفت.در گذشته در مناطق روستائی زنان روسری بر سر کرده و بعضا نیز صورتشان را میپوشاندند.

انتهای پیام/62