سرویس تئاتر هنرآنلاین // زنی دچار فراموشی اسم شده است. او مسلط بر تاریخ ایران است و کاملا برای هر نکته خیلی سریع جواب خواهد داد اما وقتی به اسم و هویت خود می‌رسد جوابی برای ممتحن ندارد. این سرآغاز آوارگی این زن است تا خود را در اختیار روانپزشکی بگذارد تا در سه جلسه تراپی به حل معمای خود بپردازد. چراکه باید معلوم شود به چه دلیل و اتفاقی این هویت مغفول مانده است. تا جایی‌که دکتر روانکاوی می‌کند قابل قبول است اما از جایی‌که دکتر هم وارد گود شده و میمون را تخیل می‌کند، نظم نمایش برهم می ریزد. اگر زن بیمار است و میمون را در ارتباط با خودکشی ماهرو مقصر می‌داند، ورودش در فضا قابل باور است. اما درگیری روانپزشک با این موجود ماهیت اثر را دچار خدشه می‌کند که چرا باید دکتر هم در آن ارتباط نزدیک و قابل لمسی با میمون داشته باشد. میمون عامل خودکشی ماهرو است. دختری که دقایقی پیش از خودکشی از پنجره باز وارد خانه و زندگی زن در دوران دانشجویی شده و قصه زندگی‌اش را روایت کرده و دقایقی پس از آن به سراغ خودکشی رفته است. این میمون پس از آن به دنبال زن بوده و زمانی که شناسنامه زن را یافته، ناراحت شده از اینکه با مرد دیگری ازدواج کرده است. میمون شناسنامه یا هویت زن و ماهرو را دزدیده است و عامل افسردگی و برهم ریختگی زن بوده است. زن میمون را مهمان خانه‌اش کرده و این خود دلیلی برای رفاقت شوهرش و میمون است اما زن خانه را ترک گفته است!

پرداختن به مسئله هویت همیشه یکی از مباحث مطرح در دنیای درام بوده است، به ویژه در نیمه دوم قرن بیستم و در آثار به اصطلاح ابزروردیستی چنین نکته‌ای همواره مطرح بوده است. در آثار ابزورد اغلب افراد بی هویت شده‌اند و حتا تاریخ و جغرافیا هم به عنوان دو عامل اساسی در شناساندن افراد از این متون پاک می‌شود. بنابراین متن "سه جلسه تراپی و یک مهمانی" می‌تواند در ادامه متون ابزورد به حساب آید با این تفاوت دیگر ویژگی‌های این متون را لحاظ نکرده است. از سوی دیگر پرداختن به میمون و نزدیکی‌اش به هویت انسانی یکی از مباحث مورد علاقه فیلم‌های هالیوودی بوده است و چنین موضوعی می‌تواند برگرفته از همین نوع فیلم‌ها باشد. در فیلم‌های علمی- تخیلی بارها به چنین مضمونی پرداخته شده است. با این وجود نه تنها در پرداخت بلکه در انتخاب ایده هم اتفاق نابی از سوی نغمه ثمینی در متن اخیرش نیفتاده است.

افسانه ماهیان هم فضا را خالی گرفته تا بتواند سه جلسه تراپی را برگزار کند و همین کار بازیگران را مشکل‌تر می‌کند به خصوص در آغاز نمایش که بسیار بی‌تحرک است. در اینجا شاید بازی خلاق و بیان گیرا بتواند جذابیت اثر را بالا ببرد چون در حال حاضر نمایش کسالت‌آور است و این مانع از نفوذ در جریان اجرا خواهد شد. با آنکه بازیگران از کارنامه قابل قبولی برخوردارند اما در اینجا هنوز در ابتدا راه به نظر می‌رسند چون هیچ خلاقیت و جذابیتی از آنان بروز نمی‌یابد.

نمایش در اجرای جشنواره با مشکل ضرباهنگ مواجه است و این خود باعث می‌شود که برخی از مخاطبان را از همان دقیقه‌های اول از دست بدهد و بقیه هم به تدریج با اثر احساس بیگانگی خواهند کرد چراکه جاذبه‌های بصری و شنیداری در آن کم است و بازی‌ها هم در حد یک تمرین معمولی است. به همین خاطر جاذبه "سه جلسه تراپی و یک مهمانی" پایین می‌آید حالا اگر ظرایفی هم در متن و اجرا باشد، برجسته نخواهد شد. برای همین ضرورتن باید گروه با تجدید نظر در متن و اجرا شاید بتواند به جاذبه‌های اثر بیفزایند و مسیر بهتری را برای مواجهه با مخاطب بیابند.

اگر قرار است که ناب و خلاق باشیم، باید در میان مخاطبانمان بیشتر جست‌وجو کنیم و این گونه می‌شود حتا فراتر از حد انتظارشان به ایده‌های نابی رسید که همگان را حیرت‌زده نگه دارد.

انتهای پیام/

رضا آشفته