حضور حجت الله ایوبی در پست مهم و کلیدی رییس سازمان سینمایی برای اهالی سینما یک انتخاب غافلگیرکننده بود . مرد میانه رو و آرامی که برای اهالی سینما چندان شناخته شده نبود و مهم ترین پست فرهنگیش رایزنی فرهنگی در سفارت و مدیریت بنیادی فرهنگی - معنوی بود ، گرچه در روزهای ابتدایی حضورش با موضع گیری سرد و حتی معترضانه اهالی سینما روبرو شد و بسیار بودند کسانی که به او و ایده های نرم و رفتار مسالمت آمیزش اعتماد نداشتند ، اما خیلی زود با عملیاتی کردن ماموریتی پیچیده مانند بازگشایی خانه سینما و تغییراتی مثبت و موثر در فهرست حاضرین در شوراهای پروانه ساخت و نمایش ، نشان داد که نه برای حرف زدن که برای بازسازی وجهه سینما و ایجاد آرامش آمده است . اقدامات کلیدی او از جمله انتخاب مدیرانی زبده و کاربلد برای برگزاری جشنواره فجر 32 ، به سرعت جایگاهی ممتاز برای ایوبی ساخت و اعتماد هنرمندان و خانواده سینما به او جلب شد. ایوبی اما هچنان آرام و با طمانینه ای قابل ستایش و با فرسنگ ها فاصله از رفتار شگفت انگیز رییس قبلی سازمان - جواد شمقدری - هرگز از دایره وظایف خود خارج نشد ، و صرفا به تبیین استراتژی های موردنظر سازمان پرداخت و اجرایی شدن ایده هایش را به نهادهای ذیربط و تحت امرش سپرد . نخستین دستاورد دوره حضور ایوبی در مدیریت سینما ، جشنواره فجر امسال است. گرچه تولید بسیاری از آثار حاضر در جشنواره در دوره مدیریت شمقدری و تیم موردنظر او آغاز شده است و هنوز برای قضاوت درباره عملکرد ایوبی زود است ، اما آن چه آشکار و هویداست دستاوردهای مهم حسن مدیریت جشنواره تا همین مرحله است ، حضور حداکثری ، جذب کامل چهره ها وتوجه وافی و تام به استعدادهای جوانی که می توانند در کنار هم اکرانی طلایی را برای سینمای ایران رقم بزنند . نگاهی به فهرست حاضرین در جشنواره نشان می دهد سینمای ایران یکی از بهترین سال های خود را می گذراند . بازگشت بانوی بزرگ سینمای اجتماعی - رخشان بنی اعتماد - با اثری تلخ و قابل تامل ، حضور دوباره چهره هایی موثر و صاحب نام نظیر ابراهیم حاتمی کیا ، کمال تبریزی ، بهروز افخمی و احمدرضا درویش و رقابت فیلمسازانی کاربلد نظیر بهرام توکلی ، رضا میرکریمی و محمدمهدی عسگرپور و اسمهای معتبر فراوان در کنار اساتیدی مانند مسعود کیمیایی و داریوش مهرجویی که حتا در دوران افول وزنه هایی در سینمای ما محسوب می شوند جشنواره امسال را یکی از کامل ترین دوره های جشنواره کرده است . به این نامها باید اسامی بسیاری را افزود مانند رضا عطاران و منوچهر هادی و امیرحسین ثقفی و ... جشنواره سال 92 می تواند لحظه تحویل سال برای سینمایی باشد که چندسالی را در محاق کامل ببود و از انبوه سوء مدیریت ها رنج برد . سینمایی که گاهی عنان اختیارش به دست کسانی بود که نه تنها با سینماگران ایرانی که از اساس با نفس سینما مشکل داشتند و آن را غیرضروری می دانستند . به یقین هنوز سینماگران ایرانی یادشان نرفته که در هجمه اظهارنظرهای توهین آمیز و هتاکی های بی سابقه و گسترده ، چگونه غریبانه و بی حامی تنها ساکت سر فرو بردند و کم کم یاد گرفتند راز بقا این است که فیلمهایی خنثی بسازند و رفتاری مصلحت آمیز داشته باشند . اما جشنواره امسال فضای متفاوتی دارد و به یقین می تواند فرصتی برای تجدید روحیه باشد ، پیچ تندی که می تواند سینمایی ها را از گردنه خمودگی و رخوت به جاده هموار پیشرفت برگرداند . درخصوص این جشنواره که به دلایل متنی و فرامتنی بدل به یک نماد از دوران جدید سینمای ایران شده است ، گفتنی بسیار است . اما آن چه مهم می نماید ، نیاز مبرم به هوشمندی و رفتار کنترل شده و پخته اهالی سینماست . کم نیستند خرده گیران تیره اندیشی که از همین حالا چشم انتظار کمترین خدشه و خللی در رفتار و سلوک عادی جشنواره اند تا بیرقی خونین علم کنند و باز بیرحمانه به جشنواره بتازند . امسال کاش همه حواسمان باشد حرمت جشنواره بین المللی فیلم فجر را که معتبرترین آیین سینمایی ماست حفظ کنیم . جشنواره امسال بی تردید نقطه عطفی نیز خواهد بود در روند تولید و عرضه آثار سینمایی . شاید این همه امید بیست سوم بهمن و در پایان جشنواره به سردی بدل شود و جشن بزرگمان بی رونق باشد ، اما هرچه هست باید آغاز دوره امید و تلاش را در سینمای ایران به فال نیک گرفت ، دورانی برای آشتی و آرامش.
حمید سلیمی/