سرویس تئاتر هنرآنلاین // یک عده جوان نخبه و فارغ‌التحصیل دانشگاه شریف در دفتر کاری گرد آمده‌اند که اگر بشود با سرمایه‌گذاری کم در راه پیشرفت و پولدار شدن پا بگذارند. اما بی پولی و کم پولی یک مانع بزرگ برای پیشرفت است بنابراین با هوش و فراست به دنبال جبران کمبودها هستند. آنها می‌خواهند مصالحی آماده را برای ساختمان سازی از چین وارد کنند و به قیمت بالا بفروشند. در همین گیرودار سعید (سعید هاشمی ‌ پور) دلباخته فرزانه (آفاق میرقاسمی) که کارمند اداره بازرگانی است، شده و برای همین او را دعوت به قهوه می‌کند و یک روسری قشنگ را به فرزانه هدیه می‌کند. هادی (مهدی حاجیان) خوشحال از این ماجرا همچنان جملات مثبت را به زبان می‌آورد تا فضای کار و راندمانش بهتر بشود. اما یکساعت بعد از این ملاقات، فرزانه به دعوت مهدی (مهران حسینی) به دفتر کار می‌آید و این عاملی برای حقارت سعید است و همین اتفاق به گونه‌ای مسیر زندگی و موفقیت پیش‌بینی شده‌شان را دچار خدشه می‌کند. سعید علت خردید مصالح را به دارنده کارت بازرگانی توضیح داده و این مرد هم به واردکنندگان مختلف قضیه سودآری آن کالا را لو داده است. این خود دلیلی برای پایین ماندن قیمت خواهد بود و ورشکستگی این دوستان اما سعید به ازای این قضیه پول قابل توجه‌ای را از دارنده کارت بازرگانی دریافت و آن را بین رفقایش تقسیم می‌کند.

به شیوه برشت نوشتن، آن هم در زمانه اکنون کمی غیرقابل باور است چون تئاتر روایی از سنخ دیگری شده و امروز در مدل‌های دیگری آن را می‌آزمایند. اما جلال تجنگی انگار مصمم بوده تا مباحث مادی و روزآمدش را در قالبی ماتریالیستی بیان کند. دو دوتا چهارتایی که فقط در دستگاهی استدلالی و منطقی جلوه حقیقی خواهد یافت چون در اینجا عشقی وجود ندارد و فرزانه به دنبال انجام معامله است تا اینکه بخواهد دلربایی کند. به هر تقدیر در این روابط پول حرف اول و آخر را می‌زند. یعنی همین خود عاملی برای بالا و پایین شدن آدمهاست که خود دلالت بر عقده حقارت و خود برتر بینی خواهد کرد.

نمایش در یک مکان ثابت می‌گذرد و مهدی دیلمی بر آن بوده تا یک فضای کوچک در یک مکان قدیمی و کلنگی را ترسیم کند. او اتکایش به واقع‌گرایی است تا شاهد زندگی معمولی و بی پولی حاکم بر این روابط باشیم. شاید در شیوه روایی چون همه چیز بر مبنای قراردادها وضع می‌شود؛ حتا به کمتر از این هم می‌شود بسنده کرد. اینان مرتبط به فضایند و درباره خود، زندگی و نظرگاه‌هایشان رو به تماشاگران حرف می‌زنند. اما فرزانه متعلق به این فضا نیست و وجودش در این مکان ناملموس است و برای همین باید هنگام روایت کردن نظرگاههایش خارج از این مکان قرار بگیرد. حتا ورودش به فضا به دلیل دوستی و ازدواج با مهدی نیز نمی‌تواند عاملی برای این اتفاق باشد. بنابراین بهتر است که به این مهم اندیشیده شود. همچنین مبحث استیو جابز توسط هادی قابل درک است اما مبحث دکتری که در پاکستان محل اختفای بن‌لادن را به آمریکایی‌ها توسط طرح واکسن اطفال آشکار می¬کند و مبحث غزه و پشت ترک نشستن زنان در آنجا کاملن بی‌ربط با محیط و اتفاقات و شخصیت‌هاست.

بازیگری در ایران رشد چشمگیری داشته و در این سطح بازی کردن یادآور دهه هفتاد است، و بازیگران باید خود را به مراتب بالاتر بیاورند. بیان و بدن و حس‌ها و قوه تخیل باید تقویت شوند. وگرنه در همین حد معمول فقط عده‌ای پای کار می‌مانند به واسطه متن اما زمانی "در همین نزدیکی" تاثیرگذار خواهد شد که سطح بازی نیز ارتقا یابد. این مدلی بازی کردن الان منسوخ شده و سطح پایین است، بازیگران تئاتر امروز ما توانمندتر و پویاتر در فضا حرکت می‌کنند و یا سکوت و مکث اختیار می‌کنند و بیان‌ها گیراتر است. این نکته قابل توجه‌ای است که ارزشمندی اثر را فراتر از داده‌های متن می‌تواند اثبات کند.

انتهای پیام/

رضا آشفته