اغلب فیلم های کنجکاوی برانگیز جشنواره سی و دوم تاریخ مصرف داشتند.تعداد قابل توجهی از آثار به نمایش درآمده تحت تاثیر پایان یک دوران و آغاز روند تازه ای از معادلات سیاسی در کشور ساخته شده اند.فیلم هایی مثل " عصبانی نیستم" ساخته رضا درمیشیان ،"قصه ها" به کارگردانی رخشان بنی اعتماد و یا " مردن به وقت شهریور" اثر هاتف علیمردانی ، بی آنکه قصد مقایسه ای میان آنها در کار باشد و یا به لحاظ کیفی هم تراز باشند ، به شدت زمانه ساخت و تولید خود را نمایندگی می کردند.

این نوع از فیلمسازی معایب و مضراتی دارد.عیب آن در جایی رخ می نماید که این گونه فیلم ها ، حرف امروز را می زنند و شاید مثلا شش ماه یا یک سال دیگر ، اندکی کهنه به نظر برسند.از سوی دیگر همین آثار با شمایل تاریخ مصرف دار کنونی در بلند مدت می توانند به سندی تصویری از زمانه تولید خود بدل شوند.مثلا ده سال دیگر می توان " عصبانی نیستم" را دید و به عنوان نمونه ای قابل تحقیق و بررسی از وضعیت روحی و اقتصادی نسل جوان سال های پایانی دهه 80 و سال های آغازین دهه 90 هجری شمسی مورد بررسی قرار داد.

"قصه ها" هم به همین منوال می تواند سندی جامعه شناسانه باشد بر سال های ناگواری که بر اهل فرهنگ و هنر گذشت.سالیانی که هنرمندان محدود تر از گذشته ، برای ارائه و خلق اثر هنری با موانع فراوان مواجه شده و در بسیاری موارد عطای فعالیت فرهنگی را به لقایش بخشیدند.اکنون که فضا برای فعالیت این هنرمندان گشوده شده ، با خشمی عظیم و فوران گلایه ها مواجه شده ایم.این ویژگی بدیهی پایان یک دوران مدیریتی است و بی شک دو یا سه سال دیگر ،فیلم های سینمای ایران این همه خشم انباشته شده در درون دردمند فیلمساز را در خود نهفته نخواهند داشت.

سایر فیلم ها هم بیش و کم این ویژگی تاریخ مصرف دار بودن را در خود دارند.پایان یک دوران که فیلمسازی در آن دشوار تر از همیشه شد و گستره حرف هایی که می شد در یک فیلم سینمایی مطرح کرد روز به روز محدود تر به نظر رسید ، عامل اصلی این فوران دغدغه های اجتماعی تلنبار شده در دل و ذهن هنرمندان به نظر می رسد.گشایش نسبی فضای فیلمسازی و آزادی بیان بیشتری که سینماگران کشور در ماه های اخیر شاهد آن بوده اند ،خواسته یا ناخواسته گروه قابل توجهی از سینماگران را بر آن داشت تا حرف هایی بزنند از جنس زمانه.حرف هایی که امروز و در فضای امیدواری که بر ساحت سینما حاکم شده ،دغدغه اصلی کارگردانان بوده و فیلمسازان این نیاز را حس کرده اند که باید این درد ها را برای آیندگان ثبت و ضبط می کردند.پس از این دوران پرفشار امید می رود در سال های آینده فیلمسازان حرف های دیگری از جنس روز بزنند که در عین حال انگ وابستگی به مقطع زمانی و شرایط اجتماعی را بر پیشانی نداشته باشد.