حامد کریمی پور، مستندساز به تازگی فیلمی را با موضوع زندگی زنان جزیره هرمز با عنوان "کنیز" آماده نمایش کرده و برای اولین بار در هفته هنر زنان هرمز در خانه هنرمندان و در هفته ای که گذشت به نمایش عمومی گذاشته است. اولین نمایش این فیلم و نقد وبررسی آن بهانه گفتوگویی کوتاه با وی را فراهم کرد که در ادامه می خوانید.
فیلم شما چطور با فعالیت هنری نادعلیان در جزیره هرمز همسو شد؟ دکتر نادعلیان از سال ها قبل روی هنر جزیره کار می کردند و پیشنهاد ساخت فیلمی درباره زنان هرمز پیشنهاد او بود. آشنایی من با نادعلیان هم در ورک شاپی که او در هرمز برگزار کرده بود پیش آمد. اولین جلسه ای که راجع به فیلم حرف زدیم در بندرعباس بود و بعد برای بازدید از لوکیشن و فضا به جزیره هرمز رفتیم.
وضعیت جزیره را موقع بازدید چظور دیدید؟ در آن موقع هنوز کنیز دیوارها را نقاشی نکرده بود و حتی نولید آثار هنری زنان جزیره تا اینجا که امروز می بینید پیش نرفته بود و فراگیر نشده نشده بود. خوشبختانه ترس و بیگانگی از دوربین به دلیل رفت و آمد گردشگران در بین اهالی زیاد نبود و از این جهت کارمان به سهولت و روانی پیش می رفت.
برای شما وجه هنری قضیه جالب تر بود یا وجه اجتماعی آن؟ به طور ناخودآگاه کشش من به وجه اجتماعی بیشتر بود. به نظرم شرایط فرهنگی و زیستی جزیره آنقدرقابل تامل است که هر آرتیستی را تحت تاثیر قرار خواهد داد و با خود همسو خواهد کرد.
به عنوان مستندساز به روند فعالیت هنری زنان هرمز چطور نگاه می کنید؟ من فقط امیدوارم که فیلم های دیگر هم در مواجهه با چنین شرایطی نگاه فرمالیستی و نخبه گرایانه را تعدیل کنند و مخاطب عام را هم در نظر بگیرند. علاوه بر این باید بگویم که عناصری از هنر مدرن را در این جریان به وضوح می شود دید. به هرحال نادعلیان هنرمندی است که از او به عنوان پست مدرنیست یاد می کنند. نمی خواهم بگویم که حتما این فیلم می تواند و باید جریانی در مستندسازی ایجاد کند، ولی امیدوارم تاثیر خودش را داشته باشد و کسی نترسد از اینکه در یک محدوده بومی فیلم بسازد.
پروسه تولید چطور پیش رفت؟ تولید این فیلم سه سال طول کشید. همزمان با تولید تدوین کار را هم پیش می بردیم. البته در حین تولید نظرات و توصیه های مختلفی هم ایراز می شد که در نهایت تصمیم گرفتم با در نظر گرفتن کلیات این نظرات کار خودم را پیش ببرم. یکی از دلایل طولانی شدن کار این بود که نادعلیان به طور دائم در جزیره حضور نداشت و در رفت و آمد بود، اما مسیر تکمیل شدن پروژه تولیدات هنری زنان هرمز اقتضا می کرد که همزمان با این پروسه پیش برویم.
چطور شد که کنیز را به عنوان شخصیت اصلی در نظر گرفتید؟ در ابتدای فیلم می بینید که من زنان مختلف جزیره را نشان دادم و با آن ها گفتگو داشتم. در واقع جمعی از زنان هرمز را معرفی می کنیم ولی در نهایت از میان آنان زندگی کنیز به طور خاص در فیلم دنبال می شود.
علت پرداختن به فرهنگ و تاریخ جزیره در سکانس هایی از فیلم چیست؟ در سکانس آغازین فیلم خواستم یک نگاه تاریخی به این منطقه داشته باشم که زمانی تحت استعمار پرتقالی ها بوده و قلعه را هم به صورت نشانه ای باقی مانده از این دوران معرفی کردم. در آن بخش از فیلم هم که به نمایش مراسم زار پرداختم، بیشتر قصدم اشاره به محرومیت های جزیره بود. باید بگویم با این که جزیره هرمز تنها 30 دقیقه با بندرعباس فاصله دارد، امکانات پزشکی و درمانی آن تا اندازه ای کم است که مردم در حقیقت به دلیل عدم دسترسی به امکانات درمانی مناسب، خود را تنها با اجرای چنین مراسمی راضی می کنند.
انتهای پیام/28