به گزارش هنرآنلاین، در ابتدای این نشست که با حضور منتقدان و اعضای خانه فیلم حوزه هنری استان همدان برگزار شد، فیلم های کوتاه "زمین فوتبال"، "سفر سرد" و "کلاس تشکیل میشود" اثر جلال نصیری هانیس؛ "انار میوه بهشت است"، "سپیده دم" و "می خورد بر بام خانه" از آثار تیمور قادری؛ و "این جاده ها پایان ندارند" و "هسیما" از کارهای توفیق امانی، در نخستین نشست سینمافردا در سال جدید و با حضور کارگردان های این آثار به نمایش در آمد.
در این نشست تیمور قادری کارگردان جوان کردستان با اشاره به اینکه از 16 سالگی کار خود را با نویسندگی آغاز کرده و چاپ دو مجموعه داستان را در کارنامه خود را دارد گفت: فیلم "چیدن سپیده دم" اولین فیلم دانش آموزی من بود، البته قبل از آن فیلمی ساختم که در جشنواره فیلم کودک حائز رتبه شد اما خواستم دوباره خود را محک بزنم و "چیدن سپیده دم" را ساختم؛ خیلی ها با یک تصویربردار خوب، بازیگر متوسط و فیلمنامه ای سطحی فیلم می سازند و فکر می کنند فیلمساز هم شده اند اما به نظر من سینما یعنی یک گروه کاملا دلسوز. قادری تاکید کرد: دلیل عمده تلاش فیمسازان برای ورود به دنیای فیلم بلند آن است که با فیلم کوتاه دیده نمی شوند و فیلمهایشان توزیع مناسب ندراد.
کارگردان فیلم "انار میوه بهشت است" در ادامه نشست گفت: فیلمساز باید از خودش بپرسد چرا فیلم می سازد؟ من اول فکر می کردم برای جایزه فیلم می سازم اما بد از اینکه «انار میوه بهشت است» یکی از برترین جوایز بین المللی را گرفت فهمیدم که این دلیل اصلی من نبود و می خواهم که صدایم شنیده شود و می توان بدون هیچ هزینه ای فیلم ساخت چون من این کار را کردم.
قادری اضافه کرد: کارگردانی، کارگری است و بخش خلاقه آن فیلمنامه نویسی است، اگر فیلمنامه نویسی وجود نداشت من به سمت فیلمسازی نمی رفتم. یک نویسنده تکه های به ظاهر بی ربط را مثل آهنربا جمع کرده و با نظم ترتیبی خاص آنها را به هم مرتبط می کند.
وی در پاسخ به پرسشی مبنی بر نحوه بازی گرفتن از نابازیگران افزود: مهمترین نکته آن است که بازیگر را درست انتخاب کنی و بعد کناربکشی و بگذاری کار خودش را انجام دهد. البته در بازی گرفتن از نابازیگر هم نکات ظریفی هست که باید رعایت شود مثلا نباید او را هول کرد، باید با او کنار آمد و کم کم با دوربین و صحنه آشناکرد.
توفیق امانی دیگر فیلمساز کردستانی ادامه داد: علاقه من به سینما، نوستالژی دوران کودکی ام است. در دوران کودکی من، فیلمهای جنگ ایران و عراق پر طرفدار بود و در همان سالها فیلمی از بهرام بیضایی به نام "مسافران" به سینما آمد که من شش بار برای دیدن آن به سینما رفتم، فیلمی کاملا هنری و بدون جنبه سرگرمی. بعلاوه، در کودکی هرگاه اجحافی در حقم می شد، بدون آنکه مثل دیگر کودکان گوشه ای بنشینم ، آرزو می کردم کاش بلندگویی در دست داشتم و این اجحاف را فریاد می زدم، و بعدها دیدم که این بلندگو همان سینماست تا آنچه که در اطرافم می گذرد و نمی توانم نسبت به آن بی تفاوت باشم را فریاد بزنم.
وی افزود: کار سینمایی خود را با نوشتن نقد فیلم در مجله شروع کردم و از سال 82 بطور جدی وارد سینما شدم و سینما بخش بزرگی از زندگی و حرفه ام شد. 5 فیلم کوتاه ساخته ام و هم اکنون در حال تدوین ششمین فیلم خود هستم. به نظر من لازم نیست هرکس فیلم کوتاه می سازد الزاما فیلم بلند هم بسازد، این کار بستگی به شما دارد که چطور بخواهید ادامه بدهید. این دو نوع سینما به نظر من دو ژانر متفاوت اند، فیلم کوتاه می تواند تمرینی برای ورود به سینمای بلند باشد و سینمای کوتاه عرصه تجربه است، اگر کسی بخواهد وارد سینمای بلند شود باید حداقل در سینمای کوتاه سکب تجربه کرده و خود را محک بزند.
امانی ادامه داد: توقع مخاطب از هرکدام از انواع فیلم ها، یکی دیگر از تفاوتهای میان این دو سینماست. مخاطب ممکن است برای تفریح به تماشای یک فیلم بنشیند اما حتما انتظار برداشت خاصی از فیلم کوتاه دارد و این است که به فیلم کوتاه هویت مستقل داده و آن را وارد حیطه سینمای روشنفکری و وسیله ای برای تزریق عقاید فیلمساز به جامعه می کند.
کارگردان فیلم "این جاده ها پایان ندارند" افزود: در این فیلم با اینکه حادثه ای تلخ روایت شد اما حادثه در بستر سبز و مخملین طبیعت اتفاق افتاد، اگر زن و شوهری را نشان دادیم که زندگی شان به خاطر دیگران از بین رفته، پیرمردی را هم نشان دادیم که با مهربانی با همسرش زندگی می کند و همه اینها در فیلم به تعادل می رسد و این تعادل خیلی مهم است. امانی نیز در تاکید این صحبت ها گفت: کارگردان حتما باید یکبار قبل از آغاز تولید، فیلم را در ذهن خود به تصویر کشیده و دیده باشد. ممکن است بر مبنای عوامل، صحنه و بازیگر نیاز به تغییر وجود داشته باشد اما مرحله دکوپاژ ذهن را محدود کرده و خلاقیت را می کشد.
وی در پایان اضافه کرد: مدیر بودن شاخصه اول یک کارگردان است، دوم دانش و تکنیک است. برخی اعتقاد دارند سینما تجربی است اما یک فرد تا پشتوانه تئوریک قوی نداشته باشد نمی تواند فیلمساز باشد چون این آشنایی با فیلمنامه، تدوین و.. و در نهایت منجر به ایجاد دکوپاژ می شود و لازم نیست این آشنایی حتما آکادمیک باشد. جلال نصیری هانیس دیگر فیلمساز کردستانی اظهار داشت: در ایران فیلم کوتاه می سازیم که فیلم بلند بسازیم. فیلم کوتاه و بلند مثل داستان کوتاه و بلند است؛ برخی هم داستان بلند را خوب می نویسند و هم داستان کوتاه، برخی فقط داستان بلند خوب می نویسند و برخی دیگر هم فقط داستان کوتاه. کارگردان حرفی برای گفتن دارد؛ گاه ظرف زمانی بیان این مطلب کوچک است و برخی اوقات هم نیاز به زمان بیشتری دارد.
در ادامه، نصیری در پاسخ به پرسشی مبنی بر اینکه چرا موسیقی کردی شاد اما فیلمهایشان تلخ است بیان داشت: کردها با موسیقی، آرزوهایشان، و با فیلم واقعیت هایشان را بیان می کنند. دلیل دیگر هم این است که چون فیلمسازان کردستان برای فیلمسازی آموزش ندیده اند از همان ابتدا به سراغ کارهای رئال رفتند و واقعیت ها را دیدند. کارگردان «این جاده ها پایان ندارند» در ادامه تاکید کرد: این بحث، واقعیتی است که در جامعه ما وجود دارد و از دهه 70 شروع می شود. خوشبختانه روحیه عدم انکاری که در کردها وجود دارد باعث می شود دردها و معضلات جامعه را انکار نکنند و در صدد رفع آن بر بیایند. من به یک چیز اعتقاد دارم و آن این است که در جامعه درد وجود دارد و باید آن را نشان داد، اما شریف، نه صرفا سیاهنمایی.
انتهای پیام/