به گزارش سرویس موسیقی هنرآنلاین/
مدرنیسم که اساسا واکنشی است به تفکر منجمد و واپسگرای سنتی، پیش از هر چیز فرد و فردیت را در محور گفتمان خود قرار میدهد و قراردادهای تفکر پیش از خود را به شکلی کاملا عقلانی به هم میریزد.اما این به هم ریختن لزوما به معنای از بین بردن نیست. بلکه گاهی تلاش میکند دست به بازیابی(نه بازسازی) بزند. این میشود که فرد مدرن گاهی در پی حرف زدن با دنیای اطراف خود بر میآید و در این دیالوگ ضمن حفظ فردیتش سعی میکند آنسوی دیگر گفت و گو را به شکلی وارد این جوانب کند که صدای تازهای از دل آن گفتمان شنیده شود.
در هنر مدرن نیز این مولفههای به وفور دیده میشود. هنرمند مدرنیست تلاش میکند اگر در مسیر تعامل و گفت و گو قرار گرفت، فردیتش را حفظ کند و صدای دیگری را نیز در کنار خود بیفزاید. اغلب فرمهای موسیقی کلاسیک که پس از دورهی رنسانس در غرب به وجود آمده، دنبال چنین تعاملی هستند. به عنوان مثال همین دوئت که "کنسرت دیالوگ" بر اساس آن شکل گرفته است، فرمی است که در آن دو ساز به گفت و گو با یکدیگر میپردازند. البته هنرمند مدرن اندیش وقتی به تنهایی نیز دست به خلاقیت میزند، ترجیح میدهد در تعامل با خویشتنشد دست به نوپردازی بزند.
پیمان یزدانیان - پیانیست - در کنسرتی که شب گذشته در اولین روز بیست و نهمین جشنواره بینالمللی موسیقی فجر در تالار وحدت برگزار شد، ابتدا به تنهایی به روی صحنه آمد و به بداههنوازی پرداخت. آنچه او را به عنوان یک نوازندهی نوپرداز در نظر نگارنده برجسته میکند،جهانی است که او خلق میکند و تعریفی است که او از خود به دست شنوندگانش میدهد.دنیایی که او تبدیل به صدا میکند، دنیایی روان و سیال است. جملهپردازیهای بدیع و کاملا شخصی از یزدانیان یک پیانیست با قدرت بداههنوازی بالا به نمایش میگذارد. استفاده از اغلب گستره صوتی پیانو و ریتم و تمپوهای متعارف در کنار ویژگیهایی که ذکر شد، به ما میگوید،این پیانیست تلاش دارد به یک بیان شخصی برسد که تا حدودی به این مهم دست پیدا کرده است. او در آلبوم سوئیتها نیز چنین تجربههایی را از سرگذرانده بود و حالا با پختگی بداههپردازانه روی صحنه به تجربهای دیگر دست پیدا کرده است.
بخش دوم کنسرت که همنوازی(دوئت) پیانو و کمانچه - حسام اینانلو - اختصاص داشت، این پرسش را با خود همراه داشت که ترکیب این دو ساز با تفاوتهای بسیاری که به لحاظ صوتی و فرهنگی با همدیگر دارند، چگونه ترکیبی خواهد بود؟ اصولا موانست و مجالست این دو (پیانو و کمانچه یا یزدانیان و اینانلو) در محور همنشینی به امتزاج منجر خواهد شد یا...... . دو ساز از دو فرهنگ.
بیشک عشق و عقل توامان میتوانست حاصلی خوب داشته باشد که به نظر میرسد چنین نیز شد. اینانلو با جملاتی در دستگاه نوا بخش دوم را آغاز کرد. میل به استفاده از افههای صوتی مانند پیتسیکاتوهای کمانچه و استفاده از جعبهی صدای پیانو، بیانگر میل این دو نوازنده در خالق فضاهای تازه بود. اکومپانی منتهای موثر از سوی پزدانیان رسانای شعور بالای او در فرمی مانند دوئت و اهمیت پیانو در چنین فرمی است که در بخش دوم کاملا مشهود بود.
حسام اینانلو که پیش از این هم از میل خود به تفاوت در جملهبندیهایش گفته بود و انجام داده بود، در این کنسرت با جملهبندیهایی استواز بر ادبیات غنی ردیف دستگاهها، سمت و سوی زیباییشناس این بخش را از نویی انباشت. البته از بده بستانهای دلبرانه و پر از کرشمهی این صداها به سادگی نمیتوان گذشت. کوتاه سخن اینکه چنین تجربههایی در موسیقی ما موجب گسترش و افزایش دیدگاههای تازه در موسیقی در حال گذار ماست.
انتهای پیام/
محمود توسلیان