به گزارش سرویس سینما هنرآنلاین/ دلم برایت خیلی تنگ شده علی حاتمی، هم برای خودت و هم فیلمهایت که عطر خوش ایران را در سالنهای تاریک سینما میپراکندند. نه من، بلکه تمام عاشقان سینه چاک سینمای ایران نیز دلشان برایت خیلی تنگ شده. همواره سالی را انتظار میکشیدیم تو هدیهای صد در صد ایرانی از شهر دل بزرگت برای ما به ارمغان بیاوری تا سرمست تماشای آن شویم. دلم میخواهد دوباره با "دلشدگان" تو مشق دلشدگی کرده، سر بر دامن "مادر"ت گذاشته، قصه "هزار دستان" را زمزمه کنم و در تالار آینه "کمال الملک" تو را به تماشا بنشینم.
چه لذتی داشت دیدن آثار زیبای تو بر پرده پت و پهن نقرهای سینماها. بسیاری از سینماها در فراق تو و فیلمهای خوش عطرت، تن به تعطیلی خواسته و ناخواسته دادند. با رفتن تو فاتحه فیلمهای ایرانی نیز خوانده شد. ما، عاشقان فیلمهای ملی که رنگ و بوی ایرانی آن، جان و دل از دستمان میبرد، بعد از تو دیگر پای به سینما نگذاشتیم. معدود تماشاچیانی که امروز قدم به سالنهای سینما میگذارند، یا باید تن به دیدن کپیهای نا برابر با اصل فیلمهای ضعیف اجنبی دهند یا چشم به سوژههای نخ نما و بی ارزش سینمای پیش از انقلاب بدوزند. چه خوشبخت بودیم ما که به تماشای فیلمهای علی حاتمی مینشستیم و چه تیره روزند اینانی که باید تماشاگر کپی های دستمالی شده بنشینند. اگر نبود علی حاتمی، هرگز بازیهای محمدعلی کشاورز، جمشید مشایخی، داوود رشیدی و... در تاریخ سینمای ایران ماندگار نمیماند. این علی حاتمی بود که تمام استعداد اکبر عبدی را در فیلم "مادر" روی دایره ریخت.
علی حاتمی یک استاد بود، استادی که در سینما به تمام هنرهای ایرانی، از خط گرفته تا موسیقی نگاه ویژه ای داشت. زیرا میدانست که سینما برآیند تمام هنرهاست و به تنهایی نمیتوانست و نمیتواند روی پای خود بند شود. ناصر ملک مطیعی سالها در عرصه سینما یکه تازی کرده، اما نقشی که او را ماندگار کرد، امیرکبیر در سریال "سلطان صاحبقران" بود. موسیقی ایرانی روح فیلمهای علی حاتمی را تشکیل میدادند. بازیگران دیالوگ برقرار نمی2کردند، بلکه دلنوشته2های او را به مشاعره مینشستند. چه روزهایی به انتظار نشستیم تا "جهان پهلوان" تو را بر پرده سینماها به تماشا بنشینیم، اما نتوانستیم، زیرا جسم تو بیمار شد و تو با تمام تلاشی که به کار بردی نتوانستی آن را به سرانجام برسانی. اجل چه بیموقع به سراغت آمد!
تو که رفتی "جهان پهلوان"ات را، به مسلخ کشیده و مثلهاش کردند، آنگونه که هم دل ما لرزید و هم تن مرحوم تختی در گور. این خواست خدا بود تا همگان بدانند، این تنها علی حاتمی بود که میتوانست "جهان پهلوان" بیافریند، نه کس دیگر.
بیتو، جشنواره فیلم فجر، سالهاست که تکرار میشود، اما بدون تو، ما نیز هنوز پای رفتن به جشنواره را پیدا نکردهایم. گل سرسبد جشنواره فیلمهای تو بود، فیلمهایی که روح ما را جلای عشق و دلها را صیقل مهر میزد. ما ایرانی هستیم و میخواهیم ملیت خود را در سینما به تماشا بنشینیم، از تاریخ گرفته تا زندگی روزمره. علی حاتمی، سالهاست در بین ما نیست، اما چرا هنوز نتوانستهایم حاتمیهایی را پرورش دهیم که شرافت، فرهنگ و هنر ایرانی را روی پرده سینماها به تماشا بگذارند؟ جشنواره فیلم فجر، باید آینه هنر ایرانی باشد، زیرا جشن ملی است و در جشن ملی باید ملت، خود را در آن به نظاره بنشیند. چه خوب است کارگردانان تازه نفس، از دم مسیحایی علی حاتمی مدد بگیرند تا بتوانند هنر ایرانی را با همان رنگ و بوی همیشگی به رخ جهانیان بکشند. ما ایرانی هستیم، باید ایرانی فکر کرده، ایرانی عمل کرده و ایرانی هنرنمایی کنیم، مثل علی حاتمی.
انتهای پیام/