به گزارش سرویس تئاتر هنرآنلاین/ برخی بزرگان بر این باورند که یکی از کارکردهای تئاتر، پاک کردن جامعه از زشتی‌ها و پلیدی‌ها است. اما شاید به طور کلی سه روش برای این منظور پیش روی هنر تئاتر باشد. یکی آن که تئاتر با نشان دادن زشتی‌ها و نمایش تبعات آن، حساسیت لازم را در مخاطب ایجاد کرده و او را از پرداختن به پلیدی‌ها نهی کند. دوم آن که با نشان دادن زیبایی‌ها، مخاطب را برای انتخاب زیبایی تشویق و ترغیب کند و دست آخر آن که با نمایش هم زمان پلیدی‌ها و زیبایی‌ها، نه تنها مخاطب را از پلشتی‌های موجود نهی می‌کند، بلکه جایگزین زیبایی هم به او ارایه می‌دهد.

جدا از برتری‌های هرکدام از روش‌های یاد شده، نمایش "دور از دسترس اطفال نگهداری شود" به کارگردانی مهدی پاشایی، روش نخست را برگزیده است. این نمایش که در واقع سه برداشت از یک رویداد است، تلاش دارد تا دست کم یکی از تبعات اعتیاد به مواد مخدر را پیش روی تماشاگر قرار دهد. از این رو به بخشی از زندگی خانواده‌ای می‌پردازد که بر اثر اعتیاد و در زمان ناهوشیاری، فرزند خود را در آتش می‌سوزانند. مهم نیست که مادر، پدر یا خود فرزند این آتش را به راه انداخته است، بلکه موضوع خود اعتیاد به عنوان آتشی که دامن‌گیر خانواده می‌شود در میان است.

جمشید صفری در نقش صابر توانسته است تا میزان زیادی نقش پدر معتاد را بازی کرده و شخصیتی باورپذیر را برای مخاطب خلق کند. به نظر می‌رسد که او ریزه‌کاری‌های یک بازیگر تئاتر را به خوبی می‌داند و بهره لازم را از قابلیت‌های بازیگری خویش برده است. در مقابل مهدی پاشایی که علاوه بر بازیگری نقش خسروی به عنوان سرگرد آگاهی، کارگردانی نمایش را برعهده دارد، بازی یکنواختی را به نمایش می‌گذارد و در بیشتر لحظه‌ها ارتباط لازم را با میزانسن‌هایی که خودش در مقام کارگردان طراحی کرده برقرار نمی‌کند و همین موضوع کمی سردرگمی بر روی صحنه برایش به دنبال دارد. این امر شاید به دلیل انجام وظایف هم زمان کارگردانی و بازیگری رخ داده است؛ چنان که در بسیاری از نمایش‌هایی که کارگردان بازی یک نقش را هم بر عهده می‌گیرد شاهد آن هستیم. چه او در زمینه کارگردانی نیز میزانسن‌هایی را طراحی کرده که در برخی موارد هماهنگی با هم ندارند. به عنوان نمونه طراحی صحنه و میزانسن‌های برخی صحنه‌ها فضایی سوررئالیستی را یادآور می‌شوند، حال آن که حرکت‌های بازیگران در بیشتر موارد به شکلی رئالیستی طراحی شده که این موضوع به خودی خود اشکال نیست؛ اما به نظر می‌رسد که نخستین حرکت‌هایی که به ذهن کارگردان رسیده انتخاب شده‌اند. این جا می‌توان گفت که کارگردان ظرفیت‌های بیشتری در اختیار داشته و می‌توانسته دقت بیشتری در طراحی میزانسن و نیز در بازیگری خودش به خرج دهد. این نکته هم نباید فراموش شود که بازیگران نمایش‌ها در بسیاری اوقات با برقراری ارتباط با دکور و آکسسوار در اجراهای نخست دست به گریبان هستند و دلیل آن نبود امکان تمرین با دکور و آکسسوار کامل پیش از آغاز اجراهاست.

با این همه این نمایش در کل از ریتم خوبی برخوردار است و باعث می‌شود تا تماشاگر به جز در موارد محدودی آن را دنبال کند. و نیز نمایش "دور از دسترس اطفال نگهداری شود" در نیل به هدف خود، یعنی چشاندن طعم تلخ اعتیاد در خانواده به تماشاگری که به احتمال زیادی اعتیاد ندارد، تا اندازه زیادی موفق عمل کرده و مخاطب را به درستی نهی می‌کند. به این ترتیب این نمایش را می‌توان در دسته‌بندی نمایش های خوب به شمار آورد.

انتهای پیام/

ساسان پارسی