به گزارش سرویس سینما هنرآنلاین/ معتقدم اگر پرویز پرستویی در فیلم "امروز" یک بازمانده دوران دفاع مقدس باشد حتما کسی بوده که کار شناسایی در منطقه دشمن را به عهده داشته است.

البته که پرویز پرستویی یک بازمانده دوران دفاع مقدس و یک جانباز است با یک پای مصنوعی. اشارات بسیاری در فیلم "امروز" وجود دارد که به صورت خیلی زیرکانه این احتمال را تایید می‌کند. از اینکه این قهرمان بیمارستانی که زن حامله مسافرش را به آنجا آورده جور دیگری به یاد می‌آورد و در ادامه هم دربان بیمارستان اشاره می‌کند به روزهایی که بیمارستان شکل دیگری بود و مجروحان بسیاری به این بیمارستان آمده‌اند، تا آنجا که او مدام دست به زانوهایش می‌برد ولی در جواب دختر سوپروایز بیمارستان که می‌گوید پایتان درد می‌کند می‌گوید: دیگر نه. بعضی وقت‌ها خارش دارد.

اما اگر آن کلمه "اگر" را ابتدای جمله نخست گذاشتم برای این است که در فیلم "امروز" میرکریمی ،کارگردان و طراح فیلمنامه اصرار دارد که درباره گذشته آدم‌ها و حتی تا دیروزشان چیزی به ما نگوید تا شخصیت‌ها را صرفا در یک موقعیت پیش آمده ببینیم و اگر دوست داشتیم همراه‌شان شویم، دوست‌شان داشته باشیم یا نه،قضاوت‌شان کنیم یا نه و.... موقعیت هم خیلی ساده و در عین حال پیچیده است: راننده تاکسی ،که شما بخوانید همان جانباز ماست زن حامله‌ای را تا بیمارستان می‌رساند. زن همراهی ندارد و راننده هم به نظر فردی مسئولیت‌پذیر و از نوع آرمانگرایش است و ترجیح می‌دهد زن را در این شرایط که اسم شوهری هم در شناسنامه‌اش نیست همراهی کند.

همه به گمان اینکه مرد همسر زن حامله است که از قضا وضع خوبی ندارد و کتک بسیاری هم خورده با دیده انتقاد و گاه با متلک با او برخورد می‌کند تا در نهایت که زن می‌میرد حتی با او برخورد فیزیکی هم می‌شود اما گویا مرد ترجیح می‌دهد در نگاه دیگران یک مرد خشن بی‌مسئولیت جلوه کند تا اینکه به حقیقت اعتراف کند و زن حامله بی‌شوهر را در برابر قضاوت دیگران قرار دهد.

او قربانی می‌شود تا زن قربانی نشود. در نهایت هم او مسئولیت فرزند بازمانده زن را که از قضا دختر است از بیمارستان می‌دزد و این در حالی است که تنها چیزی که از او می‌دانیم این است که همسر دارد و فرزندی هم ندارد.

گرچه موقعیت طرح‌ریزی شده در فیلم جدید میرکریمی بغرنج است و همراه با تلخی مرگ یک مادر و قضاوت‌های عجولانه دیگران اما فیلم به شدت روایت خود را ساده برگزار می‌کند. شخصیت اصلی بسیار کم حرف است و همین فیلم را به فیلم "سکوت" تبدیل می‌کند . دوربین حرکت چندانی ندارد و این فیلم را به فیلمی "ساکن" تبدیل می‌کند. عمل قهرمانانه فیلم در نهایت بی‌ریایی برگزار می‌شود و از شعار خبری نیست. در انتها نیز عمل اصلی قهرمان فیلم که دزدیدن بچه است نیز بی‌سرو صدا برگزار می‌شود. همه اینها باعث می‌شود فیلم "امروز" فیلم بی‌سر و صدایی باشد. در مقابل فیلم "یه حبه قند" و آن همه شلوغی که دیگر بدون شک "امروز" فیلمی آرام است. شاید در این مقایسه بسیاری در برخورد اول حتی فیلم را پس بزنند اما قصه‌گویی این فیلم با همین ریتم آرامی که دارد یکی از نکاتی است که باعث نجات فیلم می‌شود. این قصه‌گویی و موقعیت پرتنش درونی فیلم در تضاد با ظاهر آرام آن باعث می‌شود ریتم فیلم در منطق ساختاری خودش بگنجد.

انتهای پیام/