به گزارش سرویس سینما هنرآنلاین/
زمانی فیلمها آشتی میدادن، حالا چطور ؟
١- از بچگى با تماشای فیلمهای کیمیایی بزرگ شدم ؛ "قیصر" را بیش از بیست دفعه دیدم و "گوزنها"، "داش آکل"، "غزل"، "رضا موتوری" و... در ذهنم حک شدهاند. پدرخدا بیامرزم ، عاشق فیلمهای مسعود کیمیایی بود بارها برایم تعریف کرده بود که تمام پول تو جیبیاش را بلیت فیلمهای کیمیایی میخرید و پاره میکرده تا فروش فیلمهایش زیاد شود؛ چه عاشقانه جوانان قدیم با دنیای "قیصر" و مردانگیهای بهروز وثوقی روزگار گذراندند. صحنه پا خواب رفتن قیصر را تا حالا اینقدر دیدهام که حفظ ام. بهروز وثوقی ( در سایه هدایت همین مسعودخان کیمیایى) چنان خواب رفتن پایش را بازی میکند که تو در لحظه احساس میکنی پایت خواب رفته است؛ سکانس ماندگار "داش آکل" وقتی روی صورت مرجان با دست آب میپاشد و در همان لحظه نوای نت پیانوی اسفندیار منفردزاده، کارگردانى خاص او را به یاد مىآورد؛ به گفته خود کیمیایی "غزل" هم یکی از مهجورترین فیلمهایش است که من آن را بارها دیدم با بازی خوب محمدعلی فردین، فرامرز قریبیان یار غار کیمیایی و خانم پوری بنایی و گوزنها هم که جای خود دارد پرویز فنیزاده در فیلم غوغا میکند همه این ها را گفتم که بگویم با فیلمهای کیمیایی و دیالوگهایش زندگى کردهام ...
٢- کیمیایی بعد از چهار سال پس از آخرین فیلمش "جرم" ، "متروپل" را در سینما رسانه به نمایش گذاشت که کاش نمىگذاشت ! فیلمی که نه داستان قوام یافته دارد، نه فیلمنامه جذاب و نه حتی از آن دیالوگ ناب سینمای مسعود کیمیایی در آن خبری هست. دیالوگ و صحنهها غیر واقعی تا حدی که ببیننده را به خنده میاندازد. مهناز افشار خاتون کیمیایی پس یک زد و خورد بسیار مصنوعی آن هم برای کارگردانی که تبحرش در ساختن سکانسهاى اکشن است به سینما "متروپل" در لاله زار میرسد و اصلا معلوم نیست چرا از دوازده شب تا شش صبح روی زمین لابی سینما مینشیند، چرا دست و صورتش را نمیشوید، چرا لکههای خون از زمین و دیواری که تصویری از دست رضا موتوری را تداعی میکند پاک نمیشود. فیلم سراسر با چراهاى به حق از سوی مخاطب پیش میرود.
٣- اما با وجود همه این نکات کیمیایی که همیشه کاراکتر اصلی فیلمهایش مردهای بزن بهادر بودند و لوطی منشی در آنها موج میزده انگار از مردان ناامید شده و نقش نخست فیلمش را به مهناز افشار داده او در "متروپل" ، زن امروزی را دارای قدرت تصمیمگیری و قوی میداند، خاتون شوهرش را به تازگی از دست داده ولی باقدرت از خود و پسرش در مقابل زور دفاع میکند. خاتون هم چون دیگر شخصیتهای فیلم های کیمیایی با قانون و قانونمداری بیگانه است و خودش میخواهد دادش را از جامعه بستاند، حتی اگر سخت و در بعضی سکانسها خندهدار به نظر برسد، این نگاه تازه کیمیایى را تبریک مىگوییم .
٤- محمد رضا فروتن، امیر متروپل همچون گذشته صدا را در گلو انداخته و دیالوگهای سنگین بی ربطی را ادا میکند تا مردانگیاش را غلو کند. پولاد کیمیایی هم جا افتادهتر از قبل عضو ثابت فیلمهای پدرش است و میخواهد حرکات و نگاههای مورد علاقه پدر را دنبال کند اما در "متروپل" خیلی هم موفق نیست. شقایق فراهانی همسر اول مردى متمول است که از او بچهدار نمیشود. او در فیلم قبلی کیمیایی ثابت کرده اگر کارگردان حرفهای باشد میتواند بازی درخشانی ارایه دهد اما گویا در "متروپل" در غیبت آقاى کارگردان به سیاق سابق خود بازگشته است، دیدار پایانى او و هووى جوانش که باید نقطه اوج داستان باشد چنان با دیالوگهاى بسیار مصنوعی و بیمعنا پیش مىرود که باعث خنده بیینده مىشود، حق هم دارد زنی که تا شب گذشته قصد جان و مال خاتون و فرزندش را به هر قیمتی کرده بود اکنون تحت تاثیر حرفهای صد من یه غاز خاتون قرار میگیرد و از همه چیز صرف نظر میکند تا صدای خنده اهالی رسانه در کاخ جشنواره طنین انداز شود! ظاهرا مسعود کیمیایی حتی در دنیای گذشته خودش نیز موفق نیست در "متروپل" غیر از کشته شدن اسب در سکانس آغازین،صحنه تاثیر گذار دیگری مشاهده نمیشود حتی کشته شدن اسب هم با کتک خوردن بهشته همراه است که بیشتر به صدا بوکس میماند تا چک. از حاشیههای این اکران این بود که نشست پرسش و پاسخ بر خلاف روزهای گذشته که سر ساعت انجام می شد کلا برگزار نشد. اینکه کیمیایی چرا نیامد تا به اصحاب رسانه پاسخگو باشد خود جای تعجب دارد. بهتر است مسعود کیمیایی اذعان عمومی را با خاطره فیلمهای گذشتهاش رها کند و بگذارد جوانان دیروز و امروز با سینمای سال های قبلش کیف کنند و لذت ببرند.
بادیگران
"بادیگران" اثر سینمایی ناصر ضمیری با بازی بابک حمیدیان، هنگامه قاضیانی و حمیدرضا آذرنگ دومین فیلم دیروز سینما رسانه بود. فیلم با آمدن عوامل بر روی سن آغاز شد که این کار از زمان اکران همین فیلم در کاخ جشنواره باب شد . ضمیری در آغاز از محمد آفریده تشکر کرد و ساخت این فیلم را تحت تاثیر کمکهای او دانست و فیلم را به وی تقدیم کرد. داستان با ریتم کندی آغاز میشود گرچه سوژه خوبی را دنبال میکند. مشکلی که این روزها دامن خیلی از زوجهای جوان را گرفته: نازایى و پدیده رحم اجارهاى! بابک حمدیان پرکار، طبق معمول بازی این روزهایش خوب ظاهرشده و دختری به نام آرزو که همسرش است نقش زنی منفعل را بازی میکند این زوج به دنبال رحم اجارهای برای بچهدارشدن میگردند و نطفه کودک خود را در رحم همکار آرزو هنگامه قاضیانی به امانت میگذارند .ضمیری صحنههای نابی را به تصویر درآورده که خود در پیشبرد روایت اثر نقش مهمى دارد، مثل نمایى که آب آنچنان به لیوان میریزد که لیوان یکبار مصرف در دستان حمیدیان مچاله می شود؛ دیگر ایتکه حضور حمید رضا آذرنگ در بخش پایانی فیلم بسیار انتخاب خوب و به جایی بود. آذرنگ که این روزها مشغول کار در سریال "شاهگوش" میر باقری ست در نقشی بسیار متفاوت ظاهر شده و هنر بازیگری خود را در این دو اثر کاملا متمایز به رخ مخاطب میکشد. "با دیگران" با پایانی تلخ و تاثیرگذار تمام میشود دو مرد که یکی از آنها همسرش باردار فرزند مرد و زن دیگری ست در قطار ایستادهاند و تصویر با لانگ شات این دو در قطارى که گویا قطار زمان است به پایان می رسد .
انتهای پیام/