به گزارش خبرنگار تئاتر هنرآنلاین، روز گذشته همزمان با پنجمین روز از جشنواره سی و دوم نمایش p2( پارکینگ طبقه دوم) کار مشترک ایران و ارمنستان به کارگردانی مرتضی میرمنتظمی در بخش بین‌الملل جشنواره در دو سانس در تالار حافظ به صحنه رفت. ازدحام تماشاگران و نبود جای کافی برای نشستن باعث شد این نمایش با تاخیر آغاز شود.

در طراحی صحنه "p2" شش تخت‌خواب به روی صحنه است و بازیگران روی آن خوابیده‌اند. دو بازیگر بسیار فربه جلوی صحنه می‌آیند و از تماشاگران می‌خواهند که موبایل‌های خود را خاموش کنند. در انتهای صحنه و در طبقه دوم یک سازه هواکش بسیار بزرگی دیده می‌‌شود و مردی با کت قرمز آن بالا نشسته که همان ضحاک است. در طبقه پایین مردی چون موش آزمایشگاهی در دایره‌ای حرکت می‌کند. ضحاک یک نطق سیاسی می‌کند. بازیگران از خواب بیدار می‌شوند، آنها لباس کارگری بر تن دارند و در آشپزخانه ضحاک شروع به کار می‌کنند. تخت‌ها تبدیل به میز آشپزخانه می‌شود و کارگرها آنجا گردو مغز می‌کنند.

در روند داستان متوجه می‌شویم که آن دو بازیگر بسیار فربه در حقیقت مارهای ضحاک‌اند که در تمام صحنه‌ها همراه او هستند.

داستان همان داستان آشنای ضحاک ماردوش است. ضحاک پس از کشتن جمشیدشاه بر جایگاه او نشسته و دو دختر او را تصاحب می‌کند و هر روز باید مغز جوانان را بخورد. دخترهای جمشید مدام از کشتن او حرف می‌زنند اما کاری نمی‌کنند آدم‌ها منفعل هستند و فقط حرف می‌زنند اما در عمل شکایتی نمی‌کنند. ضحاک با دکترش درد دل می‌کند و متعجب است که چرا مردم بر علیه او با این همه ظلمی که می‌کند قیام نمی‌کنند. دکتر هم بی‌خیال و منفعل است. بی‌خیالی مردم ضحاک را عصبی می‌کند و سراغ کاوه را می‌گیرد اما از او هم خبری نیست و فقط چند بار اسم او را تکرار می‌کنند.

مرتضی میرمنتظمی کارگردان این نمایش در انتخاب مضمون و خلق فضا و اتمسفر نمایش موفق عمل کرده است اما ایجاد سرو صدای زیاد و بی‌دلیل و دیالوگ‌های طولانی به زبان انگلیسی در بعضی صحنه‌ها اثر را کمی خسته کننده می‌کند و با توجه به اینکه کارگردان و عوامل بسیار جوان هستند، تمایل برای خلق صحنه‌هایی روشنفکرانه دارند که این موضوع نمایش را به اثری با معیارهای آثار دانشجویی تبدیل کرده است. "p2" امروز پنجشنبه (3بهمن) نیز در دو سانس 18و 20 در تالار حافظ اجرا می‌شود.

سی و دومین جشنواره بین المللی تئاتر فجر از 24دی تا12بهمن در تهران و شهرستان‌ها برگزار می‌شود.

انتهای پیام

سارا سالک