به گزارش سرویس سینمایی هنرآنلاین// 1 ـ در مطلبی در خبرگزاری هنر ایران خوانده بودم که فیلم "جیب بر خیابان جنوبی" فیلمی عاشقانه آرام است که البته من در فیلم نه صحنه‌های عاشقانه‌ای دیدم که عشق واقعی میان دو نفر را به نمایش بگذارد و نه آرامی دلپذیری که بیننده را محو خود کند؛ این فیلم به شکلی کاملا ابتدای از دیالوگ‌های فیلم‌های مسعود کیمیایی کپی‌برداری نموده که این نحوه دیالوگ‌گویی به نوعی در همه شخصیت‌های فیلم به طور یکسان پخش شده و معلوم نیست چرا همه کاراکترهایش از دیالوگ‌های جوانمردانه و به معنای عام لمپن استفاده می‌کنند.

2 ـ انتخاب "مصطفی زمانی" در نقش پسری که تازه از زندان آزاد شده و ظاهرا از بچگی دستیار جیب بری‌های دختری به نام رعنا "بهناز جعفری" ست، اشتباه محض است. زمانی، از عهده این نقش برنیامده و کارگردان هم تلاشی برای بهتر و جا افتادن نقش در جای خودش نکرده است. "سیاوش اسعدی " تنها خواسته با بهره‌گیری از دیالوگ‌های خاص به نقش زمانی رنگ و بوی جنوب شهری، خلاف، جوانمرد و لمپن بدهد که این هم خوب از آب در نیامده است.

3 ـ به عقیده بنده این فیلم دو نقطه قوت داشت یکی قدرت بازی قابل تامل نورا هاشمی که فرزند دو بازیگر سرشناس مهدی هاشمی و گلاب آدینه است که خوب اگر از خانواده هنرمند خود هم چیزی به ارث ببرد باید در نقشش خوب وارد شود و دیگری گریم بسیار خوب "امیر جعفری" ست که اگر بیننده صدای آشنا و حرکات از پیش تعیین شده جعفری را نشناسد به حتم نمی‌تواند حدس بزند این مرد خریدار مصنوعات دزدی "امیر جعفری"ست.

4 ـ از این شاخه به آن شاخه پریدن هم در فیلم موج می‌زند، اسعدی نه از پس صحنه عشق و نگاه‌های عاشقانه که این روزها در سینمای ایران موج می‌زند خوب برآمده و نه درک درستی از دزدی و هیجان‌هایش به بیننده می‌دهد او آش شعله قلمکاری پخته که شاید به ذائقه معدود افرادی خوش بیاید. ناگفته نماند ساختن فیلم و به طور کلی اثر هنری در این روزگار پر مشغله خودش یک موهبت است، امیدواریم جامعه سینمایی ما با دقت نظر به پیشرفت‌های داستان‌گویی در سینمای دنیا، مخاطبان ایرانی را سورپرایز نمایند.

5 ـ البته تماشای اینگونه فیلم‌ها این روزها امری طبیعی‌ست و همانطور که در بالا هم گفتم چندین ماه است که پرده نقره‌ای سینماها فیلم‌های خوب و قابل دفاع به خود ندیده، امیدمان به سی و دومین جشنواره فیلم فجر است که با چهره‌های سرشناس خود دری تازه را دوباره به روی سینما بگشاید، شاید بابی باشد تا مردم با سینما آشتی کنند.

انتهای پیام/

آزاده جعفریان