" تقلید فرهنگی خطر بسیار بزرگی است، اما این حرف اشتباه نشود با اینکه بنده با مد و تنوع و تحول در رو‌ش‌های زندگی مخالفم؛ نه، مدگرایی و نوگرایی اگر افراطی و روی چشم وهم چشمی نباشد، عیبی ندارد. لباس ورفتار وآرایش تغییر پیدا می‌کند ، مانعی هم ندارد، اما مواظب باشید قبله نمای این مدگرایی به سمت اروپا نباشد. این بد است مردم باید خودشان طراحی کنند و بسازند.درمجامع جهانی هر کس در هر کشوری لباس ملی خود را دارد وبه آن افتخار می‌کند من و شما که ایرانی هستیم لباسمان چیست ؟ بنشینید وبرای خود لباس ملی طراحی کنید، اگر می خواهید موی سرتان را آرایش کنید، لباس بپوشید وسبک راه رفتن خود را تغییر دهید، خودتان این کار را انجام دهید واز دیگران یاد نگیرید.

آیا تا به حال از خود پرسیده‌ایم، چرا برخی از جوانان ما به‌راحتی تسلیم هنجارهای دیگران می شوند؟ چرا بعضی از دختران و پسران ایرانی مجذوب و شیفته فرهنگ غرب و الگوهای خارجی می شوند؟ چرا... ؟ چرا به خود جرات نمی‌دهیم که بپذیریم ضعف و سستی خودمان چنین هجمه‌هایی را وارد جامعه کرده‌است؟ چرا به مقوله "مد" فقط از دریچه یک تهاجم فرهنگی نگاه کرده‌ایم؟ مگر جز این است که بعضی رفتارها و پوشش‌های امروزی بر پیکره برخی جوانان، از درون خود جامعه ریشه دوانیده و رشد کرده است و حالا از آن ها به عنوان مد یاد می شود؟ پس اگر چنین است چگونه می‌توان جوان معصوم و پاک و بی‌آلایش جامعه را از خطر هجمه‌های فرهنگی مصون نگاه داشت؟ در دنیای امروز که جوامع به صورت یک "دهکده جهانی" در کنار همدیگر قرار گرفته‌اند، چگونه می‌توان با کشیدن یک دیوار مرتفع، مانع از ورود امواج الکترونیکی و برقراری ارتباط با فرهنگ‌های دیگر شد؟ مسلماً اگر این ایده عملی بود، جامعه جوان برلین، پکن و... از انواع نابهنجاری‌های اجتماعی غرب در امان می‌ماندند.

آنچه مسلم است این است که هیچ یک از جوامع در حال گذار (از سنتی به صنعتی) نمی‌توانند خود را از برقراری ارتباطات مصون و محفوظ دارند، لذا تنها کاری که در این زمینه می‌توان انجام داد، نحوه برخورد و نوع پذیرش فرهنگ و هنجارهای سایر جوامع در جامعه خودمان است.

پس برای حل این مشکل و ارائه الگویی مناسب و قابل اجرا، فقط احتیاج به بازنگری عمیق و تدوین برنامه جامع قابل اجرایی است که بتواند پدیده‌ایی را که اکنون مسیری رو به‌افول را طی می‌کند، کنترل نماید و آن‌ها را به فرصتی برای کشورمان که دارای فرهنگ غنی و زیرساخت‌های مناسب است، تبدیل نماید که اگر چنین نکنیم، در آینده برای حل این مشکل باید هزاران برابر هزینه مادی و معنوی کرد.

سخنرانی مورخ 2/5/78 " تقلید فرهنگی خطر بسیار بزرگی است، اما این حرف اشتباه نشود با اینکه بنده با مد و تنوع و تحول در رو‌ش‌های زندگی مخالفم؛ نه، مدگرایی و نوگرایی اگر افراطی و روی چشم وهم چشمی نباشد، عیبی ندارد. لباس ورفتار وآرایش تغییر پیدا می‌کند ، مانعی هم ندارد، اما مواظب باشید قبله نمای این مدگرایی به سمت اروپا نباشد ، این بد است مردم باید خودشان طراحی کنند و بسازند.درمجامع جهانی هر کس در هر کشوری لباس ملی خود را دارد وبه آن افتخار می‌کند من و شما که ایرانی هستیم لباسمان چیست ؟ بنشینید وبرای خود لباس ملی طراحی کنید، اگر می خواهید موی سرتان را آرایش کنید، لباس بپوشید وسبک راه رفتن خود را تغییر دهید، خودتان این کار را انجام دهید واز دیگران یاد نگیرید."

آیا تا به حال از خود پرسیده‌ایم، چرا برخی از جوانان ما به‌راحتی تسلیم هنجارهای دیگران می شوند؟ چرا بعضی از دختران و پسران ایرانی مجذوب و شیفته فرهنگ غرب و الگوهای خارجی می شوند؟ چرا... ؟ چرا به خود جرات نمی‌دهیم که بپذیریم ضعف و سستی خودمان چنین هجمه‌هایی را وارد جامعه کرده‌است؟ چرا به مقوله "مد" فقط از دریچه یک تهاجم فرهنگی نگاه کرده‌ایم؟ مگر جز این است که بعضی رفتارها و پوشش‌های امروزی بر پیکره برخی جوانان، از درون خود جامعه ریشه دوانیده و رشد کرده است و حالا از آن ها به عنوان مد یاد می شود؟ پس اگر چنین است چگونه می‌توان جوان معصوم و پاک و بی‌آلایش جامعه را از خطر هجمه‌های فرهنگی مصون نگاه داشت؟ در دنیای امروز که جوامع به صورت یک "دهکده جهانی" در کنار همدیگر قرار گرفته‌اند، چگونه می‌توان با کشیدن یک دیوار مرتفع، مانع از ورود امواج الکترونیکی و برقراری ارتباط با فرهنگ‌های دیگر شد؟ مسلماً اگر این ایده عملی بود، جامعه جوان برلین، پکن و... از انواع نابهنجاری‌های اجتماعی غرب در امان می‌ماندند.

آنچه مسلم است این است که هیچ یک از جوامع در حال گذار (از سنتی به صنعتی) نمی‌توانند خود را از برقراری ارتباطات مصون و محفوظ دارند، لذا تنها کاری که در این زمینه می‌توان انجام داد، نحوه برخورد و نوع پذیرش فرهنگ و هنجارهای سایر جوامع در جامعه خودمان است.

پس برای حل این مشکل و ارائه الگویی مناسب و قابل اجرا، فقط احتیاج به بازنگری عمیق و تدوین برنامه جامع قابل اجرایی است که بتواند پدیده‌ایی را که اکنون مسیری رو به‌افول را طی می‌کند، کنترل نماید و آن‌ها را به فرصتی برای کشورمان که دارای فرهنگ غنی و زیرساخت‌های مناسب است، تبدیل نماید که اگر چنین نکنیم، در آینده برای حل این مشکل باید هزاران برابر هزینه مادی و معنوی کرد.

بخشی از مقاله نگاهی کلان به مد

نوشته مهدی محمودی

عضو کارگروه ساماندهی مد و لباس

انتهای پیام/31